Οι νέες ισορροπίες{CR} Ελλάδας – Τουρκίας

Ενα μπαράζ ταυτόχρονων διεθνών δηλώσεων υπέρ της ξεκάθαρης ελληνικής κυριαρχίας των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου έδωσε στην Τουρκία μία απάντηση για το νέο επίπεδο κλιμάκωσης της έντασης που επιχείρησε η Αγκυρα τις τελευταίες ημέρες με μια σειρά ενεργειών όπως, μεταξύ άλλων, την επέκταση της «απαίτησης» για αποστρατιωτικοποίηση των νησιών. Δηλώσεις πρωτίστως και κυρίως από αμερικανικής πλευράς, αλλά επίσης και από βρετανικής, μέχρι και από τις Βρυξέλλες. Και όλα αυτά με δεδομένη τη στενότατη πλέον αμυντική συνεργασία της Ελλάδας με τη Γαλλία, αλλά και με τη διαρκώς ογκούμενη αμερικανική επένδυση στη χώρα.

Βέβαια, ο Ερντογάν και η Τουρκία δεν λογικεύονται. Δεν περιμένει κανείς από την Αγκυρα να αρχίσει να κατανοεί επιτέλους τα νέα δεδομένα που έχουν διαμορφωθεί το τελευταίο διάστημα και με ραγδαίο μάλιστα τρόπο. Ούτε συνεπώς και οι δηλώσεις αυτές πρόκειται να τους κάμψουν. Η Τουρκία θα επιμείνει να αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία, θα συνεχίσει να απαιτεί και να απειλεί, αλλά και να λέει διάφορα ονειροπαρμένα, όπως ότι εκείνη είναι που υφίσταται… παραβιάσεις από ελληνικής πλευράς, αντιστρέφοντας πλήρως την πραγματικότητα, αν και με πλήρη αποτυχία.

Η Τουρκία δεν θα μαζευτεί. Αντίθετα, θα επιχειρήσει να αξιοποιήσει και την τρέχουσα συγκυρία που βρίσκεται σε εξέλιξη ακόμα και στην Ουκρανία. Θα προσπαθήσει να «πουλήσει» ακόμα μια φορά τον «ρόλο» της και την «επιρροή» της, όπως έχει πάμπολλες φορές κάνει μέχρι σήμερα, αλλά, τελικά, χωρίς πραγματικό αντίκρισμα, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Το γεγονός ότι το διεθνές περιβάλλον έχει στραφεί πλέον περίπου καθολικά εναντίον της στο ενδεχόμενο προσβολής της ελληνικής κυριαρχίας δεν την πτοεί. Οπως δεν την πτοεί και το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει πλέον εισέλθει σε ταχύτατη τροχιά ριζικής αναβάθμισης των Ενόπλων Δυνάμεών της τόσο στον αέρα, όσο και στη θάλασσα, με εκείνη στον Στρατό Ξηράς να ακολουθεί σε ό,τι είναι αναγκαίο – μάλιστα, ο Στρατός Ξηράς ξεκίνησε πρώτα, αν ληφθούν υπόψη τα πλήθος οχήματα προσωπικού και άλλα σημαντικά μέσα που πήρε η Ελλάδα ουσιαστικά δωρεάν από τα πλεονάσματα του αμερικανικού στρατού με πρώτιστο στόχο τη θωράκιση των νησιών.

Ομως, το ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να κατανοήσει ότι ήρθε η ώρα να σταματήσει πια αυτές τις αμφισβητήσεις, έχει δύο όψεις. Η μία είναι αυτή που προαναφέρθηκε. Η άλλη είναι ότι, αν πράγματι βάλει στην εξίσωση τα νέα δεδομένα, ίσως και να λειτουργήσουν επιταχυντικά στους όποιους σχεδιασμούς της: πέρα από τις μεταβολές στις ισορροπίες στις συμμαχίες, μια ψυχρή ματιά στις ισορροπίες δυνάμεων δείχνει ξεκάθαρα ότι κάθε μέρα που περνάει η Αγκυρα θα έχει απέναντί της μία όλο και πιο επικίνδυνη ελληνική άμυνα, με δυνατότητες όχι μόνον να προασπίσει αμιγώς αμυντικά τον ελληνικό χώρο, αλλά και να ενεργήσει πολύ πιο αποτελεσματικά σε βάθος πεδίου σε περίπτωση εκδήλωσης απειλής. Είναι κάτι που και τώρα μπορεί να γίνει, όμως ήδη με τα πρώτα Rafale οι δυνατότητες αυτές, που έχουν καθοριστική σημασία, εκτινάσσονται.

Οι στρατιωτικοί επιτελείς της Τουρκίας είναι ασφαλώς σε θέση να αναλύσουν αυτό το δεδομένο και τη σημασία του. Ερώτημα αποτελεί αν είναι ικανός να το κατανοήσει και ο Ερντογάν. Και, αν ναι, τι θα κάνει απέναντι σε αυτό. Παράλληλα, βέβαια, δεν πρέπει ποτέ κανείς να ξεχνά ότι όσο οι εντάσεις αυξάνονται, το τοπίο ενδέχεται να γίνεται διαρκώς εκ νέου ρευστό. Οπότε, όλες οι προαναφερθείσες ευμενείς για την Ελλάδα δηλώσεις δεν αποτελούν πανάκεια. Είναι πολύ καλοί δείκτες. Ομως ακόμα καλύτεροι είναι η διαρκής ενίσχυση της ελληνικής αποτροπής και η απόλυτη αποφασιστικότητα παράλληλα με τη συνεχή ενίσχυση των συμμαχιών της χώρας.