Μομφή

«Ο κ. Τσίπρας», σύμφωνα με την επίσημη κυβερνητική φωνή, «δικαιολογεί – έντεχνα και απερίσκεπτα για τα εθνικά μας συμφέροντα – τη ρωσική επίθεση στην Ουκρανία». Η μομφή δεν αποδόθηκε πρώτη φορά. Οι πολιτικοί αντίπαλοι της Κουμουνδούρου, από τις πρώτες κιόλας κομματικές ανακοινώσεις και δηλώσεις των στελεχών της μετά την εισβολή, διέκριναν την αριστερή αγκύλωση του ισαποστακισμού μεταξύ των «ιμπεριαλισμών» – όπως και τη σπουδή συριζαίων όλων των βαθμίδων να μιλήσουν για προκλητική επέκταση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς, παρότι η Συμμαχία δεν έχει διευρυνθεί προς την Ουκρανία, ή να κριτικάρουν τη Δύση που δεν συμπεριέλαβε τη Μόσχα στην παγκόσμια αρχιτεκτονική ασφαλείας μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ. Για τους περισσότερους συντρόφους πράγματι οι βομβαρδισμοί αμάχων δεν βαραίνουν ξεκάθαρα το Κρεμλίνο – γιατί, όπως ισχυρίζονται, οι Δυτικοί εξώθησαν τους ρώσους στρατιώτες να πατάνε τα κουμπιά της εκτόξευσης των πυραύλων. Η μόνιμη επωδός τους καταδικάζει την εισβολή ως παραβίαση του διεθνούς δικαίου σε μια αράδα, κι έπειτα τη δικαιολογεί σε ολόκληρες παραγράφους ως αναπόφευκτη εξαιτίας της «περικύκλωσης» της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Προσπάθεια
Ωστόσο, οι παρατηρητικοί έχουν προσέξει πως ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να δώσει έναν άλλο τόνο στη συριζαϊκή ρητορική για την ουκρανική κρίση – έναν τόνο όχι και τόσο δημοφιλή στους κόλπους των ομοϊδεατών του. Στη συνέντευξη που σχολίασε ο πορτ-παρόλ της κυβέρνησης, φέρ’ ειπείν, αφού ανέφερε πως «ίσες αποστάσεις δεν χωρούν όταν μια χώρα εισβάλλει σε μια άλλη» ή ότι «η Ρωσία δεν είναι σύμμαχος», παραδέχθηκε πως η συμμετοχή σε ΕΕ και ΝΑΤΟ λειτουργούν ως εργαλεία προάσπισης των εθνικών συμφερόντων. Καμία από τις παραπάνω θέσεις δεν είναι αυτονόητη για τον πρόεδρο ενός κόμματος το οποίο μια δεκαετία πριν υποσχόταν στο εκλογικό του πρόγραμμα «άμεση κατάργηση των βάσεων της Σούδας και του Ακτίου», και φώναζε «δεν θέλουμε την Ελλάδα στο ΝΑΤΟ, ούτε το ΝΑΤΟ στην Ελλάδα και αγωνιζόμαστε για τη διάλυσή του». Η εμπειρία της διακυβέρνησης, λένε κάποιοι, βοήθησε τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να απομαγευτεί από τ’ αριστερά συνθήματα. Πιθανότατα έχουν δίκιο. Μόνο που πλέον εκείνος δεν φαίνεται να έχει ξεπεράσει απλά τις αυταπάτες, αλλά να προσπαθεί για τον εκδυτικισμό του ΣΥΡΙΖΑ.