Ο πόλεμος δεν ευλογείται

Προχωρήσαμε με προσεκτικά βήματα στην ενωτική Σύνοδο, στις 15 Δεκεμβρίου 2018, που έβαλε τις βάσεις για τη νέα Εκκλησία και εξέλεξε τον Α’ Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας, τον Επιφάνιο. Μετά δόθηκε ο τόμος, τον Ιανουάριο του 2019, από τον Οικουμενικό Πατριάρχη στον νέο Μητροπολίτη και η Εκκλησία πλέον άρχισε να λειτουργεί με σταθερά βήματα και είδαμε ότι μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια είχαμε μία πρόοδο, ότι τέθηκαν οι βάσεις για τη νέα ουκρανική αυτοκέφαλη Εκκλησία.

Ο άδικος και αήθης πόλεμος της Ρωσίας εναντίον ενός ελεύθερου  κράτους όπως είναι η Ουκρανία,  έδειξε ότι έχουμε πλέον μία πάλη μεταξύ ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος και μίας ελεύθερης δημοκρατικής κοινωνίας. Ο πόλεμος δεν έχει βάσεις εκκλησιαστικές, αλλά θα έλεγα ότι σε μία θεωρητική αρχή που ανέφερε  πάντοτε ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος για τον «ρωσικό κόσμο», στηρίχθηκαν ορισμένες ιδέες του προέδρου Πούτιν και η απόφασή του να εισβάλει στην Ουκρανία, θεωρώντας ότι δεν υπάρχει η Ουκρανία, ότι είναι όλες αυτές οι χώρες τμήμα του λεγόμενου ρωσικού κόσμου. Διά της βίας δεν γίνεται να τους έχεις όλους κάτω από τη δική σου επιρροή, επειδή κάποτε αυτές οι χώρες ήταν μέλη της Σοβιετικής Ενώσεως. Νομίζω ότι αυτό είναι ένα βασικό  σημείο που πρέπει να συγκρατήσουμε, ότι αυτή η ιδέα του «ρωσικού κόσμου» νομίζω ότι είναι αυτή καθαυτή καταδικαστέα.

Ο Μητροπολίτης Επιφάνιος μνημονεύει τον Πατριάρχη Κύριλλο με όλους τους λοιπούς προκαθημένους, στα δίπτυχα, δεν διέκοψε το μνημόσυνο του Κυρίλλου, όπως δεν το διέκοψε και ο Οικουμενικός Πατριάρχης. Αντιθέτως ο Πατριάρχης Μόσχας σταμάτησε να μνημονεύει τον Οικουμενικό Πατριάρχη. Θα ήθελα να πω και άλλη μία φορά ότι όταν σταματάς να μνημονεύεις τον Οικουμενικό Πατριάρχη, νομίζω ότι ο ίδιος αποκόπτεσαι από το Σώμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Οταν ο  Οικουμενικός Πατριάρχης είναι ο Πρώτος και ο συνδετικός κρίκος με τους άλλους προκαθημένους και τις άλλες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες, νομίζω ότι δεν έχει κανείς δικαίωμα να διακόπτει το μνημόσυνο του Οικουμενικού Πατριάρχου.

Ο πόλεμος ξεκινά πατώντας ένα κουμπί, αλλά δεν σταματά με τον ίδιο τρόπο και σίγουρα θα έχουμε  μακροπρόθεσμες επιπτώσεις αυτής της ωμής επέμβασης, του διαβολικού πολέμου όπως τη χαρακτήρισε ο Παναγιώτατος. Σίγουρα αυτό το δράμα της Ουκρανίας έχει επιρροή σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Εμείς προσευχόμαστε στην εκκλησία για την ειρήνη, δεν είδα πουθενά να  προσευχόμαστε για τον πόλεμο. «Υπέρ της άνωθεν ειρήνης» λέμε και νομίζω ότι αυτό είναι κάτι το οποίο δεν πρέπει να ξεχνούμε, ότι ο πόλεμος σίγουρα δεν ευλογείται.

Οταν βλέπουμε ολόκληρο τον ουκρανικό λαό, ανεξαρτήτως εκκλησιαστικής ένταξης, να είναι θύμα αυτής της θηριωδίας του πολέμου, δεν νομίζω ότι υπάρχει λογικός άνθρωπος που θα πει ότι είχε δίκιο ο Βλ. Πούτιν να επέμβει με αυτόν τον τρόπο στην Ουκρανία για να καταστρέψει μία ολόκληρη δημοκρατική χώρα. Οπότε νομίζω ότι η εκκλησιαστική συμφιλίωση, θα είναι κάτι πολύ φυσικό και θα γίνει. Δηλαδή θα δούμε ότι και αυτοί οι οποίοι υποστήριζαν το Πατριαρχείο Μόσχας, θα αντιληφθούν ποια είναι η αλήθεια. Διότι δεν είναι δυνατόν να συνεχίζεται αυτή η θηριωδία και να φαίνεται κάποιος ότι επευλογεί αυτόν τον πόλεμο.

Η αυριανή ημέρα, μετά τον πόλεμο, δεν θα είναι καθόλου εύκολη. Αλλά εδώ χρειάζεται  μεγαλοψυχία, χρειάζεται ανοχή, χρειάζεται να δείξει κανείς σεβασμό στον άλλο και νομίζω ότι αυτό είναι θέμα πλέον της Εκκλησίας της Ουκρανίας, προκειμένου να ενσωματώσει στους κόλπους της και τους άλλους αδελφούς οι οποίοι προέρχονται από τις κοινότητες της  Εκκλησίας της Μόσχας στην Ουκρανία. Αυτό είναι ένα θέμα όμως που θα πάρει χρόνο και δεν θα γίνει  αυτόματα. Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια και εμείς είμαστε πάντα πρόθυμοι, ως διακονία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, να βοηθήσουμε.