Οσα «έκρυψε» ο πόλεμος

Ουδέν κακόν αμιγές καλού, υποστήριζαν οι σοφοί πρόγονοι, και το θυμήθηκα εξετάζοντας τα συν και τα πλην στα δικά μας, εξαιτίας της πολεμικής αναμέτρησης στα εδάφη της πολύπαθης Ουκρανίας. Δεν το συζητάω καν, λοιπόν, ότι στο Μέγαρο Μαξίμου με δυσκολία συγκρατούνται να μην τρίβουν τα χέρια τους από χαρά, για τις εξελίξεις. Ο πόλεμος ισοπέδωσε κάθε κριτική της αντιπολίτευσης και εξαφάνισε από τη θεματολογία των συζητήσεων των πολιτών την ακρίβεια και τη διαχείριση της πανδημίας. Παρατηρώντας δε κανείς τα μέσα ενημέρωσης της αντιπολίτευσης, θα διαπιστώσει ότι δεν υπάρχει χώρος (ούτε για μονοστηλάκι) που να αναφέρεται στα δύο κορυφαία θέματα που ανέδειξε η επικαιρότητα τους τελευταίους μήνες. Χάθηκαν μέσα στις τρομακτικές φωτογραφίες από τους βάρβαρους βομβαρδισμούς στο Χάρκοβο, το Κίεβο και τη Μαριούπολη.

Η κάμψη που εμφάνισε η κυβέρνηση από τα τέλη του περασμένου χρόνου και συνεχίστηκε μέχρι την ημέρα που ο Πούτιν πάτησε το κουμπί της εισβολής, σήμερα δείχνει να έχει ανακοπεί. Ισως είναι πρόωρο να υποστηριχθεί ότι την κυβερνητική φθορά διαδέχθηκε ήδη φάση ανάκαμψης, αλλά έχω την αίσθηση ότι θα το δούμε και αυτό σύντομα, διότι όταν συμβαίνουν τέτοιας κλίμακας και έκτασης γεγονότα, οι πολίτες συσπειρώνονται συνήθως γύρω από την κυβέρνηση της χώρας.

Τι (να) περιμένει τώρα ο πρόεδρος Κυριάκος; Να τελειώνει γρήγορα ο πόλεμος, να του χρεώσει – και σωστά εν μέρει – την ακρίβεια, και πρώτα ο Θεός, τέλη Μαΐου, αρχές Ιουνίου να πάει σε εκλογές, για να τελειώνει με αυτό το αγκάθι…

Νομίζω, τουλάχιστον…

Ο Κούρδος και η Ουρουγουάη

Τώρα που άνοιξε για τα καλά η συζήτηση (μετά την αξιέπαινη προχθεσινή πρωτοβουλία του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασ. Πλιώτα) με το ηχητικό ντοκουμέντο του μακαρίτη Βγενόπουλου για τη… «βιβλιοθηκονόμο» της αξεπέραστης κυρίας Βασιλικής Θάνου, εκλαμπρότατης προέδρου του Αρείου Πάγου και για 40 ημέρες υπηρεσιακής πρωθυπουργού της χώρας, είναι ευκαιρία να θυμηθούμε τι υπέστη ο μακαρίτης Βγενόπουλος, μέχρι να πιστοποιηθεί ότι έφυγε από αυτόν τον μάταιο κόσμο, και δεν θα ξαναμιλήσει πια για… «βιβλία» και «βιβλιοθήκες».

Το (πολιτικοδημοσιογραφικό) συστηματάκι περί τον «Λεγάμενο» αρνούμενο να δεχθεί ότι η θνητότητα είναι καθημερινός σύντροφος της ανθρώπινης φύσης, και πως όλοι ανεξαιρέτως εγκαταλείπουμε κάποτε τον μάταιο τούτο κόσμο, πολλές φορές δε απροειδοποίητα, τις πρώτες ώρες μετά το τραγικό συμβάν, αρνιόταν να αποδεχθεί το μοιραίο. Οχι από λόγους συμπαθείας προς τον εκδημήσαντα – καμία σχέση! Αλλά γιατί πίστευε ότι ο Βγενόπουλος την είχε «κοπανήσει» από τη χώρα. Μάλιστα το «ράδιο αρβύλα» που λειτουργεί σε χρόνο μηδέν και σε τρελούς ρυθμούς για κάτι τέτοιες περιπτώσεις, διακινούσε στο Διαδίκτυο την «πληροφορία» ότι στη θέση του νεκρού βρισκόταν κάποιος κούρδος πρόσφυγας και πως εκείνος είχε καταφέρει να διαφύγει στο εξωτερικό – Ουρουγουάη ή κάτι τέτοιο!!

Αποτυπώματα σε νεκροθάλαμο!

Και τότε συνέβη το απίστευτο. Με εντολή του Μεγάρου Μαξίμου αστυνομικοί της Σήμανσης της ΓΑΔΑ διατάχθηκαν να μεταβούν στο νοσοκομείο Υγεία όπου είχε μεταφερθεί ο Βγενόπουλος από το σπίτι του, προκειμένου να πάρουν δακτυλικά αποτυπώματα από τη σορό του επιχειρηματία, όντας ακόμη εκείνος στον νεκροθάλαμο του νοσοκομείου!!!

Και μόνο τότε, αφού διασταυρώθηκαν τα ληφθέντα αποτυπώματα στο αρχείο της Σήμανσης, βεβαιώθηκαν στο Μέγαρο Μαξίμου ότι όντως, ήταν ο Ανδρέας Βγενόπουλος αυτός που κειτόταν νεκρός, και όχι κάποιος άλλος που του είχαν… φορέσει το προσωπείο του! Με την ολοκλήρωση δε της διαδικασίας διασταύρωσης των στοιχείων του νεκρού, επετράπη στην οικογένειά του να τον κηδεύσει.

