Μισές δουλειές

Και μόνον ο τίτλος της είδησης αρκεί για να βάλεις τα γέλια: «Αναβίωσε η μάχη του Ρούπελ στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, παρουσία του αρχηγού ΓΕΕΘΑ». Τι πάει να πει «αναβίωσε η μάχη»; Είμαστε ξανά σε πόλεμο με τη Γερμανία ή μήπως θα ζωντανέψουν οι νεκροί για να σκοτωθούν ξανά και να τους χειροκροτήσουμε; Μπορείς να πεις, λ.χ., ότι αναβιώνει (μεταφορικά πάντα) μια ιστορική θεατρική παράσταση, που επαναλαμβάνεται ενδεχομένως με τα κοστούμια και τα σκηνικά της πρώτης φοράς. Μία μάχη όμως δεν είναι θέαμα και, γι’ αυτό, δεν αναβιώνει ποτέ – και ευτυχώς για όλους μας. Ο όρος «αναβίωση», που υιοθετήθηκε και από τον τοπικό δήμο και από το υπουργείο για τις εκδηλώσεις, ήταν ατυχέστατος. Επρόκειτο για μία πτωχή αναπαράσταση, από ανθρώπους που τους αρέσει να φορούν στρατιωτικές στολές περασμένων εποχών, και η οποία, ως συνήθως συμβαίνει με αυτά τα πράγματα, εξελίχθηκε εντός των ορίων της καλώς νοουμένης γραφικότητας.

Επειτα, δεν μπορώ να καταλάβω αυτή την εθνική μας εμμονή με τις ηρωικές ήττες. Στο Ρούπελ, ξέρετε, δεν κερδίσαμε τη μάχη. Λυπάμαι που σας το σκάω έτσι απότομα το δυσάρεστο, αλλά τη χάσαμε. Είναι ακριβές ότι ο έλληνας διοικητής των οχυρών, έπειτα από τέσσερις ημέρες σθεναρής αντίστασης, απέρριψε την πρόταση των Γερμανών να παραδώσει τα οχυρά, με τη φράση ότι «τα οχυρά δεν παραδίδονται, καταλαμβάνονται». Εξίσου ακριβές, όμως, είναι ότι την επομένη ημέρα ο ίδιος παρέδωσε τα οχυρά, αφού είχε προηγηθεί διαταγή για κατάπαυση του πυρός από το αρχηγείο στη Θεσσαλονίκη. Συνεπώς, αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς, τα οχυρά δεν παραδίδονται από τους υπερασπιστές τους, παρά μόνον κατόπιν διαταγής των ανωτέρων τους. Γιορτάζουμε, δηλαδή, όχι μόνον την πρόθεση της αυτοθυσίας ως ηρωισμό, αλλά και την ευπείθεια στις διαταγές των ανωτέρων.

Τέλος, αφού εν πάση περιπτώσει έστησαν ολόκληρη γιορτή με αφορμή την αναπαράσταση (εκτός του αρχηγού ΓΕΕΘΑ Κ. Φλώρου, παρέστη και ο υπουργός Μεταφορών Κώστας «Αχ!» Καραμανλής, λόγω εντοπιότητος), πώς είναι δυνατόν να παρέλειψαν να προσκαλέσουν τον μέγιστο Κώστα Πρέκα, για τον ρόλο του κονφερασιέ της εκδήλωσης; Γίνεται, μωρέ, 28η Οκτωβρίου, Ρούπελ και όλα τα σχετικά, χωρίς Κώστα Πρέκα; Ο Πρέκας είναι για την 28η Οκτωβρίου ό,τι και ο Τζορτζ Κλούνι για το Nespresso, τουλάχιστον για όσους από μας μεγαλώσαμε στα χρόνια της βδελυράς Επταετίας. Εντάξει, καταλαβαίνω ότι ο άνθρωπος είναι πια αρκετά μεγάλος για να πάρει μέρος στην αναπαράσταση και να τον βάζουνε να σκαρφαλώνει κατσάβραχα. Φαντασθείτε τον, όμως, με ένα μικρόφωνο να περιγράφει, να σχολιάζει, να απαγγέλλει, να πνίγει τους λυγμούς! Μισή δουλειά έγινε.

Υστερόγραφο. Αναφέρω παραπάνω τη συμμετοχή στην αναπαράσταση ιδιωτών, που έχουν το χόμπι να φορούν γερμανικές στολές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Απλώς να θέσω υπ’ όψιν σας ότι οι άνθρωποι αυτοί παντρεύονται, τεκνοποιούν και ψηφίζουν. Αλλά ας μην ανοίγω θέματα…

ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΛΗΓΜΑ

Δεν εξελίσσεται ομαλά η προεκλογική εκστρατεία του Νίκου Χριστοδουλίδη στην Κύπρο. Εκτός από την έκδηλη εχθρότητα της Ευρώπης στην υποψηφιότητά του, εξαιτίας της ρωσόφιλης στάσης του στις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό, τώρα έρχεται να προστεθεί και το παράπτωμα της λογοκλοπής.

Η ομιλία, με την οποία την περασμένη εβδομάδα κήρυξε την έναρξη της προεκλογικής του καμπάνιας, ήταν δομημένη με άξονα το επαναλαμβανόμενο μοτίβο «οραματίζομαι»: οραματίζομαι αυτό, οραματίζομαι εκείνο, οραματίζομαι το άλλο κ.ο.κ. Μόνον που οι οραματισμοί του Ν. Χριστοδουλίδη, σε πολλά σημεία τους, ήσαν πανομοιότυποι στη διατύπωση με τους οραματισμούς του Ι. Κασουλίδη, όταν εκείνος είχε θέσει υποψηφιότητα για την προεδρία της Κύπρου το 2008. Κατά σύμπτωση, δε, ο επικοινωνιολόγος του Χριστοδουλίδη, Γ. Φλέσσας, είχε τον ίδιο ρόλο και στην υποψηφιότητα Κασουλίδη το 2008. «Copy-paste», εν ολίγοις, κατά τη διατύπωση που υιοθέτησε ο κυπριακός Τύπος για το θέμα. Ο επικοινωνιολόγος είχε την αξιοπρέπεια να παραιτηθεί. Ο υποψήφιος όχι. Δικό του ήταν το λάθος; Δικά του ήταν τα οράματα που διάβαζε; Γιατί λοιπόν να παραιτηθεί; Παραιτήθηκε εκείνος που του τα έγραψε…

ΣΟΒΙΕΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ

Το 99,05%, με το οποίο επανεξελέγη ο Αλέξης Τσίπρας άνευ αντιπάλου, δεν σημαίνει ότι «ο κ. Τσίπρας νίκησε τον κ. Τσίπρα», όπως είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Θα ήταν επίτευγμα για τον Τσίπρα αν επρόκειτο γι’ αυτό, διότι οι μάχες που κερδίζουμε εναντίον του εαυτού μας είναι συνήθως οι πιο δύσκολες. Με το σοβιετικού τύπου ποσοστό του, ο Τσίπρας οχυρώνει τη θέση του, ενόψει εκλογών, που κατά πάσα πιθανότητα θα τις χάσει…