Με τη σωστή πλευρά της ελευθερίας

Ε, ναι, ας μην κρυβόμαστε… Τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων για τη στάση της κοινής γνώμης έναντι της Ουκρανίας είναι απογοητευτικά, όσο και αν ήσαν αναμενόμενα. Αρχικά, ήταν η μέτρηση που έγινε σε έξι ευρωπαϊκές χώρες (Ισπανία, Γερμανία, Ελλάδα, Γαλλία, Ολλανδία και Ιταλία) και τη δημοσίευσε το «Politico» στα μέσα του μηνός, όταν ο πόλεμος κόντευε να συμπληρώσει τρεις εβδομάδες. Στο ερώτημα, πώς διακείμεθα απέναντι στην ιδέα της ένταξης (κάποια μέρα, όχι αμέσως) της Ουκρανίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση, οι Ελληνες είμαστε αρνητικοί σε ποσοστό 39%, μπροστά κατά 10 μονάδες από την επόμενη χώρα, που είναι η Ολλανδία με 29% αρνητικές γνώμες.

Επειδή το ενταξιακό ζήτημα είναι και τεχνικό, αν όχι κυρίως τεχνικό, εκτός από πολιτικό, μπορώ να καταλάβω την ελληνική αρνητικότητα. Στο κάτω κάτω, αν κάποιοι γνωρίζουν καλύτερα τι συνεπάγεται να βάλεις μια ακρωτηριασμένη χώρα στην Ενωση, αυτοί είμαστε εμείς, που χώσαμε μέσα την Κύπρο. Το κάναμε μόνοι μας στον εαυτό μας, φαίνεται ότι δεν θέλουμε να αφήσουμε και άλλους να πάθουν τα ίδια. Αν είναι αυτό, είναι πολύ ευγενές και το σέβομαι.

Αυτή παραπάνω ήταν, αν θέλετε, μια φωτογραφία της κοινής γνώμης με ρούχα. Την περασμένη Δευτέρα, όταν δημοσιεύθηκε και άλλη δημοσκόπηση, της Public Issue, ήλθε και η γυμνή φωτογράφιση, χωρίς το πρόσχημα μιας υποθετικής ένταξης στην ΕΕ. Από την έρευνα προκύπτει ότι ένα 39% δεν ήθελε να έχει συμμετάσχει η χώρα στις ευρωπαϊκές κυρώσεις κατά της Μόσχας, ενώ ένα 23%, ακόμη πιο έντονα ρωσόφιλο, δεν ήθελε καν να υπάρξει ρητή καταδίκη από πλευράς της Ελλάδος! Πρόκειται, πάνω – κάτω, για το ίδιο ποσοστό, ένα κοκκινόμαυρο μείγμα ακραίων της τάξεως του 30%, που πιστεύει ότι μας ψεκάζουν, που αρνείται να εμβολιαστεί κατά του κορωνοϊού, εν τέλει είναι ο σκληρός πυρήνας του 61% που ψήφισε να φύγουμε από την Ευρώπη στο δημοψήφισμα του ΣΥΡΙΖΑ. «Ζουν ανάμεσά μας», όπως ήταν το εμπορικό σλόγκαν τηλεπωλητή ρωσικής προπαγάνδας. Γιατί να απορούμε, λοιπόν, που έχουν ξεσαλώσει η ρωσική πρεσβεία και η Ζαχάροβα; Τόσα χρόνια η Ρωσία έκανε μια επένδυση εδώ (επένδυση καθ’ όλες τις έννοιες), να μην απαιτήσει τώρα τις υπηρεσίες που αγόρασε; Δεν ήταν συμπτωματικό ότι οι ρωσόφιλοι στην πολιτική και τα ΜΜΕ αναθάρρησαν εμφανώς αφότου πήρε η Ζαχάροβα το μαστίγιο.

Το γεγονός ότι, σύμφωνα με την ίδια έρευνα, οι δυσαρεστημένοι από την κυβερνητική πολιτική στο ζήτημα της Ουκρανίας αθροίζονται στο 68% (46% καθόλου ικανοποιημένοι, 22% όχι και τόσο) σημαίνει ότι η κυβέρνηση είναι σε διάσταση με την πλειονότητα της κοινής γνώμης. Δεν το καταλαβαίνει; Οπωσδήποτε το καταλαβαίνει και το μετρά, προφανώς όμως αναλαμβάνει και το πολιτικό κόστος. (Καταγράφηκε, άλλωστε, μια μικρή φθορά στο ποσοστό της κυβέρνησης από τη δημοσκόπηση της Metron Analysis, που παρουσίασε την περασμένη Τετάρτη το MEGA.) Κάνει άριστα, όμως, γιατί αν ο σκοπός των κυβερνήσεων ήταν απλώς να παρακολουθούν κατά πόδας την κοινή γνώμη και να μην αποκλίνουν ποτέ από τη βούληση των πολλών, δεν θα είχαν απολύτως καμία χρησιμότητα. Σε έναγνωστό απόσπασμα από την εισαγωγή στο βιβλίο του με τον τίτλο «Διπλωματία», ο Χένρι Κίσιντζερ χωρίζεις τις κυβερνήσεις σε δύο είδη. Εκείνες που ακολουθούν τον λαό με την ψήφο του οποίου κυβερνούν και στις άλλες, εκείνες που χτίζουν τις γέφυρες που θα οδηγήσουν τον λαό τους στο μέλλον.

Το τελευταίο, ξέρετε, δεν είναι ποτέ εύκολο. Ειδικά σε περιόδους όπως η τρέχουσα, όταν ο κόσμος αποσταθεροποιείται βίαια και κανείς δεν διακρίνει μέσα από την αχλύ του πολέμου με ποια μορφή θα σταθεροποιηθεί αργότερα. Ομως ακόμη και στις πιο σκοτεινές ώρες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η απόφαση των Ελλήνων να υπερασπισθούν την ελευθερία τους και να αντισταθούν ήταν παρακινδυνευμένη και, οπωσδήποτε, αβέβαιης έκβασης. Τελικά, όμως, δικαιώθηκε από την Ιστορία. Η απειλή σήμερα δεν είναι το ίδιο άμεση, απειλεί όμως το ίδιο αγαθό, την ελευθερία. Κάνουμε καλά, λοιπόν, και στεκόμαστε από τη σωστή πλευρά της ελευθερίας σε αυτή την υπόθεση. Είναι η προϋπόθεση για να βρεθούμε τελικά και στη σωστή πλευρά της Ιστορίας.