Τα πράγματα με το όνομά τους

Τώρα με την Ουκρανία θυμήθηκα ένα παλιό καλαμπούρι από την εποχή του πολέμου στο Ιράκ.

Κάθονταν λοιπόν σε ένα μπαρ ο πρόεδρος Μπους (ο τζούνιορ) και ο αντιπρόεδρος Τσέινι.

– Θα μπούμε μέσα στο Ιράκ, εξηγεί ο Τσέινι. Και εκεί θα σκοτώσουμε είκοσι χιλιάδες ισλαμιστές και πεντακόσιες ξανθιές.

Ενα διπλανός θαμώνας τούς ακούει, γυρίζει και ρωτάει απορημένος:

– Με συγχωρείτε αλλά γιατί να σκοτώσετε πεντακόσιες ξανθιές;

Και τότε ο Τσέινι σκύβει και λέει συνωμοτικά στον Μπους.

– Σ’ το είπα, πρόεδρε. Κανείς δεν νοιάζεται για τους ισλαμιστές.

Να πω την αμαρτία μου. Αν δεν υπήρχαν τόσοι νεκροί, τόσο αίμα και τόσες καταστροφές, ο Πούτιν θα ήταν ίσως ο πιο γελοίος εισβολέας στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Κάτι σαν τους Monty Python στους «Ιππότες της Ελεεινής Τραπέζης» όπου οι ιππότες ιππεύουν χωρίς άλογα κι όταν καταφέρνουν να βάλουν στο κάστρο τον Δούρειο Λαγό ξεχνούν να κρυφτούν μέσα του.

Πάρτε χαρτί και μολύβι.

Στην αρχή ο ρώσος πρόεδρος νοιαζόταν για τους ρωσόφονους της Ανατολικής Ουκρανίας που είχαν φτιάξει κάτι «δημοκρατίες» και τις ανακήρυξαν «αυτόνομες».

Μετά αποφάσισε ότι η Ρωσία δεν θέλει να μπει η Ουκρανία στο ΝΑΤΟ. Μπήκε στο ΝΑΤΟ; Οχι. Μπήκε το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία; Ούτε.

Τελικά οι μόνοι που νομίζουν ότι κάποιο ΝΑΤΟ μπήκε στην Ουκρανία είναι κάτι δικοί μας βλακέντιοι που διαδηλώνουν φωνάζοντας «Εξω οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ από την Ουκρανία».

Υστερα ο Πούτιν διαπίστωσε ότι εκτός από «αυτόνομες δημοκρατίες», οι ρωσόφωνοι στην Ανατολική Ουκρανία είχαν υποστεί και κάποιου είδους «γενοκτονία». Μάλλον την πιο απαρατήρητη γενοκτονία της Ιστορίας.

Συνεχίζω. Μετά τους «Ιππότες της Ελεεινής Τραπέζης» στο έργο μπαίνουν οι Ναζί.

Αλλά ποιοι Ναζί; Ηλθαν στην Ουκρανία τα Waffen SS, τα Sturmabteilung, μήπως τα Freicorps; Καμία σχέση. Εννοούν κάποιους Ναζί κάποιων ταγμάτων Αζόφ ή Αζόρ ή κάτι τέτοιους και γι’ αυτό έπρεπε να «αποναζιστικοποιηθεί» η Ουκρανία.

Μόνη της να «αποναζιστικοποιηθεί»; Οχι βέβαια. Θα βάλουν πλάτη οι Ρώσοι. Οι οποίοι ως απόγονοι των κομμουνιστών θα μάχονται εναντίον των απογόνων των Ναζί στην Ουκρανία. Αζόφ εναντίον Χαζόφ.

Αλλά εν τω μεταξύ ανακαλύψαμε ότι ο Ζελένσκι εκτός από ηθοποιός είναι και τοξικομανής. Μια συνήθεια που ασφαλώς βλάπτει την υγεία του είτε είναι νεοναζί είτε ηθοποιός. Κι έτσι ο Πούτιν εισέβαλε στην Ουκρανία να σώσει τον άνθρωπο από το σαράκι που του τρώει την ψυχή.

Κάτι σαν την Μποφίλιου δηλαδή που πάντα είναι «με τον άνθρωπο».

Μετά όμως ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος αποκάλυψε ότι εκτός των Ναζί, τα ρωσικά στρατεύματα οφείλουν να κατατροπώσουν όχι μόνο ολόκληρη την Ουκρανία αλλά και το gay pride, το οποίο αποτελεί «αίτιο του πολέμου».

