Ο δρόμος προς τον σοσιαλισμό

Σαν το κακομαθημένο παιδάκι, που δεν καταλαβαίνει ότι, εκεί έξω, στον μεγάλο κόσμο, για τον οποίο ακόμη ξέρει ελάχιστα, γίνεται πόλεμος και κάνει μούτρα στον μπαμπά του, επειδή νομίζει ότι αυτός ευθύνεται για τη δυσπραγία στο σπίτι. Ετσι ήταν ο Αλέξης Τσίπρας στη χθεσινή συνέντευξή του στον ΑΝΤ1. Τον άκουγες και απορούσες πού ζει αυτός ο άνθρωπος. Μία ολόκληρη δεκαετία, μαρτυρική δεκαετία, κατά την οποία η χώρα πάλευε με τη χρεοκοπία, δεν του έμαθαν τίποτε απολύτως. Εξακολουθεί να πιστεύει ότι η κοινωνική πολιτική γίνεται με αλόγιστες δαπάνες τώρα, χωρίς έγνοια για το αύριο.

Βεβαίως, τόσο κουτός δεν είναι ο άνθρωπος· απλώς, παριστάνει τον κουτό. (Με τόσο μεγάλη επιτυχία, είναι αλήθεια, ώστε μας μπερδεύει…) Αυτό που συμβαίνει με τον Τσίπρα είναι ότι έχει μυριστεί τις ευνοϊκές συνθήκες που δημιουργεί ο πόλεμος στην Ουκρανία για τον λαϊκισμό και έχει πιάσει θέση από νωρίς. Εξαιτίας του πολέμου, ο  κίνδυνος αναζωπύρωσης του λαϊκισμού είναι πια υπαρκτός, διότι ακόμη και αν ο Πούτιν απέσυρε αύριο τον στρατό του από την Ουκρανία, τα προβλήματα που προκάλεσε θα είναι μαζί μας για καιρό. Ο κόσμος δεν θα είναι πια ο ίδιος.

Πολύ εύστοχα επεσήμανε τον συγκεκριμένο κίνδυνο χθες, στην ομιλία του στην Διάσκεψη των προέδρων των Κοινοβουλίων των χωρών της ΕΕ, ο Κώστας Τασούλας: «Η Δύση πρέπει να στριμώξει άγρια τον Πούτιν ώστε να γίνει για αυτόν ο πόλεμος ανυπόφορος οικονομικά. Και πρέπει να στηρίξει και τις δυτικές κοινωνίες από τις οικονομικές επιπτώσεις του πολέμου, κυρίως την ακρίβεια. Οχι με αερογέφυρες πλέον, αλλά με στοχευμένα οικονομικά μέτρα. Ο λαϊκισμός δεν πρέπει να φουντώσει στη Δύση εξαιτίας ελλείψεων τροφίμων και ακρίβειας. Αυτού του είδους ο λαϊκισμός θα λειτουργήσει ως η 5η φάλαγγα του Πούτιν». Με απλά λόγια, «στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται» ή για να το πω στη μαοϊκή διάλεκτο και να σας εντυπωσιάσω, «μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση».

Το ξέρουμε πια, το μάθαμε καλά, το έχουμε εμπεδώσει, αλλά δεν γίνεται να μην το επαναλάβω, αφού το έχουμε πάντα μπροστά μας: Ο Τσίπρας και, φυσικά, ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκουν την αναστάτωση, τη χρεοκοπία του συστήματος γενικώς, επειδή αυτός είναι ο μόνος δρόμος για τον σοσιαλισμό. Ακούστε τη συνέντευξή του, διαβάστε τις ομιλίες του στη Βουλή και θα δείτε ότι, πίσω από τις δήθεν τεχνοκρατικές διατυπώσεις και τους εύηχους όρους των γενναιόδωρων μέτρων που εισηγείται, βρίσκεται η χρεοκοπημένη πολιτική του ασφυκτικού ελέγχου της οικονομίας από το κράτος και των ληστρικών εφόδων στην ιδιωτική οικονομία και τη μεσαία τάξη.

Το παράδοξο, ωστόσο, με τον Αλέξη Τσίπρα είναι ότι, κάποτε, πριν από μόλις επτά χρόνια, είχε αυτή την πολυπόθητη ευκαιρία στο πιάτο του, να τον περιμένει. Είχε τον δρόμο για τον σοσιαλισμό ορθάνοιχτο μπροστά του. Μπορούσε να οδηγήσει τη χώρα στη δραχμή και εκτός Ευρώπης, μάλιστα δε με τη λαϊκή επιβράβευση του 62%, από το περιβόητο δημοψήφισμα του 2015. Τι έκανε τότε; Σκέφθηκε πολύ σοβαρά τις συνέπειες – υποχρεώθηκε να το κάνει, γιατί η απόφαση ήταν δική του. Σκέφθηκε πού μπορεί να κατέληγε το εγχείρημα, σε ποια τραγωδία για τη χώρα και τον ίδιον, και έκανε την περίφημη kolotoumba. Αφού τότε, που μπορούσε, δεν το τόλμησε, τι αξία έχει να επιμένει σήμερα για τον δρόμο που ο ίδιος απέρριψε;

Παρ’ όλα αυτά, επιμένει στον ίδιο φαύλο κύκλο, διότι η προσωπικότητά του τον περιορίζει. Να εξηγήσω πώς το εννοώ. Ο Αλέξης ήταν ένα παιδί που δεν του πολυάρεσε το σχολείο, προτιμούσε τις καταλήψεις και τις κοπάνες, ήθελε κατάργηση απουσιών, για να έχει ο μαθητής χρόνο για να αναπτύξει την προσωπικότητά του κ.λπ. Ωστόσο, τελείωσε το σχολείο. Μπήκε μάλιστα στο Πολυτεχνείο, από το οποίο όχι μόνον αποφοίτησε, αλλά πήρε και ένα μεταπτυχιακό. Κατάφερε να γίνει ως και πρωθυπουργός. (Κάτι που πολύ θα ήθελα να ξεχάσω, αλλά δεν γίνεται…) Ολα αυτά τα επιτεύγματα, όμως, ο Αλέξης τα πραγματοποίησε ως οιονεί προστατευόμενο είδος, μέσα στη φούσκα της Αριστεράς, που τρεφόταν από το ηθικό της πλεονέκτημα και τις δουλειές στο Δημόσιο. (Και η οποία, ευτυχώς, έσκασε χάρη στη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ…) Οταν βρέθηκε στον πραγματικό κόσμο, αντιμέτωπος με διλήμματα ιστορικής σημασίας, δεν είχε τη δύναμη να κάνει αυτό που ήθελε και πίστευε σωστό όλη τη ζωή του.

Θέλω να πω με όλα αυτά ότι η πονηριά και η καπατσοσύνη δεν αρκούν. Χρειάζεται και αυτό που σου αφήνει η παιδεία, η μακροχρόνια προσπάθεια που καταβάλλεις για να ξεπεράσεις τις αδυναμίες σου. Αυτό ο Τσίπρας δεν το έχει. Η έλλειψη είναι το τίμημα της επιλογής του να προτιμήσει την ευκολία από την αριστεία.