Οταν όλα θα έχουν τελειώσει

Κορωνοϊός δεν ήταν η γρίπη που με κράτησε χθες στο κρεβάτι. Ηταν πάντως μια πρώτης τάξεως αφορμή για να θυμηθώ ότι η πανδημία και τα ζητήματα που άνοιξε είναι ακόμη εδώ, έστω και αν ο πόλεμος τα έχει ρίξει σε δεύτερη μοίρα. Ολα αυτά, δηλαδή την πανδημία με τα προβλήματα της, καθώς και τον πόλεμο, τα ανακάτεψα σε ένα συλλογισμό που θα ήθελα να τον μοιραστώ μαζί σας, γιατί αφορά μία από τις «καυτές πατάτες» της πανδημίας.

Πείτε λοιπόν ότι το απολύτως απευκταίο συμβαίνει. Η χώρα δέχεται απρόκλητη εισβολή και αμέσως βρίσκεται σε κατάσταση πολέμου. (Φαντασθείτε Πετσενέγκους, Κουμάνους, Χαζάρους κ.λπ., δεν είναι ανάγκη ο νους να πάει στους αγαπητούς γείτονες…) Εκεί που τρέχουμε και δεν φτάνουμε για να προβάλλουμε σοβαρή αντίσταση στον εισβολέα, να σου εμφανίζεται ξαφνικά μια ομάδα αξιωματικών και υπαξιωματικών του στρατού, που μας λένε ότι δεν πιστεύουν στον πόλεμο και δεν θέλουν να φέρουν όπλα. Το τι κάνουμε είναι προφανές: ό,τι ακριβώς και με τους υγειονομικούς του αντιεμβολιαστικού κινήματος. Το δυσκολότερο ερώτημα είναι άλλο: Τι κάνουμε με τους ειρηνιστές στρατιωτικούς, όταν ο πόλεμος θα έχει τελειώσει; Τους επαναφέρουμε στο στράτευμα, με όλα τα δικαιώματά τους, σαν να μη συνέβη τίποτε;

SILVER ALERT

Από τις 24 Φεβρουαρίου, πρώτη ημέρα της εισβολής στην Ουκρανία, η Πρόεδρος της Δημοκρατίας καταδίκασε απερίφραστα τους επιτιθέμενους. Η Ρωσία, δήλωσε η Κατερίνα Σακελλαροπούλου, παραβιάζει κατάφωρα το διεθνές δίκαιο και θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια της Ευρώπης. Δύο ημέρες αργότερα, η Πρόεδρος επανήλθε στο θέμα. Εξέφρασε τη θλίψη της για τον θάνατο ομογενών μας από ρωσικές οβίδες και τόνισε ότι, εξαιτίας της ρωσικής εισβολής, η ανθρωπότητα κινδυνεύει να γυρίσει πίσω δεκαετίες. Τέλος, προχθές επισκέφθηκε το ουκρανικό εστιατόριο της Αθήνας (χρησιμοποιώ το οριστικό άρθρο, καθώς δεν φαντάζομαι να υπάρχει δεύτερο…) και συναντήθηκε με ουκρανούς μετανάστες που ζουν εδώ και μάλιστα σε συγκινησιακά φορτισμένο κλίμα. Θέλω να πω με όλα αυτά ότι ο καθένας μας γνωρίζει πού στέκεται η Πρόεδρος της Δημοκρατίας, όσον αφορά το κορυφαίο ζήτημα του καιρού μας.

Ο τρισένδοξος προκάτοχός της, όμως, γιατί τόσο καιρό σιωπά; Θυμάμαι τον Προκόπιο Παυλόπουλο, τον Μάιο του 2016, όταν πασίχαρος και καμαρωτός υποδεχόταν τον Πούτιν στο Αγιον Ορος, να του λέει ότι «εδώ είναι πραγματικά ο καταλληλότερος τόπος για έναν ηγέτη προκειμένου να εμπνευσθεί με βάση τις αρχές της Ορθοδοξίας». Θυμάμαι, επίσης, να του λέει πως, υπό την ηγεσία του, η Ρωσία υπηρετεί τις αξίες του ανθρωπισμού, της δικαιοσύνης, της αλληλεγύης και της ειρήνης! Γιατί δεν παρεμβαίνει τώρα; Δεδομένου ότι από τα ύψη όπου ευρίσκεται πνευματικά, ο κ. Παυλόπουλος βλέπει τα γήινα sub specie aeternitatis, υποθέτω ότι θα συζητεί το θέμα διεξοδικά με τον Αριστοτέλη, ώστε με την εναγωνίως αναμενόμενη παρέμβασή του να πετύχει την τέλεια μεσότητα. Συνεπώς, μπορεί να αργήσει…

ΖΕΙ ΣΤΗ ΜΑΓΝΗΣΙΑ

Ο Πρίαπος, με τον χαρακτηριστικό τεράστιο φαλλό του, ήταν θεότητα που λάτρευαν οι Ρωμαίοι. Θεότητα συνδεμένη με τη φύση, τη γονιμότητα, αλλά και την καλοτυχία, γι’ αυτό και το φαλλικό σύμβολο ήταν φυλακτό για τους Ρωμαίους. Ο Οράτιος διαρκώς επικαλείται τον Πρίαπο, ιδίως σε εκείνες τις ωδές του που αναφέρονται στο αγαπημένο κτήμα του στην εξοχή, όπου ο ποιητής προτιμούσε να μένει μακριά από τον χύδην όχλο της Ρώμης.

Αντιλαμβάνεσθε, ως εκ τούτου, ότι η ανακάλυψη του Πριάπου στον Βόλο είναι σπουδαία υπόθεση για τη χώρα μας και, κυρίως, για την πολιτιστική κληρονομιά μας και απορώ πώς γίνεται να απωσιωπάται ένα γεγονός τέτοιας σημασίας! Η απόδειξη του εντοπισμού του Πριάπου βρίσκεται στην είδηση που μας ήλθε από το Βελεστίνο, για τη σύλληψη επιδειξία που παρενόχλησε εργαζόμενη σε καφετέρια. Σας μεταφέρω ακριβώς την περιγραφή του περιστατικού από τοπική ιστοσελίδα, που λογικά θα πρέπει να είναι καλύτερα ενημερωμένη για τις πραγματικές συνθήκες του περιστατικού. Ιδού: «Γυρνώντας η σερβιτόρα να του δώσει τον καφέ διαπίστωσε ότι είχε κατεβάσει την αθλητική φόρμα που φορούσε και το εσώρουχό του, έβγαλε τα γεννητικά του όργανα και τα ακούμπησε στον πάγκο του μπαρ».

Πείτε με σχολαστικό και λεπτολόγο (είμαι), αλλά ο πάγκος του μπαρ, όπως γνωρίζει οποιοσδήποτε έχει επισκεφθεί τέτοιο κατάστημα έστω και μία φορά στη ζωή του, φθάνει συνήθως στο ύψος των αγκώνων. Αν ισχύει η περιγραφή του περιστατικού, όπως παρατίθεται παραπάνω, τότε ο επιδειξίας θα πρέπει να ήταν ύψους τουλάχιστον 2,30 μέτρων, κάτι που είναι αδύνατον να είχε διαφύγει την προσοχή θύματος και αστυνομικών. Επομένως, περιττεύει να πω για ποιο λόγο ένα άνδρας κανονικού ύψους κατόρθωσε να ακουμπήσει το membrum virile του στον πάγκο του μπαρ… (Και τον συνέλαβαν οι ιερόσυλοι! Κανένας σεβασμός πια για τους αρχαίους θεούς…)