Οι φίλοι {LF}του Πούτιν

Eίναι αλαζόνες. Δεν πιστεύουν μόνο ότι γνωρίζουν ιστορία, αλλά ότι το γεγονός πως η δική τους εκδοχή της ιστορίας είναι διαφορετική από την εκδοχή των υπολοίπων δείχνει πόσο έξυπνοι, έντιμοι και ενημερωμένοι είναι. Είναι προκλητικοί. Διακινούν ψεύδη («Η ουκρανική κυβέρνηση αποτελείται από νεοναζί»), διαπρέπουν στις συνωμοσίες («Πίσω από τις κινητοποιήσεις υπέρ της δημοκρατίας κρύβεται ο Σόρος»), διαστρέφουν τα γεγονότα («Η Ρωσία είναι περικυκλωμένη από εχθρικές δυνάμεις»), ζουν εν γένει σε ένα παράλληλο σύμπαν.

Είναι φανατικοί. Εχεις τη μεγαλύτερη εισβολή μιας χώρας σε μια άλλη που έχει γίνει στην Ευρώπη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κι ο άλλος σου λέει πως «συγκρούονται δύο ιμπεριαλισμοί με θύμα τους λαούς».

Είναι αδίστακτοι. Υποστηρίζουν με πάθος μια άποψη («Η Ρωσία δεν θα εισβάλει στην Ουκρανία») κι όταν τους διαψεύδει η πραγματικότητα ισχυρίζονται ότι φταίει η πραγματικότητα. Με άλλα λόγια, δεν φταίει ο δράστης για την πράξη του, αλλά το θύμα. Κι έτσι, διαδηλώνουν έξω από την αμερικανική, όχι τη ρωσική πρεσβεία.

Είναι ανόητοι. Εχεις έναν πολιτικό που ηγείται μιας χώρας η οποία απειλείται με ισοπέδωση κι ο άλλος σου λέει πως δεν πρέπει να τον ακούμε, να τον σεβόμαστε και να του συμπαραστεκόμαστε επειδή είναι πρώην κωμικός.

Χθες ήταν οι φίλοι του Μιλόσεβιτς. Σήμερα είναι οι φίλοι του Πούτιν.

Δεν έχουν μια συγκεκριμένη ιδεολογία, μπορεί να είναι αριστεροί ή δεξιοί, αυτό που τους ενώνει όμως είναι η αντιπάθεια προς τη Δύση, η οποία υποτίθεται ότι στερείται αρχών, χαρακτηρίζεται από υποκρισία και κινείται αποκλειστικά με βάση τα συμφέροντά της. Οι ΗΠΑ; Βαρύνονται με τόσες επεμβάσεις στο παρελθόν, δεν δικαιούνται λοιπόν τώρα να μιλούν. Η Ευρώπη; Είναι αδύναμη, γραφειοκρατική και αναποτελεσματική, ας κοιτάξει να βγάζει κανονισμούς για το σχήμα της μπανάνας.

Δεν έχουν πάντα οικονομικά οφέλη από τη στάση τους, όπως ας πούμε πολιτικοί σαν τον Σρέντερ, τον Φιγιόν ή τον Ρέντσι. Μπορεί να αμείβονται για τις εντεταλμένες υπηρεσίες τους, όπως κάποιοι «αναλυτές» ή «δημοσιογράφοι», αλλά μπορεί και να λειτουργούν αφιλοκερδώς. Οι πρώτοι έχουν τουλάχιστον κάποια δικαιολογία, οι δεύτεροι είναι ο ορισμός του χρήσιμου ηλίθιου.

Αυτό που βασικά τους γοητεύει είναι η ωμή δύναμη. Βλέπουν τον Πούτιν ημίγυμνο και έχουν πολλαπλούς οργασμούς. Θαυμάζουν τον αυταρχικό τρόπο με τον οποίο κυβερνά, γιατί πιστεύουν ότι οι πολλές ελευθερίες δεν κάνουν καλό στις μεγάλες χώρες. Περιφρονούν όσους του αντιστέκονται, γιατί τους θεωρούν βαλτούς ή ύποπτους. Κι όταν κηρύσσει τον πόλεμο τον χειροκροτούν, γιατί τον θεωρούν ένα θύμα της Ιστορίας που αποκαθιστά μια αδικία. Ζουν ανάμεσά μας. Κι είναι περισσότεροι απ’ όσοι νομίζουμε.