Κυρώσεις

Οι Ευρωπαίοι δηλώνουν σε όλους τους τόνους έτοιμοι να βγάλουν το μπαζούκας των οικονομικών κυρώσεων κατά της Ρωσίας. Θεωρητικά το Κρεμλίνο θα έπρεπε να ανησυχεί, μια κι οι εμπορικές σχέσεις ΕΕ και Ρωσίας είναι 10 φορές περισσότερες από τις αμερικανορωσικές μπίζνες. Αλλά ο επικεφαλής της διπλωματίας του σχολιάζει την απειλή χαλαρά, σχεδόν με παθητική επιθετικότητα. «Το έχουμε», λέει, «συνηθίσει. Γνωρίζουμε ότι οι κυρώσεις θα μας επιβληθούν έτσι και αλλιώς, σε κάθε περίπτωση. Με ή χωρίς λόγο». Η λαβροφική άνεση δεν είναι ανεξήγητη κι η πειστικότερη ερμηνεία της δεν βρίσκεται τόσο στους αυτοκρατορικούς ιδεασμούς του προϊσταμένου του μακροβιότερου υπουργού Εξωτερικών, όσο στα διλήμματα με τα οποία έχει έρθει αντιμέτωπη η Ευρώπη κατά τη διάρκεια της τωρινής ρωσο-ουκρανικής κρίσης. Παρότι υπάρχουν φωνές εντός των συνόρων της που ευαγγελίζονται τον αποκλεισμό της Ρωσικής Ομοσπονδίας απ’ το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα, η Ενωση κινδυνεύει να καταλήξει να χρηματοδοτεί τα στρατιωτικά σχέδια του Βλαντίμιρ Πούτιν μέσω των πληρωμών της στην Gazprom.

Μάθημα

{ARXMEG}Τα κέρδη από το πετρέλαιο και το αέριο που πωλείται στη Γηραιά Ηπειρο αποτελούν περίπου το ⅓ του ρωσικού προϋπολογισμού. Οπότε, εφόσον τα χρήματα απ’ τις συγκεκριμένες συναλλαγές εξακολουθούν να μπαίνουν στα κρατικά ταμεία της Μόσχας – όπως φαίνεται να προτιμούν οι περισσότεροι ηγέτες ευρωπαϊκών κρατών που η λειτουργία της οικονομίας τους βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στα ρωσικά καύσιμα –, ο «τσάρος» έχει την ευχέρεια να συνεχίσει να αγνοεί επιδεικτικά τους διεθνείς κανόνες. Η ευρωπαϊκή εξάρτηση από τους αγωγούς της Γκάζοβαγια Προμίσλενοστ αποδεικνύεται – για τους περισσότερους αναλυτές – το «διαπραγματευτικό» του όπλο. Ενα όπλο που οι Βρυξέλλες θα μπορούσαν να έχουν αχρηστεύσει αν είχαν διδαχθεί από την εμπειρία του 2014, από τότε που εκείνος εισέβαλε στην Κριμαία το ίδιο ετσιθελικά. Οκτώ χρόνια πριν διατείνονταν ότι ήρθε η ώρα να απεξαρτηθούν όσο περισσότερο γίνεται από τη ρωσική ενέργεια. Τα νούμερα, ωστόσο, δείχνουν πως απλά παπαγάλισαν το μάθημα. Το 2010 η Ευρώπη εισήγαγε το 26% του αερίου που χρειάζεται από τη Ρωσία, ενώ το 2020 το 35%. Το 2021 πάνω απ’ το 42% – μόνο από τους αγωγούς{ARXMEG}.