Μια «ειδική επικοινωνιακή επιχείρηση»

Η «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» της Μόσχας στην Ουκρανία και οι επιπτώσεις της είναι φυσικό να κυριαρχούν στην επικαιρότητα. Ταυτοχρόνως όμως, θαρρείς σαν αντανάκλασή της στον δικό μας πολιτικό μικρόκοσμο, διεξάγεται και μια «ειδική επικοινωνιακή επιχείρηση» του ΣΥΡΙΖΑ για την κατάληψη του Ανδρουλάκη. Ο τελευταίος υφίσταται σχεδόν καθημερινά το σφυροκόπημα του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος απαιτεί (δεν ζητεί απλώς) να δεσμευτεί το ΠΑΣΟΚ για μετεκλογική συνεργασία μαζί του.

Φυσικά, οι επιτιθέμενοι δεν περιμένουν ποτέ ότι θα ενδώσει. Μπορεί οι σύντροφοι να φαντάζονται τσαμπουκάδες στο πλευρό της Ρωσίας, εξεγέρσεις καραβανάδων και Γκαμαλέλια (sic) με τον Κούβελα και άλλα φαιδρά που ακούσαμε στο συνέδριό τους, αλλά τόσο χαζοί δεν είναι. Αν ο Ανδρουλάκης έδινε από τώρα την απάντηση που θα ικανοποιούσε τον ΣΥΡΙΖΑ, αυτό θα ήταν η τέλεια δικαίωση για Μαριλίζες και Ραγκούσηδες, που έκαναν το άλμα από νωρίς, ενώ για εκείνον θα ήταν η πλήρης αυτοαναίρεση. Από τη στιγμή εκείνη θα έπαυε να υπάρχει ως αρχηγός και το ΠΑΣΟΚ θα γινόταν κάτι ανάλογο του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος της Ανατολικής Γερμανίας, που υφίστατο για καθαρά διακοσμητικούς λόγους και υπό την κηδεμονία του Κομμουνιστικού Κόμματος (επισήμως, του Κόμματος Σοσιαλιστικής Ενότητας της Γερμανίας).

Καταλαβαίνουν ότι το σφυροκόπημά τους είναι αναποτελεσματικό όσο τα μπαράζ του πυροβολικού στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που δεν κατέστρεφαν ποτέ τις γραμμές του αντιπάλου, αλλά μόνο το τοπίο και τα νεύρα της απέναντι πλευράς. Γι’ αυτό ακριβώς, όμως, το κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο σκοπός τους δεν είναι να αποσπάσουν από τον Ανδρουλάκη δήλωση συνεργασίας, αλλά να πολώσουν την ατμόσφαιρα, ώστε να αποτρέψουν τη μετακίνηση στο ΠΑΣΟΚ ψηφοφόρων της Κεντροαριστεράς. Ετσι, ο Ανδρουλάκης υποχρεωτικά κρύβεται, όπως και ο Ζελένσκι – εκείνος, βέβαια, για πολύ σοβαρότερους λόγους…

Στο σημείο αυτό, όμως, κάθε σύγκριση του με τον Ζελένσκι σταματά. Ο Ζελένσκι ήταν ένας αμήχανος ηγέτης, ολίγον εκτός τόπου και χρόνου – π.χ., μόλις έναν μήνα πριν από την εισβολή προωθούσε το πρόγραμμα ψηφιοποίησης του κράτους, με το σλόγκαν «όλη η Ουκρανία στο χέρι σου», σε μια χώρα που μόνο το 30% έχει κάλυψη 4G. Η «ειδική στρατιωτική επιχείρηση», όμως, τον ανέδειξε σε έναν ήρωα, ο οποίος καταφέρνει να κινητοποιεί τη διεθνή κοινή γνώμη και ηγείται μιας αντίστασης που έχει κερδίσει τον θαυμασμό του πλανήτη. Το μόνο που κρύβει είναι η φυσική παρουσία του για να μην τον δολοφονήσουν οι Ρώσοι· όλα τα άλλα είναι έξω στη φόρα.

Ο Ανδρουλάκης, αντιθέτως, κρύβεται πλήρως. Μπορεί να τον βλέπουμε να γυρίζει την Ελλάδα, να κάνει ομιλίες και να δίνει συνεντεύξεις, αλλά τίποτε από αυτά δεν φωτίζει τον ίδιο. Ο λόγος είναι επειδή, στην προσπάθειά του να κρατήσει κρυφές τις προθέσεις του (αν υπάρχουν, γιατί μπορεί να μην έχουν ακόμη διαμορφωθεί…), δεν λέει τίποτε το ξεχωριστό και το διακριτό. Τις ίδιες γενικότητες ακούμε που έλεγε και η προκάτοχός του. Παραμένει στη σκιά, γκρίζος και πάντα το ίδιο άγνωστος. Οσο δε για τη δήλωσή του ότι επιδίωξη του ΠΑΣΟΚ είναι κυβέρνηση «με σοσιαλδημοκρατικό κορμό», το μόνο που μπορεί να σημαίνει λογικά είναι ότι το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη επιδιώκει να έλθει πρώτο σε ψήφους στις εκλογές – πράγμα απίθανο, στην καλύτερη περίπτωση, και τζούφιο ως αστείο.

Η κυβέρνηση, από την άλλη πλευρά, μολονότι προφανώς θα ήθελε και εκείνη να γνωρίζει τις προθέσεις του Ανδρουλάκη, δεν μετέχει στο σφυροκόπημα. Γνωρίζει ότι, μετά τη εμπειρία της συγκυβέρνησης με τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ είναι σαν το παιδάκι που ένιωσε για πρώτη φορά το χτύπημα του ηλεκτρικού ρεύματος και, φυσικά, δεν θέλει να το ξανανιώσει. Βεβαίως, οι συνθήκες αργότερα θα αλλάξουν, γι’ αυτό όμως και δεν υπάρχει λόγος βιασύνης. Ετσι, το μόνο που έχουν κάνει στη ΝΔ είναι να έχουν αφήσει την πόρτα της συνεργασίας μισάνοικτη μέσω της δήλωσης του Πρωθυπουργού ότι, σχετικά με το αποτέλεσμα των προσεχών εκλογών, για τη ΝΔ προέχει η πολιτική σταθερότητα του τόπου και όχι η αυτοδυναμία.

Αυτό είναι αρκετό. Δεν έχουν κανένα λόγο να επανέρχονται και να χαλάνε το κλίμα. Αφήνουν να το χαλάει ο ΣΥΡΙΖΑ, απαιτώντας κάθε μέρα από τον Ανδρουλάκη να τους απαντήσει αν θα αυτοκτονήσει μαζί τους ή όχι. Αυτού του είδους η πίεση δεν νομίζω ότι συμβάλει στην επίτευξη των δικών τους σκοπών. Ισως να βοηθά τους σκοπούς της ΝΔ – δεν ξέρω. Πάντως, δεν θα είναι η πρώτη φορά που ο ΣΥΡΙΖΑ βάζει πλάτη στην κυβέρνηση, χωρίς βέβαια να το αντιλαμβάνεται…