Ο πλουραλισμός κατά Τσίπρα

Η συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα, χθες, στον ΣΚΑΪ, δεν ήταν παρά ένα μιντιακό γεγονός. Οσα είπε έρχονται σε δεύτερη μοίρα και, σε μεγάλο βαθμό, είναι μέρος του κενού πλην εντυπωσιοθηρικού ρεπερτορίου του συγκεκριμένου πολιτικού. Ο κόσμος που φαντάζεται ο συγκεκριμένος πολιτικός δεν μπορεί να υπάρξει, είναι γέννημα μιας παιδικής φαντασίωσης (του αριστερισμού, που ως γνωστόν είναι η παιδική αρρώστια του κομμουνισμού).

Γέννημα της ίδιας φαντασίωσης είναι και ο βολονταρισμός του για «πλουραλιστικά» ΜΜΕ. Οπου ο πλουραλισμός γι’ αυτόν είναι η αναλογική εκπροσώπηση κομματικών φωνών. Από τη μια κομματικοί της ΝΔ, από την άλλη κομματικοί του ΣΥΡΙΖΑ, λιγότεροι κομματικοί των άλλων και ιδού ο πλουραλισμός του Τσίπρα: ένα πηγαδάκι. Οπου θα ακούγεται όποιος φωνάζει δυνατότερα.

Αυτό δεν συμβαίνει, πιστεύει, διότι τα ΜΜΕ είναι εξαγορασμένα. Ούτε που πάει το μυαλό του ότι οι εργαζόμενοι σ’ αυτά, και ιδίως όσοι εκφράζουν την άποψή τους, έχουν ισχυρές ιδέες και θέσεις, διαμορφωμένες από την παιδεία τους, την εμπειρία τους, την ιδεολογία τους, την πορεία τους, την ιδιοσυγκρασία τους, ώστε ο λόγος τους να μην μπορεί να αποδεχτεί τις δικές του επίπεδες αναλύσεις. Τι να κάνουν αυτοί οι άνθρωποι; Να αποχωρήσουν, για να έλθουν οι ινστρούχτορες;

Ο κόσμος είναι πιο περίπλοκος από τον τρόπο με τον οποίο τον κατανοεί ο Αλέξης Τσίπρας.