Τα ζώα που μας ταΐζουν

Από τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη μέχρι το τελευταίο ανώνυμο τρολ του Τwitter, σηκώθηκε κύμα οργής που κατέπνιξε τον τύπο ο οποίος κλώτσησε ένα γατάκι στη θάλασσα, χωρίς, ευτυχώς, να κινδυνεύσει η ζωή του. Ο εν λόγω βρίσκεται τώρα αντιμέτωπος με τον νόμο και ένα υψηλό πρόστιμο. Πολύ σωστά. Προς συμμόρφωση δική του και παραδειγματισμό όλων. Θυμώνουμε όταν βλέπουμε να κακομεταχειρίζονται γατάκια και σκυλάκια. Σπαράζουμε με τον πόνο τους. Και αυτό είναι, πράγματι, σημάδι προόδου. Κάποτε η κακοποίηση των ζώων ήταν παιδικό παιχνίδι. Σήμερα πας στο εδώλιο, μπορεί και πίσω από τα κάγκελα. Αρκεί το ζώο που βασανίζεται να είναι γάτα ή σκύλος. Αν δεις κάποιον που σφάζει αρνί στο γόνατο, το πολύ να πάρεις το βλέμμα μακριά. Θα το φέρεις πίσω αργότερα, όταν σου μυρίσει η τσίκνα και πας να τσιμπήσεις καμιά πέτσα από τη σούβλα.

Δεν τρώω κρέας εδώ και χρόνια και θα μπορούσα να σας κουνάω το δάχτυλο επί 200 λέξεις. Θα ήταν υποκριτικό καθώς καταναλώνω αβγά και τυριά, δηλαδή ζωικά προϊόντα, παράγωγα βιομηχανικής εκμετάλλευσης. Ομως όταν διαμαρτυρόμαστε για το γατάκι και αγνοούμε τα παράνομα σφαγεία, τότε το ενδιαφέρον μας αραιώνεται με εθελοτυφλία. Πονάμε για τα ζώα που μας κρατούν συντροφιά, αλλά αδιαφορούμε για τις συνθήκες υπό τις οποίες θανατώνονται πολλά από τα ζώα που βάζουμε στο τραπέζι μας. Δεν μας απασχολούν τα παράνομα σφαγεία. Ούτε και οι συνθήκες «εργασίας» των μουλαριών στα νησιά που, όταν έρθει η ώρα, σφάζονται για να γίνουν ζωοτροφές και gourmet γεύματα, στο πιάτο των αγαπημένων μας κατοικίδιων. Κατά βάση είμαστε «γατάκηδες» και «σκυλάκηδες». Δεν είναι κακό αυτό, κάθε άλλο. Οι έρευνες δείχνουν ότι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού έχει υιοθετήσει ζώο συντροφιάς. Είναι σημείο πολιτισμικής προόδου. Δεν φτάνει. Είναι βέβαια σημαντικό που πλέον ενδιαφερόμαστε για τη ζωή των ζώων που μας συντροφεύουν. Οφείλουμε, όμως, να ασχοληθούμε και με τον θάνατο των ζώων που μας ταΐζουν.

Πες το ναι
Πρώτα είδα ένα βίντεο σε σενάριο Γιώργου Καπουτζίδη και σκηνοθεσία Θανάση Τσαμπίνη. Υποτίθεται ότι δείχνει ομόφυλα ζευγάρια από το 1952 μέχρι σήμερα προκειμένου να μας θυμίσει το αυτονόητο: είναι πάντα εδώ. Και το εξαιρετικό βίντεο ολοκληρώνεται με το αίτημα για ισότητα στον γάμο. Στη συνέχεια επισκέφθηκα τον δικτυακό τόπο που βρίσκεται πίσω από το βίντεο. Είναι το «Πες το ναι», pestonai.gr, δηλαδή η καμπάνια για ισότητα στον γάμο που «τρέχει» με χρηματοδότηση από ευρωπαϊκούς πόρους και το Ιδρυμα Μποδοσάκη, ενώ συντονίζεται επικοινωνιακά από τη Homo Evolution. Εκεί υπέγραψα και εγώ, δίπλα σε άλλους 32.000 συμπολίτες μας που διεκδικούν αυτό που πλέον ακούγεται ως αυτονόητο: ίσα δικαιώματα για όλους. Ηδη στην κυβέρνηση υπάρχουν φωνές που στηρίζουν το αίτημα, όπως ο Νικόλας Γιατρομανωλάκης και η Δόμνα Μιχαηλίδου. Υπογράψτε και εσείς. Είναι η σωστή πλευρά της κοινωνίας.

Κονσέρβα από την Κορέα
Η γερμανική κυβέρνηση καλεί τους πολίτες να στοκάρουν νερό και τρόφιμα. Σιγά το νέο. Οι δικοί μας γέροντες έχουν πει τα «έρχεται πείνα» εδώ και δεκαετίες αν και, δυστυχώς, πλην της «Ελεύθερης Ωρας» κανένας άλλος δεν τους πήρε στα σοβαρά. Φανταστείτε όμως τι θα συνέβαινε εδώ έτσι και η κυβέρνηση ζητούσε από τον πληθυσμό να αποθηκεύσει κάποια στοιχειώδη. Τα θύματα από το ποδοπάτημα στα σουπερμάρκετ θα αντιστοιχούσαν σε πυραυλική επίθεση στην Ερμού. Ρεπόρτερ σε παροξυσμό θα περιγράφουν τις σκηνές, οργισμένοι σχολιαστές θα καταγγέλλουν αυτούς που κρύβουν τα μακαρόνια και τα χαρτιά υγείας (το νόμισμα της κρίσης), τρεις κονσέρβες φασόλια θα κοστίζουν όσο μία μεγαβατώρα και ο Αδωνις θα ανακοίνωνε ότι η κυβέρνηση θα διαθέσει πλέον και τα αποθέματα του Στρατού με ωραίο κίτρινο τυρί σε κονσέρβα που μας είχε περισσέψει στην Κορέα, αλλά ευτυχώς, χάρη στον Αλέξανδρο Παπάγο, το φέραμε πίσω.