Το τρέξιμο «γιάνει» τα τραύματα

Κι αν είναι να πονάω, γιατί τρέχω;

Πρώτα απ’ όλα το ερώτημα έχει απαντηθεί στην πράξη. Δεν μπορεί τόσα εκατομμύρια δρομείς σε όλο τον πλανήτη να τρέχουν χωρίς λόγο. Κάτι θα βρίσκουν βρε αδερφέ σε αυτό το ρημάδι το τρέξιμο κι ας πονούν πού και πού.

Δεύτερον, ποιος σου είπε ότι υπάρχει απόλαυση στη ζωή χωρίς κόστος. Εννοείται το τρέξιμο δεν θα ήταν η εξαίρεση. Αν τρέχεις συστηματικά και κυνηγάς χρόνους, θα πονάς.

Τρίτον, είναι άλλο να πονάς απλά ή να αισθάνεσαι έντονα πιασμένος κάποιες μέρες λόγω της προπόνησης, κι άλλο να τραυματιστείς.

Τέταρτον και πιο σημαντικό από όλα. Εννοείται οι τραυματισμοί είναι μέσα στο παιχνίδι. Αργά ή γρήγορα θα αποκτήσεις την εμπειρία. Το θέμα είναι ο τραυματισμός να είναι ήπιος και παρωδικός και όχι κάτι πραγματικά σοβαρό.

Μετά από 12 χρόνια σχεδόν καθημερινής άσκησης και έχοντας στα πόδια 14 μαραθωνίους και αμέτρητους αγώνες μικρότερων αποστάσεων, έβαλα κι εγώ στο δρομικό μου βιογραφικό έναν τραυματισμό.

Το δυσάρεστο νέο είναι πως ούτε πρέπει, ούτε μπορώ να αγωνιστώ στον Μαραθώνιο της Ρόδου αύριο όπως είχα προγραμματίσει. Είναι απαγορευτικό αν θέλω το συντομότερο δυνατόν να επιστρέψω στις προπονήσεις μου κανονικά και να μη διακινδυνεύσω χειρότερη ζημιά.

Το ευχάριστο νέο είναι ότι έχω μπροστά μου δρόμο να διανύσω για να επουλωθεί το τραύμα 100% σχετικά σύντομα. Το καλοκαίρι, μπορεί μάλιστα και νωρίτερα, θα τρέχω ξανά κανονικά.

«Πήρες παράσημο», μου είπε αστειευόμενος ένας κολλητός μου φίλος που επίσης «καταπίνει» μαραθωνίους και υπερμαραθωνίους χωρίς να έχει καταφέρει ούτε εκείνος να φτάσει ως εδώ δίχως τραυματισμούς. Στον αθλητισμό συμβαίνουν αυτά. Το ξέρεις, το έχει υπολογίσει, ότι θα συμβεί και σε σένα κάποια στιγμή.

Επιστρέφω λοιπόν και επαναλαμβάνω το αρχικό ρητορικό ερώτημα: Κι αν είναι να πονάω γιατί τρέχω;

Μα γιατί όταν αγαπάς κάτι, τελικά δεν πονάς. Τα τραύματα από το τρέξιμο θα γίνουν μετά βεβαιότητας καλά.

Ασε που τρέχοντας, «γιάνουν» και τα άλλα τραύματα, εκείνα της ψυχής!