Η μαγεία {LF}του να τρέχεις πριν ξημερώσει

Δεν υπάρχει καλύτερη ώρα για τρέξιμο από τις 5 το πρωί. Ειδικά τον Μάρτιο. Δύο ή τρία πρωινά την εβδομάδα, σηκώνομαι από το κρεβάτι, κατεβαίνω σιγά σιγά τις σκάλες και – χωρίς να κάνω θόρυβο για να μην ξυπνήσω τον σύντροφό μου και τον γιο μου- ξεγλιστράω έξω.

Καθώς βγαίνω στο σκοτάδι, με χτυπά στο πρόσωπο το κρύο· σχεδόν το γεύομαι. Ακόμα ζεστή από το κρεβάτι μου, συναντώ την απαλή, γήινη μυρωδιά της δροσιάς, της πρωινής πάχνης και του χώματος. Μερικά αστέρια κρέμονται ψηλά στον νυχτερινό ουρανό. Τα ρολά των γειτόνων μου είναι κλειστά, σαν βλέφαρα. Είμαι εντελώς μόνη. Εντάξει, σχεδόν. Η μαγεία ενός τρεξίματος τόσο νωρίς το πρωί είναι επίσης ότι, ακόμη και σε μια πόλη όπως η Οξφόρδη όπου ζω, μπορείς να ξετρυπώσεις άγρια ζώα που δεν υποψιάζεσαι: αγριοκούνελα, αλεπούδες, γάτες. Κατά μήκος του ποταμού ακούω κουκουβάγιες.

Ως γυναίκα που τρέχει μέσα στην πόλη στο σκοτάδι πριν από την αυγή, νιώθω ασφαλής. Οχι, μάλλον είμαι αποφασισμένη να νιώσω ασφαλής. Χαιρετιόμαστε με άλλους δρομείς καθώς διασταυρωνόμαστε στο μονοπάτι δίπλα στο ποτάμι ή σε κάποιο φανάρι. Προσπερνάω ανθρώπους που πηγαίνουν για δουλειά ή παρέες φοιτητών, που παραπατούν προς τα σπίτια τους μετά από κάποια έξοδο. Στις πέντε το πρωί, κυκλοφορούν ελάχιστα αυτοκίνητα. Ο αέρας είναι γλυκός, ο κόσμος ήσυχος, οι δρόμοι ολόδικοί μου για να τους εξερευνήσω. Δεν το έχεις αυτό ποτέ στις 11 το πρωί ή στις 3 το μεσημέρι ή, Θεός φυλάξοι, στο γυμναστήριο.

Αν είναι επικίνδυνο όλο αυτό, δεν έχει να κάνει μ’ εμένα. Εγώ έχω το δικαίωμα να είμαι έξω, στο σκοτάδι, να κινώ το σώμα μου, να αναπνέω ατμό. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να με χτυπήσει, να με ενοχλήσει, να με τρομοκρατήσει, να με εκφοβίσει ή να μου κάνει κακό. Οπότε διεκδικώ τον χώρο μου. Βγαίνω έξω. Κουνώ το χέρι σε άλλες γυναίκες που τρέχουν σε ένδειξη αλληλεγγύης και αμοιβαίας επιβεβαίωσης. Το σκοτάδι και ο δρόμος μάς ανήκουν.

Η 36χρονη Νελ Φριζέλ είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας του μπεστ σέλερ «The Panic Years» («Τα Χρόνια του Πανικού», εκδ. Penguin)