Το πρόβατο θέλει απλά να φάει

Την περασμένη εβδομάδα μια μεγάλη ζυθοποιία που επί χρόνια εφαρμόζει τον θεσμό της συμβολαιακής γεωργίας, εξασφαλίζοντας σταθερό εισόδημα στους παραγωγούς που συνεργάζεται, ανακοίνωσε την αύξηση της τιμής αγοράς του κριθαριού. Εσπασε δηλαδή από μόνη της, εις βάρος της, τα συμβόλαια που είχε με τους αγρότες, αυξάνοντάς την ανά κιλό τιμή προκειμένου να μην τους χάσει. Το πρόβλημα είναι ότι ήδη εκτιμάται πως η τιμή που θα πωληθεί το κριθάρι φέτος θα κινηθεί πολύ παραπάνω από την αυξημένη τιμή της εταιρείας, που ομολογουμένως έχει στηρίξει τον αγροτικό τομέα εδώ και πολλά χρόνια, πληρώνοντας εγγυημένα τιμές υψηλότερες από αυτές τις αγοράς.

Φέτος τα πράγματα όμως έχουν αλλάξει. Οι τιμές έχουν απογειωθεί. Τα συμβόλαια αποτελούν κενά κείμενα. Μια δομή που επί χρόνια στήνονταν στην ελληνική γεωργία προκειμένου οι αγρότες να προστατευτούν από τις αυξομειώσεις των τιμών, καταργείται στην πράξη.

Το παράδειγμα του κριθαριού δείχνει πόσο διαφορετικά έχουν γίνει όλα με την κρίση. Πόσο ρευστή είναι η κατάσταση. Οι κτηνοτρόφοι θεωρείται ότι θα στραφούν μαζικά και στην αγορά κριθαριού, προκειμένου όχι μόνο να προστατευτούν από τις αυξήσεις στο καλαμπόκι και τα σιτηρά, αλλά και να βρουν ποσότητες. Το πρόβατο, το αμνοερίφιο, η αγελάδα πρέπει να φάει. Από το να πληρώσει ένας κτηνοτρόφος 40 λεπτά το κιλό το καλαμπόκι, θα προτιμήσει να πληρώσει στην τιμή ρεκόρ των 25 λεπτών ανά κιλό το κριθάρι και ας μην είναι η πρώτη επιλογή για ζωοτροφή. Αυτόματα, με μια του κίνηση, όμως, αλλάζει μια αγορά.

Και δεν είναι αυτό το μόνο πρόβλημα, στο οποίο από ό,τι καταλαβαίνω η κυβέρνηση τώρα αρχίζει να μπαίνει στα βαθιά.

Υπάρχει για παράδειγμα θέμα ρευστότητας, το οποίο δεν το ακούω να συζητείται. Οι υπάρχουσες γραμμές χρηματοδότησης έχουν εξαντληθεί. Οι κτηνοτρόφοι θα χρειαστούν χρήματα πολύ νωρίτερα από τις επιδοτήσεις για να αγοράσουν τροφή για τα ζώα. Το καλοκαίρι αγοράζονται σε καλύτερες τιμές οι ζωοτροφές, τέλος του χρόνου δίνονται οι επιδοτήσεις.

Αντίστοιχα οι αγρότες της φυτικής παραγωγής, ζουν με την αστάθμητη κατάσταση της ενέργειας. Η κυβέρνηση αντιμετωπίζει το πρόβλημα ανακοινώνοντας μήνα τον μήνα επιδοτήσεις, αλλά αυτό δεν αρκεί για αυτούς που πρέπει να προγραμματίσουν τώρα για το ποια καλλιέργεια θα βάλουν. Για να βάλει κάποιος για παράδειγμα βιομηχανική ντομάτα ή μαλακό σιτάρι, που έχουμε και έλλειψη, χρειάζεται πολλά νερά, πολλά ποτίσματα. Οσο πιο πολλά ποτίσματα τόσο πιο μεγάλη κατανάλωση ηλεκτρικού. Με την τιμή του ηλεκτρικού στα ύψη, αν δεν έχεις δεδομένη την επιδότηση, δύσκολα αναλαμβάνεις το ρίσκο μιας τέτοιας καλλιέργειας.

Αποτέλεσμα όλων αυτών να υπάρχει ένας τεράστιος αναβρασμός στην ελληνική περιφέρεια, καθώς οι αγρότες βλέπουν παντού τοίχους. Και οι λύσεις δείχνουν σε πολλές περιπτώσεις ουτοπικές. Λένε για παράδειγμα από το αρμόδιο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, ότι θα ρίξουν τις τιμές στα λιπάσματα με εισαγωγές από την Ινδία και τη Μαλαισία. Από την πρώτη χώρα γίνονται κάποιες εισαγωγές, από τη Μαλαισία ωστόσο η αγορά δεν γνωρίζει πολλά πράγματα. Ακούγεται επίσης από επίσημα χείλη, ότι θα εισάγουμε σιτάρι από τη Βόρεια Αμερική ή από την Αργεντινή, χωρίς να είναι σαφές τι εννοούν και αν αφορά προϊόντα που έχουν υποστεί γενετική τροποποίηση.

Γενικώς λέγονται πολλά χωρίς να αποτελούν ακόμα ένα συνεκτικό σχέδιο. Πολλά από αυτά που θεωρούσαμε δεδομένα μέχρι και πέρυσι, φέτος έχουν αλλάξει. Η προσαρμογή θα είναι δύσκολη για τον αγροτικό τομέα, ειδικά όσο δεν υπάρχει ένας ξεκάθαρος «μπούσουλας».