Το ίδιο βράδυ ο «Λεγάμενος», ο Παππάς και ένας φίλος τους, κολλητός του συστήματος, δημοσιογράφος, συνέφαγαν μετά συζύγων σε ιδιαίτερα εύθυμη διάθεση, σε μια γνωστή ψαροταβέρνα της Δροσιάς. Είχαν τελειώσει με τον Βγενόπουλο, και (προφανώς) το γιόρταζαν…

Για να μην ξεχνιόμαστε, αυτοί ήταν που μας κυβέρνησαν…

Εχουν γνώση…

Μιας λοιπόν που άνοιξε η έρευνα και για το πώς τέθηκε στο αρχείο με γρήγορους ρυθμούς (ή μήπως ο ακριβέστερος όρος είναι «με συνοπτικές διαδικασίες»;) η υπόθεση των καταγγελιών του Βγενόπουλου κατά της κυρίας Θάνου, από την εν συνεχεία προαχθείσα στη θέση της γενικής εισαγγελέως κατά του ξεπλύματος μαύρου χρήματος, Αννα Ζαΐρη, επιθυμώ να συνεισφέρω και εγώ με το κατιτίς, μου. Ο Βγενόπουλος είχε επισκεφθεί κατ’ επανάληψιν τον Αρειο Πάγο, και είχε ενημερώσει αρεοπαγίτες που σήμερα έχουν προαχθεί σε κορυφαίες θέσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ότι είναι υποκείμενο εκβιασμών. Είχε περιγράψει με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες το περιεχόμενο των όσων διαμείβονταν μεταξύ εκείνου και της «βιβλιοθηκονόμου» επιχειρηματία Δ.Μ. από την Καλαμάτα, και είχε μιλήσει αναλυτικά και για «βιβλία» και για «ολόκληρες βιβλιοθήκες», ζητώντας προστασία από μέλη του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Υποστήριζε δε στους συνομιλητές του, ότι διαθέτει μαγνητοφωνημένο και μαγνητοσκοπημένο υλικό (βίντεο δηλαδή) που αποδεικνύει τα λεγόμενά του. Από τη μία μαγνητοφωνημένη συνομιλία που είδε το φως της δημοσιότητας, αποδείχθηκε ότι έλεγε αλήθεια.

Μια θαυμάσια ιδέα λοιπόν, λέω εγώ τώρα, δεν θα ήταν να κληθούν μερικοί εκ της σημερινής ηγεσίας της Δικαιοσύνης, να καταθέσουν αν γνωρίζουν κάτι επ’ αυτού; Διότι γνωρίζουν…

Καθεστωτικές πρακτικές

Ευκαιρίας δοθείσης, δεν μπορώ να ξεχάσω μερικά από τα «έργα» της κυρίας Ζαΐρη ως επικεφαλής της Αρχής κατά του ξεπλύματος μαύρου χρήματος. Με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, την έρευνα (με τις «ευλογίες» του γνωστού Παπαγγελόπουλου…) σε βάρος του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη, της συζύγου του Δάφνης, του αδελφού του Σπύρου, του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, του πρώην υπουργού και συμπατριώτη μου Βαγγέλη Μαλέσιου, της… συζύγου του Μαλέσιου, για… μαύρο χρήμα, προϊόν μίζας!!!

Η άθλια κατηγορία, η οποία είδε το φως της δημοσιότητας από αυτή εδώ τη στήλη, και προκάλεσε σεισμό, βασίστηκε σε κάτι φληναφήματα ενός εμπόρου όπλων καταδικασμένου στη Γαλλία, προ δεκαετίας, αλλά η κυρία Ζαΐρη, άγνωστο για ποιους λόγους (χωρίς δηλαδή να υπάρχει κάτι χειροπιαστό, μια άσκηση ποινικής δίωξης για παράδειγμα), της έδωσε υπόσταση και διέταξε να ερευνηθούν και να υποβληθούν σε μια εξευτελιστική διαδικασία όλοι οι προαναφερόμενοι. Στο πλαίσιο αυτό και με δική της εντολή, άνοιξαν τους λογαριασμούς των ανθρώπων, και τους ερεύνησαν εξονυχιστικά στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ερευνες τις οποίες είχαν κάνει σημαία τα φιλικά στον ΣΥΡΙΖΑ μέσα ενημέρωσης – αυτά που τώρα διδάσκουν… δημοσιογραφική δεοντολογία…

Φυσικά, έπειτα από λίγο καιρό, και μη καταφέρνοντας να στοιχειοθετήσει οτιδήποτε, η κυρία Ζαΐρη εξαναγκάστηκε να κλείσει την υπόθεση και να τη θέσει στο αρχείο…

Ενημερωτικά αναφέρω ότι λίγες ημέρες μετά το αποκαλυπτικό δημοσίευμα του «Στίγματος», με εντολή της κυρίας Ζαΐρη, κλήθηκα στην Αρχή για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος και περίπου «ανακρίθηκα» από συνεργάτες της, προκειμένου να αποκαλύψω ποιος μου παρέδωσε το έγγραφο με τη διαταγή της για έρευνα σε βάρος του κ. Σημίτη και των υπολοίπων. Ηταν μια ξεκαρδιστική διαδικασία, αποκαλυπτική όμως του πώς αντιλαμβανόταν το καθεστώς Τσίπρα τη λειτουργία του Τύπου – αν προκληθώ θα υπεισέλθω σε λεπτομέρειες…