Η συνέπεια της Ρωσίας

Οι ιστορικοί διαφωνούν για τη χρονιά ίδρυσης του Ρωσικού Κόμματος: άλλοι ισχυρίζονται ότι ιδρύθηκε, άτυπα, γύρω στο 1748, τον καιρό του πολέμου της τσαρίνας Μεγάλης Αικατερίνης με τον σουλτάνο και ότι απλώς αναβίωσε μετά το 1824. Αλλοι πάλι λένε πως το Ρωσικό Κόμμα του 1824 δεν έχει σχέση με οποιαδήποτε προηγούμενη φιλορωσική οργάνωση. Σίγουρα προέκυψε στην ελληνική πολιτική σκηνή μετά το Αγγλικό Κόμμα του Μαυροκορδάτου και το Γαλλικό του Κωλέττη εκπροσωπώντας μια υπαρκτή τάση: την πίστη μιας σημαντικής μερίδας Νεοελλήνων στη δύναμη της Ρωσίας, του «ξανθού γένους». Το Ρωσικό Κόμμα αποδείχτηκε πως έχει ρίζες ανθεκτικές. Διότι όντως η ύπαρξή του οφειλόταν σε λαϊκίστικες ιδεοληψίες και εθνικιστικούς συναισθηματισμούς – ενώ το Αγγλικό Κόμμα (που εξαφανίστηκε) και το Γαλλικό (που φυλλορροεί) ήταν μορφώματα που βασίζονταν στα θέλω κάποιων ελίτ να γίνει η χώρα μας ευρωπαϊκή. Δηλαδή κάτι που για ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού παραμένει δύσκολο – αν όχι και απεχθές. Κολοκοτρώνηδες, Τζαβέλλες και Μεταξάδες που στελέχωσαν το Ρωσικό Κόμμα, με τη Δύση δεν ήθελαν πολλά πολλά. Μόνο τα δάνειά της συνήθως.

Το Αγγλικό Κόμμα τελείωσε όταν σταμάτησε η Αγγλία να είναι υπερδύναμη. Αγάπη για τους Αγγλους δεν προέκυψε: το ειρωνικό «Σκομπία» υπήρξε το κερασάκι στην τούρτα μιας ιστορικής αντιπάθειας. Οταν οι Αγγλοι μας παρέδωσαν στους «Φονιάδες των Λαών» Αμερικάνους σβήστηκαν από την ιστορία μας κι ας είναι η μισή ιστορία της μετεπαναστατικής Ελλάδας γεμάτη από δικές τους παρεμβάσεις. Με τους Γάλλους υπήρξε μια αναβίωση του έρωτα – κυρίως εξαιτίας της δικτατορίας. Το Παρίσι έγινε καταφύγιο εξόριστων και τόπος αντίστασης – ο καλύτερος. Η μεταπολίτευση είχε κάτι το γαλλικό – κι όχι μόνο γιατί ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο Α’, φώναζε στον Ζισκάρ Ντ’ Εστέν «Ελλάς Γαλλία Συμμαχία». Αλλά ο έρωτας για τη Γαλλία μπορεί να φουντώσει μόνο αν την έχεις ζήσει και την κουβαλάς στις αναμνήσεις σου: πόσοι μπορεί να έχουν τέτοια τύχη; Η Ρωσία ήταν ο έρωτας χωρίς ανταπόκριση. Η υπερδύναμη που θα μας αγκάλιαζε κι ας μην το έκανε ποτέ. Η τσαρική Ρωσία άφησε τους Ελληνες να περιμένουν καμιά διακοσαριά χρόνια τη βοήθειά της. Οι σύντροφοι Ρώσοι δεν βοήθησαν τον Νίκο Ζαχαριάδη να γίνει διοικητής της Λαϊκής Δημοκρατίας της Ελλάδας κι όταν αυτός μετά τον Εμφύλιο ζήτησε καταφύγιο τον έστειλαν εξορία στο Σουργκούτ: στη Μόσχα δεν τον ήθελαν. Οταν ο Παναγιώτης Λαφαζάνης πήγε στη Ρωσία του Πούτιν να ζητήσει λεφτά για να γλιτώσει την Ελλάδα από την Ευρωπαϊκή Ενωση και να συντρίψει τους Μερκελιστές και τους Τσολάκογλου, είδε τον Βλαδίμηρο, όχι μόνο να του γυρίζει την πλάτη, αλλά να καρφώνει και τα θέλω του στον Φρανσουά Ολάντ. Η Ρωσία είναι συνεπής: δεν της καίγεται καρφάκι για την Ελλάδα, αν αυτή δεν συμπεριλαμβάνεται στα γεωπολιτικά παιχνίδια της. Συνεπείς είναι και οι υποστηρικτές του Ρωσικού Κόμματος: είτε στη Ρωσία υπάρχει τσάρος, είτε κάποιος καλός πατερούλης, είτε ο Πούτιν αυτοί είναι με τη Ρωσία. Με αγάπη, που έλεγε κι ο Τζέιμς Μποντ, που μόλις πέθανε άρχισε ο Βλαδίμηρος τα δικά του.

Ποιοι αποτελούν το Ρωσικό Κόμμα; Πολλοί και διάφοροι. Αρκετοί αριστεροί σίγουρα – λόγω παραδόσεων. Εθνικιστές δεξιοί με αντιευρωπαϊκή ρητορική. Υπερήφανοι ορθόδοξοι αγωνιστές. Καραμανλικοί που βλέπουν αγωγούς με ρούβλια. Σοσιαλιστές που θεωρούν τον Πούτιν αντιαμερικανικό αντίβαρο. Κι άλλοι κι άλλοι. Το καταλαβαίνεις από την περιρρέουσα αμηχανία των ημερών: δεν πρέπει να υπάρχει άλλη δυτική (;) χώρα στην οποία τόσο πολλοί να υποστηρίζουν χωρίς ντροπή ότι και ο Πούτιν έχει τα δίκια του. Αλλωστε Ρωσικό Κόμμα δεν υπάρχει αλλού.

Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι όταν τους επισημαίνεις πως ο αναθεωρητισμός του Πούτιν ανοίγει την όρεξη του Ερντογάν σε καθησυχάζουν. «Αν ο Τούρκος κάνει κάτι, θα τον συντρίψει ο Πούτιν» σου λένε. Ψάχνοντας τη ρημάδα την κούνια που χρόνια τώρα τους κούναγε…