«Μπορώ ακόμη να κερδίσω τα παιδιά μου στο τρέξιμο»

Είχα άσθμα ως παιδί και έχω ακόμα. Αρχισα να λιποθυμώ προς το τέλος των δρομικών μου προπονήσεων. Στη συνέχεια, στα 14 μου, διαγνώστηκα με ασκησιογενές άσθμα από έναν εξαιρετικό γιατρό που μου είπε: «Αυτό δεν πρόκειται να σε σταματήσει να κάνεις αθλητισμό, απλά θα πρέπει να μάθεις να το ελέγχεις». Εχω εισπνευστήρες σχεδόν σε κάθε τσάντα μου.

Τι με στενοχωρεί; Το να χάνω ανθρώπους για τους οποίους νοιάζομαι – έχασα τον μπαμπά μου το 2020. Και ακούω ιστορίες για παιδιά που δεν ήταν τόσο τυχερά όσο η κόρη μου, που νίκησε τον καρκίνο πέρυσι. Ξέσπασα σε κλάματα όταν ο γιατρός μας έδωσε την αρχική διάγνωση, αλλά ήταν τόσο γενναία. Η χημειοθεραπεία έκανε τα μαλλιά της να πέσουν, κάτι που ήταν προφανώς δύσκολο για μια έφηβη. Αλλά ανέκαμψε απίστευτα γρήγορα.

Θα μπορούσα πιθανώς να κερδίσω τα παιδιά μου σε έναν αγώνα (σ.σ. η κόρη της Αϊσλα είναι 15 και ο γιος της Ραφαέλ 12), αλλά εξαρτάται από την απόσταση. Εάν είναι πάνω από 100 μέτρα, ναι – λιγότερο, πιθανότατα όχι περισσότερο. Γίνονται όλο και πιο γρήγορα. Μας κοιτούσε ο κόσμος όταν τα κυνηγούσα στο σουπερμάρκετ όταν ήταν μικρότερα.

Το πιο διάσημο πρόσωπο που έχω γνωρίσει είναι ίσως η βασίλισσα Ελισάβετ, στο Μπάκιγχαμ. Ηταν φιλική, φιλόξενη, γνήσια – μια κυρία που εμπνέει. Κάποτε είδα τον Μοχάμεντ Αλι στο αεροδρόμιο. Ο άνδρας μου είχε μείνει να τον κοιτά με ανοιχτό το στόμα οπότε ο Αλι άρχισε να χτυπά αστειευόμενος γροθιά στην παλάμη του χεριού του. Μετά τον φώναξε και τον ρώτησε αν ήθελε αυτόγραφο.

Θυμάμαι όταν είχα βγει από το νοσοκομείο στη Νέα Υόρκη αφού γέννησα τον γιο μου, ήμουν σε ένα κατάστημα. Μια κυρία κοίταξε και άρχισε να λέει «τι χαριτωμένο μωρό». Οταν σήκωσα το βλέμμα μου, συνειδητοποίησα ότι ήταν η Σάρα Τζέσικα Πάρκερ. Μου είπε, «σε ξέρω, έτρεξες στον Μαραθώνιο της Νέας Υόρκης, μένουμε πάνω στη διαδρομή, ο άντρας μου είναι μεγάλος θαυμαστής του Μαραθωνίου». Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Νόμιζα ότι μου έκαναν πλάκα.

Το τελευταίο χιλιόμετρο ενός Μαραθωνίου είναι πιο εύκολο από τα προηγούμενα, επειδή τότε μπορείς σχεδόν να δεις τον τερματισμό. Οι μεγαλύτεροι κίνδυνοι σε εκείνο το σημείο; Οι θεατές που πετάγονται μπροστά σου – και τα σκυλιά, φυσικά. Οταν τρέχεις με πολύ κουρασμένα πόδια προς το τέλος ενός μεγάλου τρεξίματος, είναι δύσκολο να αντιδράσεις σε ένα λυτό σκυλί και να απομακρυνθείς γρήγορα.

Αν σε πιάσει ανάγκη για τουαλέτα κατά τη διάρκεια ενός τρεξίματος προσπάθησε να μην πας, αλλά να είσαι προετοιμασμένος/η. Εάν πετύχεις εγκαίρως μια χημική τουαλέτα τότε είσαι τυχερός/ή. Προφανώς, είναι κάτι που μου έχει συμβεί σε τρεξίματα. Αλλά δεν θα το έλεγα και… κορυφαία στιγμή της καριέρας μου.

Το να είσαι ο καλύτερος/η στον κόσμο σε κάτι είναι ένα σουρεαλιστικό συναίσθημα. Αλλά είναι μια πολύ ομαδική προσπάθεια, δεν εξαρτάται από εμένα. Δεν με έχετε δει να κάνω πατίνια! Νομίζω ότι είμαι σίγουρα καλύτερη από το να τρέχω Μαραθωνίους.