Συνεδρίαση

Το ρεπορτάζ του απεσταλμένου της «Guardian» στην Ουάσιγκτον για τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, η οποία διεξαγόταν την ώρα που ο Πούτιν ανακοίνωνε την έναρξη των ρωσικών επιθέσεων, ξεκινά με την παραδοχή πως ήταν μια από τις πιο σουρεαλιστικές στιγμές εκεί που μαζεύονται οι αντιπρόσωποι των κρατών-μελών του Οργανισμού. Λογικό, η συνάντησή τους άρχισε με ειρήνη και τελείωσε με πόλεμο. Οταν έφτασε η στιγμή να μιλήσει ο Ρώσος, Βασίλι Νεμπένζια – περιγράφει ο δημοσιογράφος -, ο πρόεδρός του είχε ήδη κάνει το διάγγελμά του. Οπότε εκείνος απλά επανέλαβε κάποιες αράδες του. Και «με λύπη» δήλωσε ότι «τα μηνύματά μας προς το Κίεβο σχετικά με την ανάγκη να σταματήσουν οι προκλήσεις κατά των LPR και DPR δεν ακούστηκαν». Ο ουκρανός ομόλογός του, Σεργκέι Κίσλιτσια, δεν τον διέκοψε. Περίμενε τη σειρά του. Η ομιλία που είχε ετοιμάσει είχε ξεπεραστεί από τις εξελίξεις. Οπότε απλά διάβασε το κεφάλαιο του καταστατικού του ΟΗΕ που γράφει πως η ιδιότητα του μέλους εξασφαλίζεται στα έθνη που αγαπούν την ειρήνη κι ακολουθούν τους κανόνες του μικρού γαλάζιου βιβλίου.

Πλευρά

{ARXMEG}Ειδήσεις για νέους βομβαρδισμούς έφταναν η μία μετά την άλλη στην αίθουσα. Κάποιοι ζήτησαν για δεύτερη φορά τον λόγο προκειμένου να κατατεθεί στα πρακτικά πόσο προδομένοι νιώθουν από τη Ρωσία. Ο Ουκρανός, πάλι, ζήτησε από τον Ρώσο να παραιτηθεί, λέγοντάς του πως «δεν υπάρχει καθαρτήριο για τους εγκληματίες πολέμου. Πάνε κατευθείαν στην κόλαση». Η απάντηση του Νεμπένζια ήταν μια εκ νέου απαγγελία της ρωσικής προπαγάνδας, τύπου «εξαπολύσαμε επίθεση εναντίον της χούντας στο Κίεβο». Η συνεδρίαση συμπυκνώνει με παραστατικό τρόπο την ιδέα του Πούτιν για το διεθνές δίκαιο, αλλά και τη γνώμη του για τη διπλωματία. Ενδεχομένως όχι τόσο ωμά όσο οι βόμβες που πέφτουν από χθες τα ξημερώματα στην Ουκρανία. Ομως και πάλι έχει αξία. Γιατί δείχνει τη συνειδητή άρνηση του Κρεμλίνου να συζητήσει οτιδήποτε ειλικρινά. Θα μπορούσε, άρα, να βοηθήσει όσους ψέγουν την ΕΕ πως δεν κατόρθωσε να συμπεριφερθεί σαν μεγάλος παίκτης στην κρίση να ξανασκεφτούν τον ρόλο της τακτικής του άλλου σ’ αυτό το «παιχνίδι» γεωπολιτικής. Κι εκείνους που αρνούνται να διαλέξουν πλευρά να αναλογιστούν αν πράγματι «όλοι ίδιοι είναι».{ARXMEG}