Κοίτα ποιοι μιλούν

Δεν είδα να σχολιάζεται καθόλου μία είδηση, γνωστή από τις 8 Απριλίου, σε όσους παρακολουθούν την ιστοσελίδα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, η οποία αφότου η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον. Στη συγκεκριμένη ημερομηνία, λοιπόν, δημοσιεύεται στην αγγλόφωνη έκδοση της ιστοσελίδας επιστολή του Πρεζίντιουμ του ΚΠΡΦ (είναι τα αρχικά του κόμματος στο κυριλλικό) προς την Κεντρική Επιτροπή του δικού μας «ιστορικού». Ακολουθεί η επιστολή μεταφρασμένη στα ελληνικά:

«Αγαπητοί σύντροφοι! Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΠΡΦ εκφράζει την αλληλεγγύη του και τη στήριξή του στο ΚΚΕ και την ΚΝΕ και καταδικάζει απόλυτα την αστυνομική βία εναντίον όσων συμμετείχαν στη διαδήλωση της 6ης Απριλίου. Το ΚΠΡΦ θεωρεί εντελώς απαράδεκτη και επαίσχυντη την κράτηση, καθώς και τη σοβαρή σωματική βία εις βάρος των ειρηνικών διαδηλωτών του ΚΚΕ, που είχαν προσέλθει με πατριωτικά συνθήματα εναντίον της συμμετοχής της χώρας τους στα σχέδια του ΝΑΤΟ για ολοκληρωτικό πόλεμο κατά της Ρωσίας μέσα στην περιοχή της Ουκρανίας. Απαιτούμε την άμεση παύση της δίωξης των κρατουμένων διαδηλωτών, μαζί με την ανάκληση των άδικων κατηγοριών εις βάρος τους. Αίσχος στην άρχουσα τάξη της Ελλάδας, που καταπατεί όλα τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες του λαού!».

Τι να πρωτοθαυμάσεις; Μήπως την ύπουλη διατύπωση για τα σχέδια του ΝΑΤΟ να εξαπολύσει «ολοκληρωτικό πόλεμο κατά της Ρωσίας μέσα στην περιοχή της Ουκρανίας», που υπονοεί ότι η Ουκρανία είναι έδαφος της Ρωσίας; Μήπως την προπέτεια των υποστηρικτών της εισβολής να απαιτούν (sic) από εμάς την απελευθέρωση των συλληφθέντων ταραξιών και την παύση της δίωξης; Ή μήπως το θράσος τους να μιλούν αυτοί για καταπάτηση δικαιωμάτων και ελευθεριών; Προσωπικά, λατρεύω εκείνο το «αίσχος!» στο τέλος της επιστολής. Είναι η λεπτομέρεια που σε κάνει, για μια στιγμή, να αναρωτιέσαι μήπως πρόκειται για πλάκα, για μια καλά οργανωμένη διαδικτυακή φάρσα – αλλά δεν είναι.

Δεν ξέρω αν το «ιστορικό» έδωσε στη δημοσιότητα τις ευχαριστίες των ρώσων κομμουνιστών για τη συμπαράσταση του ΚΚΕ στη Ρωσία και, κατ’ επέκταση, τη συμπαράστασή του στη ρωσική εισβολή. Αν όχι, το κάνω εγώ. Καλό είναι να πέφτουν τα φύλλα συκής και να βλέπουμε την πραγματική θέση του καθενός στο ζήτημα της Ουκρανίας.

ΣΚΛΗΡΟ ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ
Είναι λυπηρό – τουλάχιστον για μένα, που αγαπώ την Κύπρο, ως το τελευταίο κομμάτι του ελληνιστικού κόσμου. Είναι λυπηρό να διαβάζω ότι ο υπουργός Εξωτερικών της Κύπρου, Γιαννάκης Κασουλίδης, δηλώνει ότι θα ήθελε να ενταχθεί και η Κύπρος στο ΝΑΤΟ, αλλά δεν φαντάζεται ότι αυτό θα ήταν δυνατόν με το νησί διαιρεμένο στα δύο. Εχει δίκιο να το θέλει ο άνθρωπος, ειδικά μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Εδώ σπεύδουν να ενταχθούν η Φινλανδία και η Σουηδία στη Συμμαχία, βεβαίως θα το ήθελε πολύ και η Κύπρος! Το λυπηρό, όμως, που δεν πρέπει επ’ ουδενί να το σπρώξουμε κάτω από το χαλί, είναι ότι τώρα συνειδητοποιούμε το κόστος της διαιώνισης του Κυπριακού. Τώρα, που το ασύλληπτο γίνεται πραγματικό και ο πολιτισμός μας αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη απειλή μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, νιώθουμε το σκληρό τίμημα του μαξιμαλισμού.

Με την ευκαιρία αυτή μάλιστα, αξίζει να αναρωτηθεί κανείς, αν η Κύπρος δεν ήταν στους Αδέσμευτους, αλλά ήταν μέλος του ΝΑΤΟ, θα μπορούσε το ίδιο εύκολα να είχε εισβάλλει η Τουρκία; Θα ήταν εξίσου ανεκτή από τη Συμμαχία η εισβολή ενός κράτους μέλους σε ένα άλλο; Το ΝΑΤΟ θα μπορούσε ενδεχομένως να είχε σώσει την Κύπρο, αλλά ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος ήταν, ως γνωστόν, εθνάρχης και, συνεπώς, οι εμμονές του ήσαν θέσφατα.

Το πιο δυσάρεστο, όμως, από όσα μας φέρνει η νέα πραγματικότητα είναι ότι το Ουκρανικό επισκιάζει πλήρως το Κυπριακό – όσο φιλότιμα κι αν προσπαθούμε εμείς να επιστήσουμε την προσοχή των τρίτων στις ομοιότητες με το Κυπριακό. Η σημασία του Ουκρανικού και το μέγεθος των όσων διακυβεύονται δεν επιτρέπουν συγκρίσεις. Κατ’ αρχάς, επί 48 χρόνια, το Κυπριακό παραμένει άλυτο και με ελληνική υπαιτιότητα (θυμίζω την απόρριψη του σχεδίου Ανάν και το ναυάγιο της προσπάθειας στο Κραν Μοντανά), χωρίς ωστόσο να κινδυνεύει σοβαρά η ειρήνη στην περιοχή. Στην πραγματικότητα, η Δύση έμαθε να ζει με το Κυπριακό ανοικτό. Μετά το Ουκρανικό, φοβάμαι ότι είναι σαν να το έχει ξεπεράσει πια η πραγματικότητα…