Με τσιτάτα και κλισέ

Κώστας Αρβανίτης. Ενα όνομα που προσπάθησα να θυμηθώ από πού το ξέρω. Μου είπαν ότι υπήρξε δημοσιογράφος, ότι καβάλησε εγκαίρως το τρένο του ΣΥΡΙΖΑ κι ότι, χάρη σ’ αυτό, βρέθηκε στο Ευρωκοινοβούλιο, εξασφαλίζοντας πλουσιοπάροχα τη ζωή του. Θυμήθηκα.

Αυτός ο Κώστας Αρβανίτης, λοιπόν, έκρινε σωστό, μετά την εισβολή της Ρωσίας στην επικράτεια της εθνικά κυρίαρχης Ουκρανίας, να δηλώσει σε ραδιοφωνικό σταθμό ότι «είναι λάθος αυτή τη στιγμή για κάθε δημοκρατικό πολίτη να ταχθεί στο πλευρό της μίας ή της άλλης πλευράς. Αυτή τη στιγμή πρέπει να ταχθούμε στο πλευρό του πολίτη που τρώει τις βόμβες στο κεφάλι. Συγκρούονται δύο ιμπεριαλισμοί με θύμα λαούς».

Δεν περιμένει κανείς ιδιαίτερη οξύνοια από έναν επιτηδευματία της επανάστασης που, ως φαίνεται, έχτισε τη ζωή του με τσιτάτα και κλισέ. Και κυρίως, δεν περιμένει να διαθέτει δημοκρατικά αντανακλαστικά ένας άνθρωπος που πολιτεύτηκε σε ένα κόμμα το οποίο εκλιπαρούσε τον Πούτιν για δανεικά προκειμένου να αποχωρήσει η Ελλάδα από την Ευρώπη. Κατά βάση, αν ξύσεις ένα επίχρισμα κοινοβουλευτισμού, από κάτω βρίσκεις τον χοντροκομμένο αυταρχισμό ενός ιδεότυπου: του δημοκρατικά αστοιχείωτου ιδεοληπτικού της μεταπολίτευσης. Ανευ ιδιαίτερης σημασίας.