Και πριν σιγήσει η φωνή του σεβάσμιου ιεράρχη, τη σκυτάλη πήρε ο τσετσένος κατσαπλιάς Ραμζάν Καντίροφ που ανακοίνωσε ότι έφτασε η ώρα να καθαρίσει την Ουκρανία από τους Ναζί και τους… ΛΟΑΤΚΙ. Δεν είπε λέξη για τις ξανθιές.

Προσωπικά δεν θέλω να αμφισβητήσω τα ευγενικά αισθήματα του τσετσένου κατσαπλιά αλλά ομολογώ ότι δεν καταλαβαίνω. Πώς ξεκινήσαμε από τη γενοκτονία των ρωσόφωνων, πήγαμε στους Ναζί και καταλήξαμε να κυνηγάμε τους τρανσέξουαλ;

Νομίζω ότι η εξήγηση είναι το ανέκδοτο με τον Μπους και τον Τσέινι. Κανείς δεν νοιάζεται για τους Ουκρανούς.

Αλλά ούτε αυτό ισχύει. Σε ολόκληρο τον πλανήτη έχει αναπτυχθεί ένα κολοσσιαίο κίνημα όχι κατά ή υπέρ του πολέμου γενικώς αλλά κατά της Ρωσίας και υπέρ της Ουκρανίας.

Διότι όποιος επικαλείται αρχές, αξίες και υψηλόφρονα ιδανικά έχει τουλάχιστον μία θεμελιώδη υποχρέωση: να λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Τι ακριβώς επικαλείται και τι υπερασπίζεται.

Και το όνομα των πραγμάτων είναι απλό. Εχουμε έναν απρόκλητο και κτηνώδη πόλεμο, τον οποίο ξεκίνησε και διεξάγει η Ρωσία εναντίον της Ουκρανίας. Κανείς άλλος δεν πολεμάει εναντίον κανενός άλλου. Τελεία.

Τα καλαμπούρια για «τους λαούς», «για τον άνθρωπο», για την «παγκόσμια ειρήνη» και άλλες σαπουνόφουσκες είναι προσχήματα και υπεκφυγές που καταλήγουν στην υποστήριξη του θύτη. Μιλούν για τα πράγματα χωρίς να λένε το όνομά τους.

Ετσι απλώς μεταμφιέζουν για την ευκολία της κουβέντας (τους) έναν βαθύ αναχρονιστικό κι ανορθολογικό αντιδυτικισμό που ενδημεί στη χώρα μας.

Με άλλα λόγια ξέρετε ποιοι δεν νοιάζονται για τους Ουκρανούς; Εκείνοι που είναι με τον Πούτιν, άρα και με τον πόλεμο. Οπως κι αν το ονομάζουν, όπως κι αν το δικαιολογούν ή όπως κι αν το συμψηφίζουν.

Κι αυτό συμβαίνει επειδή για διαφόρους λόγους δεν έχουμε πει εδώ και χρόνια τα πράγματα με το όνομά τους.

Δεν έχουμε πει δηλαδή ότι η σύγκρουση της Δύσης με τη Σοβιετική Ενωση ή με τη Ρωσία σήμερα δεν είναι ένα ματσάκι στο οποίο εμείς σφυρίζουμε τα οφσάιντ.

Είναι μια αναμέτρηση ζωής, αξιών, κόσμων και πολιτισμού, στην οποία η Δύση επικράτησε όχι στο «κορόνα – γράμματα» αλλά με επίπονες προσπάθειες, κόπο και θυσίες.

Η Ουκρανία σήμερα δεν είναι ίσως παρά ένα κεφάλαιο. Επειτα από το οποίο όμως ακολουθούν και άλλα τα οποία δεν έχουμε δει ακόμη. Οπως γράφει ο σοσιαλιστής γάλλος ευρωβουλευτής Ραφαέλ Γκλικσμάν: «Αν δεν θέλουμε να υπερασπιστούμε την Ουκρανία για τις αρχές μας, ας την υπερασπιστούμε για τα ζωτικά μας συμφέροντα» (Le Monde, 16/3).

Μεταξύ μας δηλαδή δεν ξέρω αν η επικράτηση του δυτικού κόσμου ήταν το τέλος της Ιστορίας αλλά ήταν σίγουρα το τέλος της Ιστορίας που ξέραμε.

Κι ακριβώς επειδή δεν ξέρουμε αν ήταν το τέλος της Ιστορίας είμαστε υποχρεωμένοι να υπερασπιστούμε το τέλος που ξέρουμε.