Τρέξιμο και μουσική

Ο φίλος μου και ένας από τους καλύτερους αθλούμενους μαραθωνοδρόμους στη χώρα μας Γιώργος Μυζάλης το έχει περιγράψει πιο εύστοχα από οποιονδήποτε άλλον. «Δεν ξέρω αν τρέχω για να ακούω μουσική ή ακούω μουσική για να τρέχω», είχε πει κάποτε και δεν μπορώ να βρω άλλον τρόπο για να περιγράψω και τη δική μου ανάγκη να «παντρεύω» αυτές τις δύο μου αγάπες.

Βασικά, δεν διανοούμαι να τρέξω χωρίς να ακούω κάτι στα αφτιά μου. Πρωτίστως μουσική και πιο σπάνια podcast. Αλλά στα μουγκά δεν τρέχω. Ούτε διαχωρίζω τις προπονήσεις σε εκείνες που θέλω να ακούω μουσική και στις άλλες που δεν θέλω. Σε όλες θέλω. Καθεμιά ταιριάζει με συγκεκριμένες μουσικές επιλογές και δεν υπάρχει καμία που θα βγάλω χωρίς ακουστικά στα αφτιά μου. Εννοείται φυσικά ότι το ίδιο ισχύει και για τους αγώνες. Μάλιστα τα κομμάτια στο… αγωνιστικό μου playlist είναι διαλεγμένα ένα προς ένα, υπολογίζοντας σε ποιο σημείο της διαδρομής των 42.195 μέτρων θα πέσει κάθε τραγούδι.

Δεν είμαι ο μόνος δρομέας που τρέχει ακούγοντας μουσική. Υποψιάζομαι ότι οι περισσότεροι έτσι τρέχουμε και υπάρχει εξήγηση. Ο δρομέας μεγάλων αποστάσεων έχει επιλέξει ένα κατεξοχήν μοναχικό αγώνισμα. Θα βρεθεί να τρέχει για ώρες μόνος του στο longrun και η μουσική είναι πανέμορφη συντροφιά και αναγκαιότητα.

Οσο για τις γρήγορες προπονήσεις, ο δρομέας θα χρειαστεί εκείνο το μοναδικό boost που δίνει η μουσική. Αλλωστε γι’ αυτό ακριβώς στις επίσημες διοργανώσεις οι πρωταθλητές απαγορεύεται να ακούν μουσική γιατί θεωρείται κατά κάποιον τρόπο ντόπινγκ.

Τι μουσική ακούω για να βγει η προπόνηση ή ο αγώνας όσο το δυνατόν καλύτερα; Την αγαπημένη μου. Δεν υπάρχει άλλος κανόνας. Παρότι κάποια κομμάτια θεωρούνται ιδανικά για να σου δώσουν ρυθμό και να κάνουν τα πόδια σου να «χορεύουν» τρέχοντας, κατά τη γνώμη μου εκείνα που θα σε κάνουν να «πετάς» είναι αυτά που σου αρέσουν.

Για μένα ο αθλητισμός και η μουσική είναι το αλατοπίπερο στη ζωή μου, ο ρυθμός και η μελωδία των χτύπων της καρδιάς μου.