«Δεν θα σταματήσω ποτέ να κάνω αυτό που με έσωσε»

Ο Τζέισον Στέιθαμ είναι ίσως ο πιο σκληροτράχηλος πρωταγωνιστής ταινιών δράσης. Στην ταινία «Το Μούτρο» υποδύεται τον επαγγελματία εκτελεστή Αρθουρ Μπίσοπ, ο οποίος καλείται με απόλυτη ψυχραιμία και μεθοδικότητα να σώσει έναν μεγάλο έρωτα. Τη συγκεκριμένη ταινία είχε ξεχωρίσει ο νικητής του φετινού Ημιμαραθωνίου της Αθήνας Παναγιώτης Καραΐσκος όταν τον ρώτησα πριν από τρία – τέσσερα χρόνια ποια είναι η αγαπημένη του. Ισως διότι έχει παρόμοια χαρακτηριστικά με τον πρωταγωνιστή. Σκληροτράχηλος στην προπόνηση και δεινός εκτελεστής στους αγώνες, με υπομονή και μεθοδικότητα.

Κάν’ το όπως ο Τζέισον Στέιθαμ

Την ίδια ταινία διάλεξε πάλι όταν τον ξαναρώτησα τη Δευτέρα, μόλις μία ημέρα μετά την τέταρτη νίκη του στον Ημιμαραθώνιο της Αθήνας και την ανάδειξή του και φέτος σε πανελληνιονίκη στην απόσταση των 21,1 χλμ. «Είμαι πολύ χαρούμενος» λέει μιλώντας στο «Τρέχω». «Το ήθελα πραγματικά αυτή τη φορά. Το ήθελα περισσότερο από άλλες γιατί είχα χάσει τον Μαραθώνιο του Νοεμβρίου λόγω κορωνοϊού. Ημουν διψασμένος να μπω και να κυνηγήσω ό,τι καλύτερο και βγήκε και η νίκη και το ρεκόρ διαδρομής. Δεν θα αλλάξω την ταινία. Είναι η αγαπημένη μου και για την προσωπικότητα του Τζέισον Στέιθαμ και για τον τρόπο που κυνηγάει στο έργο τους στόχους του. Με αντιπροσωπεύει».

Ο αγώνας της Κυριακής

Ο καιρός την Κυριακή στον αγώνα ήταν πρόκληση για όλους τους δρομείς. Οσες και όσοι στάθηκαν στην εκκίνηση με τη θερμοκρασία κοντά στους μηδέν βαθμούς Κελσίου το έλεγε η καρδιά τους. Κι αν ο στόχος για τους αθλουμένους είναι ο τερματισμός και ίσως μια καλή επίδοση, για τους πρωταθλητές είναι η νίκη ακόμα κι αν οι καιρικές συνθήκες είναι εξαιρετικά δύσκολες. «Στην αρχή, στο ζέσταμα φοβηθήκαμε όλοι με τις προβλέψεις» σχολιάζει ο πρωταθλητής. «Εμένα δεν με πάει αυτός ο καιρός αλλά και την τελευταία εβδομάδα και όλο τον Μάρτη έτσι μας πήγε και είχαμε συνηθίσει το κρύο. Προσωπικά εμένα δεν με δυσκόλεψε ιδιαίτερα. Μόνο σε κάποια σημεία που είχε λίγο αέρα, λίγο χιονόνερο. Ωστόσο, επειδή είχα παρέα και ανταγωνισμό με τον ρουμάνο πρωταθλητή, δεν με επηρέασαν οι καιρικές συνθήκες. Ημουν συγκεντρωμένος στην κούρσα και όλα πήγαν καλά».

Η κόντρα με τον Ρουμάνο

Με τον Αλεξάνδρου Κορνέτσι έδωσαν μάχη μέχρι την τελική ευθεία. Ο Ρουμάνος έκοψε πρώτος το νήμα τελικά με χρόνο 1:07:26 και ο Παναγιώτης Καραΐσκος ήρθε δεύτερος στη γενική κατάσταση και πρώτος Ελληνας με επίδοση 1:07:45. «Στην αρχή ήταν και ο Γιώργος ο Τάσσης. Μετά μείναμε οι δυο μας και κάναμε πολύ ωραία κούρσα. “Τραβηχτήκαμε”, μια βοηθούσα εγώ, μια αυτός. Στο τέλος ήταν λίγο πιο δυνατός, μου έφυγε, και είχαμε αυτή τη διαφορά των 20 δευτερολέπτων».

