Tips για ατσούμπαλους πρωτάρηδες

Στη Βρετανία, οι δρομείς συχνά ακούνε τα σχολιανά τους για τον ιδρώτα τους που πετάγεται αριστερά και δεξιά ή επειδή συγκρούονται με διαβάτες σε κάποιο πεζοδρόμιο. Δεν νιώθω θυμό απέναντί τους, μόνο οίκτο – διότι βλέπεις πολλούς να τρέχουν πάρα πολύ ατσούμπαλα. Τα χέρια κουνιούνται πέρα – δώθε, ασυντόνιστα με τα πόδια, ενώ συχνά τα πόδια μετά βίας συντονίζονται μεταξύ τους. Το κάνουν τόσο δύσκολο για τον εαυτό τους και σίγουρα θα τραυματιστούν. Δεν φταίνε οι ίδιοι· πιθανότατα δεν έχουν διδαχτεί ποτέ πώς να τρέχουν σωστά.

Αρχισα να τρέχω όταν ήμουν περίπου 30 ετών. Ζύγιζα 115 κιλά, είκοσι από τα οποία έπρεπε ξεκάθαρα να χάσω. Εκείνη την εποχή, δεν ήταν διαδεδομένες οι διαλειμματικές προπονήσεις· απλά ένας δρομέας έκανε πολλά, αργά, συνεχόμενα χιλιόμετρα. Αυτό έλεγε τότε η επιστήμη: έτσι κι εγώ για ατελείωτες ώρες έτρεχα σε δρόμους, πάρκα, χωράφια και βουνά. Επειτα από κάθε τρέξιμο, ακολουθώντας και πάλι την επιστήμη (ή μάλλον τη δική μου ερμηνεία της), πλακωνόμουν στους υδατάνθρακες. Η μεγαλύτερη προπόνησή μου, θυμάμαι, διήρκεσε έξι ώρες. Το μεγαλύτερό μου μεταπροπονητικό γεύμα ήταν μια ολόκληρη φραντζόλα ψωμί κι ένα μάτσο μπανάνες.

Ο πρώτος μου Μαραθώνιος ήταν στη Νέα Υόρκη, έκανα πέντε ώρες. Για μία εβδομάδα δεν μπορούσα να ανέβω ή να κατέβω σκάλες, ούτε καν να πάω τουαλέτα χωρίς βοήθεια. Ετρεξα άλλους τρεις Μαραθωνίους, τρέχοντας πολλές εκατοντάδες χιλιόμετρα στην προπόνηση, χωρίς να χάσω ούτε ένα κιλό. Στον τελευταίο μου αγώνα, σχεδόν άγγιξα το τετράωρο. Αν υπήρχε κατηγορία 115+ κιλών, μπορεί να είχα καλή θέση. Τελικά έχασα βάρος μόνο τρέχοντας λιγότερο και τρώγοντας πολύ λιγότερο, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Οσο αργός και βαρύς κι αν ήμουν, εξακολουθούσα να βλέπω τον εαυτό μου ως δρομέα. Μέχρι που, ένα ανοιξιάτικο πρωί, τρέχοντας μπροστά από κάτι βιτρίνες, είδα την αντανάκλασή μου. Πήγαινα σαν το ζόμπι, αδέξια, με σκυφτούς ώμους και σκυμμένο κεφάλι. Η στάση του σώματός μου, άθλια, στις καλύτερες στιγμές. Σε μια καλή μέρα, έμοιαζα με τον μεσαίο τυπάκο σε εκείνο το σχέδιο με τα στάδια της εξέλιξης του ανθρώπου. Σε μια κακή μέρα, ήμουν αυτός που βρίσκεται πίσω του. Την ώρα που έτρεχα, ήμουν ο… τελευταίος.

Πήγα να δω έναν προπονητή τρεξίματος, τον Μάικ Αντωνιάδη, ο οποίος με τράβηξε βίντεο στον διάδρομο. Το πιο παράξενο ήταν τα χέρια μου, που πήγαιναν μπρος – πίσω, ασυντόνιστα μεταξύ τους και χωρίς ισορροπία. «Φοράς συχνά τσάντα στον ώμο σου;» ρώτησε. Ναι, του απάντησα. «Αυτό μάλλον φταίει». Ο προπονητής μού είπε πως είναι σε απόγνωση με όσα βλέπει εκεί έξω. Το θέμα δεν είναι απλό, μα θα μοιραστώ εδώ μερικές συμβουλές. Πρώτον, τα μπράτσα, τα οποία ο Αντωνιάδης λέει ότι είναι σημαντικά: «Σκέψου τα σαν πιστόνια». Θα πρέπει να είναι λυγισμένα γύρω στις 90 μοίρες και θα πρέπει να πηγαινοέρχονται μπρος – πίσω σε όσο το δυνατόν πιο ευθεία γραμμή και να μη στρέφονται προς το μέσο του σώματος. Επικεντρωθείτε στην ώθηση των αγκώνων προς τα πίσω με σωστό τρόπο και η νορμάλ κίνηση των χεριών προς τα εμπρός θα έρθει. Κάτι παρόμοιο ισχύει για τα πόδια: κρατήστε τα να κινούνται σε ευθεία γραμμή και βεβαιωθείτε ότι κάθε φορά που ένα πόδι πάει προς τα πίσω, το κάτω μισό (το κομμάτι της γάμπας) φτάνει να είναι τουλάχιστον παράλληλο με το έδαφος.

Δυστυχώς, οι αρθρώσεις μου είναι αρκετά ταλαιπωρημένες για να μπορώ να τρέξω πολύ αυτές τις μέρες. Εξακολουθώ να είμαι ενοχλητικά αργός, όπως θα επιβεβαιώσει η γιαγιά που με πρόλαβε σπρώχνοντας ένα καροτσάκι χθες. Αλλά, μα τον Θεό, είμαι πλέον τουλάχιστον ωραίο θέαμα να βλέπει κανείς. Ποίηση εν (αργή) κινήσει…

Ο Αντριαν Τσάιλς είναι γνωστός βρετανός ραδιοφωνικός και τηλεοπτικός παραγωγός και συγγραφέας