Στρατηγική

Στη χρηματοπιστωτική κρίση ρωτούσαν: Και γιατί δηλαδή να μη γυρίσουμε στη δραχμή; Θα πιέσουμε τους Ευρωπαίους μέχρι την τελευταία στιγμή, θα τους απειλήσουμε, θα τους εκβιάσουμε, θα μπλοφάρουμε βρε αδερφέ και αν δεν τσιμπήσουν θα σηκωθούμε να φύγουμε. Μόνοι μας και μάγκες, πρώτη φορά θα ‘ναι;

Στην πανδημική κρίση ρωτούσαν: Και γιατί δηλαδή να κάνουμε το εμβόλιο; Αυτά είναι επικίνδυνα πράγματα. Πειραματόζωα δεν γινόμαστε, επεμβάσεις στο σώμα μας δεν γουστάρουμε, περιορισμούς στην καθημερινότητά μας δεν δεχόμαστε, είμαστε ελεύθεροι και ελεύθεροι θα παραμείνουμε.

Στον πόλεμο αυτόν ρωτούν: Και γιατί δηλαδή να πάρουμε το μέρος κάποιου; Πρόκειται για σύγκρουση δύο ιμπεριαλισμών, οι Ουκρανοί πληρώνουν τα σπασμένα, κάποιος είπε ότι όλοι μπορεί να μπουν στο ΝΑΤΟ αλλά η Ουκρανία ποτέ, έπρεπε να το ξέρει αυτό ο Ζελένσκι, κι από πού κι ως πού τον καλέσαμε στο ελληνικό κοινοβούλιο, έχουμε καλέσει μήπως τον ηγέτη της Υεμένης ή της Συρίας, κι άντε τον καλέσαμε, πού ακούστηκε να μην μπορούμε να του κάνουμε ερωτήσεις, μονόλογος δηλαδή, όχι κύριε Ζελένσκι, να κάτσετε και να ακούσετε τον αντίλογο, αυτό σημαίνει δημοκρατία, αλλά πού να ξέρετε απ’ αυτά εσείς και οι Ναζί φίλοι σας.

Προσοχή: Δεν πρόκειται για ψεκασμένους ή, εν πάση περιπτώσει, γι’ αυτό που εννοούσαμε στην αρχή όταν μιλούσαμε για ψεκασμένους. Καθημερινοί άνθρωποι είναι, που θεωρούν μάλιστα ότι είναι ενημερωμένοι. Μερικοί γράφουν στις εφημερίδες ή βγαίνουν στα κανάλια. Κάποιοι είναι θύματα της προπαγάνδας, κάποιοι άλλοι καλλιεργούν οι ίδιοι την προπαγάνδα. Μερικοί είναι φανατικοί, άλλοι είναι κουτοπόνηροι ή απλώς ανόητοι. Το μεγάλο ερώτημα είναι αν υπάρχει τρόπος να τους μεταπείσεις ή ένα μεγάλο μέρος τους είναι μπετόν.

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είχε ποτέ τέτοιους προβληματισμούς. Η στρατηγική του ήταν πάντα να ψαρεύει σε όλες τις δεξαμενές. Κι όταν αναγκάζεται τελικά να πάρει θέση, φροντίζει πάντα να δικαιολογεί τους υποστηρικτές της αντίθετης. Το έκανε με την οικονομία και τους εραστές της ρήξης. Το έκανε με τους αντιεμβολιαστές και τους αντιπάλους των περιοριστικών μέτρων. Το κάνει τώρα με τον πόλεμο και τους κάθε λογής ισαποστάκηδες. Τάσσεται κατά της ρωσικής εισβολής, δεν υπάρχει αμφιβολία γι’ αυτό. Την ίδια στιγμή, όμως, φλερτάρει με τους αντιιμπεριαλιστές, καταγγέλλοντας το ΝΑΤΟ και την πρόσδεσή μας στις ΗΠΑ. Κλείνει το μάτι στους επαγγελματίες ειρηνιστές, καταδικάζοντας την αποστολή οπλισμού στην Ουκρανία, «σε μια στιγμή μάλιστα που η Τουρκία έχει αναλάβει τον ρόλο του ειρηνοποιού»! Πιάνει και τους υπερπατριώτες, απαιτώντας, ο αθεόφοβος, από τον Ζελένσκι να μην ξεχάσει να αναφερθεί στην ομιλία του στην τουρκική εισβολή.

Κάπως έτσι έκλεισε το Ουκρανικό για τον ΣΥΡΙΖΑ. Το συνέδριο που θα γίνει σε δέκα μέρες θα ασχοληθεί με πολύ πιο φλέγοντα ζητήματα, όπως ο τρόπος εκλογής του προέδρου και οι μετεκλογικές συνεργασίες. Μετράω τα λεπτά.