Τον ρώτησα ποιο σημείο στην, κατά γενική ομολογία, απαιτητική διαδρομή του Ημιμαραθωνίου της Αθήνας τον δυσκόλεψε περισσότερο. «Εντάξει το δυσκολότερο είναι η ανάβαση της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Και είναι και σε ένα σημείο του αγώνα το οποίο θεωρείται νεκρό, δηλαδή ιδιαίτερα δύσκολο».

«Η ζωή είναι εμπειρία»

Το ρολόι έγραψε 1.07.45 στην Αθήνα, αλλά ο Παναγιώτης Καραΐσκος έχει καλύτερο ατομικό ρεκόρ στον ημιμαραθώνιο. Το 2018 έκανε στη φλατ διαδρομή του Ημιμαραθωνίου στο Αμβούργο 1:06:52, επίδοση που δεν θεωρεί άπιαστη και στην Αθήνα… «Τότε ήμουν άλλος αθλητής. Πλέον κάνω τελείως διαφορετική προπόνηση, έχω αλλάξει πολλά πράγματα. Σίγουρα μπορεί να πάει και παρακάτω αυτό το 1.07.45 στην Αθήνα με ίσως λίγο καλύτερες συνθήκες κι εγώ να βρεθώ σε πιο καλή κατάσταση. Γιατί την είχα και λίγο από φόβο τη διαδρομή καθώς πέρυσι δεν τη διαχειρίστηκα σωστά και βγήκα πολύ κουρασμένος μετά την Αλεξάνδρας. Η ζωή είναι εμπειρία. Την έτρεξα άλλη μια φορά λοιπόν και την επόμενη θα πάω ακόμη περισσότερο διαβασμένος».

Και μετά τον Ημιμαραθώνιο της Αθήνας, ποιος είναι ο επόμενος αγώνας – στόχος στο καλεντάρι του; «Είναι λίγο πολύπλοκο το φετινό πρόγραμμα γιατί είναι μπροστά οι Μεσογειακοί, το Πανευρωπαϊκό. Δεν ξέρω αν θα βάλω και έναν ακόμα μαραθώνιο ή θα πάω κατευθείαν για τον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας τον Νοέμβριο. Ακόμα δεν έχω αποφασίσει τίποτα. Αυτή την εβδομάδα θέλω να είμαι χαλαρός, να κάνω τις προπονήσεις μου ήρεμα, χωρίς πίεση και ένταση και θα αποφασίσω μετά. Να μιλήσω και με την ομοσπονδία να δω με τους αγώνες της Εθνικής πως είναι τα πράγματα. Θέλω είναι η αλήθεια να τρέξω έναν μαραθώνιο πολύ γιατί είμαι καλά, αλλά θα το δω».

Στόχοι και όνειρα

Με ατομικό ρεκόρ στον μαραθώνιο 2:17:55 πέρυσι στη Σιένα, θα ήταν περίεργο να μην περνάει από το μυαλό του και το πανελλήνιο ρεκόρ που στέκει όρθιο από το 1988. «Το έκανε ο Σπύρος Ανδριόπουλος, ένας πολύ μεγάλος αθλητής και εξαίρετος άνθρωπος. Είναι με ρυθμό 3:10, αν και ο κύριος Σπύρος έτρεχε με περάσματα για πολύ παρακάτω. Τελικά έκανε 2:12 και έτσι όπως βλέπω τον εαυτό μου, πιστεύω ότι δεν είναι ανέφικτο να γίνει κι από εμένα κάποια στιγμή, αν υπάρχει υγεία και η κατάλληλη βοήθεια στην προετοιμασία μου. Είναι ένας χρόνος που έτρεξα το 2018. Εκείνο το 1:06 στον ημιμαραθώνιο είναι με αυτόν τον ρυθμό. Ε, πρέπει να το προχωρήσω στον μαραθώνιο. Δεν είναι άπιαστο όνειρο. Εννοείται σε βάθος χρόνου. Δεν μπορώ να το κάνω αύριο. Στον επόμενο μαραθώνιό μου, ο στόχος είναι για ατομικό ρεκόρ».

