Οι εκλογές δεν κερδίζονται ποτέ εκ των προτέρων

Κάθε πέντε χρόνια οι Γάλλοι περιμένουν με ανυπομονησία την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας. Σύμφωνα με το Σύνταγμα, ο πρόεδρος έχει σημαντικές εξουσίες. Είναι αυτός που σκιαγραφεί τους βασικούς πολιτικούς προσανατολισμούς της κυβέρνησης αλλά και παρακολουθεί την καθημερινή της δουλειά και επηρεάζει τις αποφάσεις της. Εχει πολύ μεγάλο περιθώριο ελιγμών στην εξωτερική πολιτική και είναι ο μοναδικός και αδιαμφισβήτητος ηγέτης ενός πλήρους και αποτελεσματικού στρατού, μόνος επικεφαλής της γαλλικής πυρηνικής αποτρεπτικής δύναμης.

Για τους γάλλους πολίτες, πάντα διψασμένους για ισότητα, αυτή είναι η στιγμή να μπορέσουν να επιλέξουν τον ηγέτη, να τον αμφισβητήσουν, να τον βάλουν σε αντιπαράθεση με τους ανταγωνιστές του και επομένως να πουν τη γνώμη τους για τα μεγάλα πολιτικά ζητήματα. Ως εκ τούτου, η συμμετοχή στις προεδρικές εκλογές εξακολουθεί να είναι πολύ υψηλή, πάνω από το 75%.

Αλλά αυτή τη φορά η διεθνής ατζέντα φάνηκε να απογοητεύει τους ψηφοφόρους.

Η Γαλλία προεδρεύει του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενωσης και τόσο η διπλωματία όσο και η κυβέρνησή της έχουν κινητοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό στην Ευρώπη. Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει προσθέσει υποχρεώσεις στον πρόεδρο Μακρόν, ο οποίος προσπάθησε, ως εκ τούτου, να διατηρήσει ένα κανάλι συζήτησης με τον Βλαντίμιρ Πούτιν, προσπαθώντας όσο μπορούσε να τον αποτρέψει από το να επιτεθεί στην Ουκρανία, πιο μετά να μετριάσει την επέμβαση και τελικά να τον πείσει να σταματήσει η μάχη.

Ετσι οι συζητήσεις που λατρεύουν οι Γάλλοι ήταν λίγες και περιορισμένες στον χρόνο. Οπως και οι προκάτοχοί του, έτσι και ο Εμανουέλ Μακρόν, απερχόμενος πρόεδρος, δεν ήθελε να αντιπαρατεθεί με όλους τους αντιπάλους του, οι οποίοι είναι έντεκα στον αριθμό και είναι πολύ διαφορετικών επιπέδων. Τα παραδοσιακά κόμματα της Δεξιάς και της Αριστεράς εκπροσωπούνται, αλλά οι δημοσκοπήσεις προβλέπουν χαμηλές επιδόσεις για αυτά. Τα άκρα είναι αυτά που οδηγούν τον χορό, καθιστώντας την τελική έκβαση της κάλπης πιο αβέβαιη.

Ο πρόεδρος εξακολουθεί να βρίσκεται στην κορυφή των δημοσκοπήσεων, αλλά τον ακολουθεί η ακροδεξιά υποψήφια Μαρίν Λεπέν, της οποίας οι ριζοσπαστικές θέσεις ενός «κυρίαρχου κράτους» φαίνονται πλέον πιο υποτονικές απέναντι στον δημοσιογράφο Ερίκ Ζεμούρ. Ο υποψήφιος της Ακρας Αριστεράς Ζαν – Λικ Μελανσόν, πρώην σοσιαλιστής υπουργός που μετατράπηκε σε φίλο της Κούβας, του Τσάβες και της βολιβαριανής Βενεζουέλας, ελκύει τους πρώην ψηφοφόρους του Κομμουνιστικού Κόμματος και της αριστερής πτέρυγας του Σοσιαλιστικού Κόμματος.

Είναι λοιπόν ένα θολό πολιτικό τοπίο που κυριαρχεί καθώς ο πρώτος γύρος ψηφοφορίας διεξάγεται αυτή την Κυριακή 10 Απριλίου.

Από το 1965, κανένας εν ενεργεία πρόεδρος δεν έχει επανεκλεγεί παρά μόνο όταν βρισκόταν σε «συγκατοίκηση» με κοινοβουλευτική πλειοψηφία και πρωθυπουργό από αντίπαλο πολιτικό κόμμα, κάτι που συνέβη δύο φορές με τον Φρ. Μιτεράν (1988) και τον Ζ. Σιράκ (2002). Ως εκ τούτου, είναι μια πρόκληση που αντιμετωπίζει ο Εμ. Μακρόν, ο οποίος παραμένει δημοφιλής αλλά κατά τα πέντε χρόνια της θητείας του έχει επίσης προκαλέσει μεγάλες αντιθέσεις ως προς το πρόσωπό του. Είναι σε θέση να κερδίσει, αλλά οι Γάλλοι, που συχνά αναφέρονται στη Γαλλική Επανάσταση του 1789, εξακολουθούν να θέλουν να επαναστατήσουν. Οι εκλογές, είναι αλήθεια, δεν κερδίζονται ποτέ εκ των προτέρων…

Ο Jean-Dominique Giuliani είναι πρόεδρος του Ιδρύματος Robert Schuman