Παρατεταμένη και βρώμικη ανησυχία του τρόμου

Ενα από τα πιο σκοτεινά στοιχεία που ολοκληρώνονται με το «Ουκρανικό», είναι ο αναθεωρητισμός ισχύος με πυρηνική απειλή. Ανέκαθεν υπήρχε (όπως στην ανεξήγητα υποβαθμισμένη, τουρκική εισβολή και κατοχή της Κύπρου), αλλά με την εισβολή μιας μεγάλης πυρηνικής δύναμης, αλλά και με την πληροφοριακή έκταση που έχει λάβει, ο αναθεωρητισμός γίνεται πιο εικονογραφημένος, «πραγματικός», άρα περισσότερο πιθανός.

Ο ΟΗΕ και οι περισσότεροι διεθνείς οργανισμοί, απλώς δεν υπάρχουν. Εχουν περιθωριοποιηθεί, ιδίως την τελευταία 20ετία. Ο κόσμος αυτορρυθμίζεται με όρους ισχύος και η ωμότητα αυτή, έχει πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων και τις διαμεσολαβήσεις και τα άλλοθι από αδύναμους ειρηνοποιούς. Εκείνο που λειτουργεί ρυθμιστικά, σε σχέση με τα πυρηνικά οπλοστάσια, είναι η αυτοσυντήρηση. Επειδή δεν υπάρχει ουσιαστική ασπίδα, θάλαμος περιορισμού των επιπτώσεων μιας υπέργειας πυρηνικής έκρηξης, ήμαστε μέχρι προχθές σίγουροι ότι θα έχουμε την παρατεταμένη και βρώμικη (αν)ησυχία του τρόμου. Το κλαμπ των πυρηνικών χωρών (στο οποίο θα εισαχθεί οσονούπω και η Τουρκία) ξέρει ότι δεν μπορεί να υπάρξει πειραγμένη ζυγαριά. Αμέσως μόλις φύγει ο πύραυλος θα φύγει και ο αντιπύραυλος από τους άλλους. Ακόμα και μακριά να σκάσει, το νέφος θα ταξιδέψει και θα ποτίσει.

Ο Πούτιν είναι τρελός, μεγαλομανής που καταναλώνει μεγάλες ποσότητες στεροειδών όπως λέει ο Οουεν; Είναι καθεστώς σφραγισμένο στην αυτοαναφορά, που ελέγχει πλήρως τη Ρωσία; Βρίσκεται σε καταφύγιο; Αν σε όλα αυτά η απάντηση είναι ναι, οι πιέσεις, οικονομικές, πολιτικές κ.λπ. έχουν ως όριο τη δική του, προσωπική ισορροπία. Μετά, το χάος. Θυμίζω ότι κάποια χρόνια πριν, ο Ζιρινόφσκι, ο εθνικιστής ρώσος ηγέτης κόμματος, μιλούσε με τη μεγαλύτερη φυσικότητα για πυρηνικό χτύπημα, για κατάληψη της Αγγλίας, για πυρηνικές βόμβες στον Ατλαντικό, για ό,τι θες. Εννοώ ότι στην πολιτική σκηνή της μετασοβιετικής Ρωσίας έχουν αναπτυχθεί ένα πλήθος γελοίων, ανορθολογικών, άτυπων φασιστικών περιπτώσεων. Το ίδιο και σε πολλές τέως σοβιετικές χώρες.

Ενα αποσταθεροποιημένο προσωποπαγές σύστημα και ένας ηγέτης πυρηνικής δύναμης, που δεν έχει να χάσει τίποτα άλλο, που αύριο θα τον κυνηγούν μέσα στην ίδια του τη χώρα, μπορεί να μπει μέσα σε σχεδιασμούς; Η Ρωσία δεν είναι Ιράκ, Λιβύη, Αφγανιστάν κ.λπ. Εχει πιθανόν, το μεγαλύτερο πυρηνικό οπλοστάσιο, επομένως διαθέτει την τελευταία λύση. Και την «τελική λύση». Το να βρίσκεται εκτός διεθνούς συστήματος ασφαλείας, είναι απλά αδύνατο. Επομένως ποιο αύριο κρύβει το αύριο; Ολα τα άλλα, πολιτικές, οικονομικές, επικοινωνιακές κυρώσεις, μετατρέπονται σε υποσημειώσεις, σε σχέση με τις χιλιάδες διαθέσιμες πυρηνικές βόμβες.

Στην πιο ήπια επίπτωση, ο Πούτιν από «βενζίνας» της Ευρώπης, θα γίνει ο «μπρατσάς» της Κίνας. Στην πιο τραγική θα οδηγήσει τα πράγματα στην κόψη. Πριν τον ρίξουν οι ολιγάρχες, πριν τον ρίξει ο ρωσικός λαός, διαθέτοντας τη δυνατότητα του απονενοημένου διαβήματος, τι θα κάνει; Ναρκισσιστικές φυσιογνωμίες, στα όρια, μπορούν τα πάντα. Και αυτό αφορά και εμάς, του αντίπαλου στρατοπέδου. Η στρατιωτικοποίηση της βιομηχανίας της Γερμανίας, η εκκαθάριση του City ή της Ελβετίας από τους ολιγάρχες, ο τεράστιος γεωπολιτικός ανασχεδιασμός, σε αυτό το όριο, έχουν περιορισμένη σημασία.