Σήμερα, στα 33 του, είναι εκ των κορυφαίων δρομέων αντοχής στη χώρα. Πρόσφατα έγινε γνωστό ότι το τρέξιμο ήταν που τον βοήθησε να ξεφύγει κάποια στιγμή στη ζωή του από τον εφιάλτη των ουσιών. «Εγώ, ο Παναγιώτης, ήθελα και ξεκόλλησα. Το τρέξιμο ήρθε στη ζωή μου την κατάλληλη στιγμή και με βοήθησε να προχωρήσω και να ασχοληθώ με κάτι που πραγματικά έχει ουσία, το αγαπώ και θα το κάνω για πάντα».

Εθισμένος με το τρέξιμο

Τον ρώτησα αν θα άλλαζε κάτι, στην περίπτωση που ο χρόνος γύριζε πίσω. «Απολύτως τίποτα. Εννοείται ότι έχω μετανιώσει για κάποια πράγματα στη ζωή μου αλλά όλα για κάποιον λόγο γίνονται. Παίρνουμε μαθήματα και προχωράμε. Η ζωή μου εξελίχθηκε έτσι όπως εξελίχθηκε και είμαι καλά». Σήμερα είναι εθισμένος μόνο με το τρέξιμο. Δεν περνά από το μυαλό του να το βγάλει από την καθημερινότητά του. «Κάποια στιγμή ο πρωταθλητισμός τελειώνει. Ο αθλητισμός όχι. Δεν θα σταματήσω ποτέ να αθλούμαι, να τρέχω και να κάνω αυτό που αγαπάω και στην πραγματικότητα με έσωσε».

Μέχρι πότε θα τρέχει; Μέχρι τα βαθιά γεράματα! «Βλέπω ανθρώπους και τους θαυμάζω. Οπως ο Στέλιος Πρασσάς που τερμάτισε φέτος στον μαραθώνιο 90 ετών! Κι εγώ σκέφτομαι ότι θα τρέχω σε μεγάλη ηλικία».

Δέκα ερωτήσεις

«Θέλω να
τρέξω στους Ολυμπιακούς Αγώνες»

Κιπτσόγκε ή Μπεκέλε;

Με πολύ μικρή διαφορά θα πω Κιπτσόγκε, όχι γιατί έχει το παγκόσμιο ρεκόρ, αλλά επειδή βγάζει μια ηρεμία και αύρα.

Μο Φάρα ή Γκεμπρεσελασιέ;

Επειδή τον έχω ζήσει περισσότερο ως αθλητή και ήθελα να τρέξουμε μαζί στο Πανευρωπαϊκό το 2018, θα πω Μο Φάρα.

Νικητής στον Μαραθώνιο της Βοστώνης ή Ολυμπιονίκης;

Ολυμπιονίκης σαφέστατα.

Μαραθώνιος ή ημιμαραθώνιος;

Ο μαραθώνιος είναι η αγαπημένη μου απόσταση. Δεν μπορώ να πω κάτι άλλο, ξεκάθαρα.

Μουσική ή θέατρο;

Μουσική.

Ελληνική ή ξένη;

Ελληνική πιο πολύ.

Καλοκαίρι ή χειμώνας;

Καλοκαίρι.

Οικογένεια θέλεις να κάνεις;

Κάποια στιγμή εννοείται. Το σκέφτομαι πιο έντονα τώρα που μεγαλώνω. Κάποια στιγμή που θα σταματήσω να τρέχω σε αυτό το επίπεδο, η προτεραιότητά μου θα είναι αυτή. Αυτά είναι τυχερά βέβαια. Ποτέ δεν ξέρεις…

Θα μας αποκαλύψεις ένα κρυφό όνειρό σου;

Τα όνειρά μου είναι πολλά και γύρω από τον αθλητισμό και τα ταξίδια. Κρυφό όνειρο δεν έχω.

Το πιο μεγάλο φανερό σου όνειρο;

Η συμμετοχή μου σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Είναι ένα πάρα πολύ μεγάλο όνειρο. Οχι ανέφικτο. Αλλά είναι όνειρο για κάθε αθλητή.