Η φαντασίωση της κυβέρνησης Τζόνσον

Στη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο υπάρχουν εργαλεία τα οποία συνήθως σηματοδοτούν την είσοδο του πρωταγωνιστή σε έναν κόσμο ο οποίος μπορεί να μοιάζει φυσιολογικός, στην πραγματικότητα όμως είναι κάπως πλασματικός. Ο βασικός χαρακτήρας στην ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν με τίτλο «Inception», για παράδειγμα, κινείται μεταξύ της πραγματικότητας και περίπλοκων φανταστικών κόσμων. Οταν δεν μπορεί πλέον να διακρίνει τη διαφορά ανάμεσα στους δύο κόσμους, χρησιμοποιεί μια μικρή ασημένια σβούρα για να διαπιστώσει τι συμβαίνει. Εάν αυτή σταματήσει να περιστρέφεται, τότε είναι ξύπνιος. Εάν συνεχίσει την περιστροφή της, τότε κοιμάται, χαμένος σε έναν ανεξέλεγκτο εφιάλτη.

Από τη στιγμή που τα μυστικά για τα πάρτι στην Ντάουνινγκ Στριτ 10 άρχισαν να διαρρέουν στον Τύπο, πολλοί από εμάς έχουμε μετατραπεί σε αυτόν τον τύπο γεμάτο αγωνία, περιμένοντας απεγνωσμένα η σβούρα να σταματήσει να γυρίζει: Ο Μπόρις Τζόνσον να παραιτηθεί. Το κόμμα του να τον εκπαραθυρώσει. Για κάποιο σημάδι ότι δεν ζούμε σε ένα κόσμο στον οποίο οι κανόνες δεν τηρούνται πλέον. Κάθε φορά που εντείνονται οι φήμες για τις 54 επιστολές οι οποίες απαιτούνται προκειμένου να εκκινήσει η διαδικασία πρότασης μομφής ή ένα υψηλόβαθμο στέλεχος των Τόρις σπάει τη σιωπή του και κατηγορεί τον Τζόνσον ή βλέπει το φως της δημοσιότητας μια έκθεση που επιβεβαιώνει ένα πάρτι στη διάρκεια των lockdown και τις «αποτυχίες σε επίπεδο ηγεσίας», η ταχύτητα περιστροφής μειώνεται, καθώς μοιάζει βέβαιο ότι δεν θα περάσει άλλη ημέρα με τον Τζόνσον στην ηγεσία.

Αυτό, όμως, συμβαίνει πλέον επί εβδομάδες. Το πιο πιθανό, λοιπόν, είναι ότι όλα αυτά τα γεγονότα υποδεικνύουν ότι υπάρχει μια αργή αιμορραγία, αντί μιας απότομης πτώσης. Κάθε προσπάθεια αντεπίθεσης του Τζόνσον ισοδυναμεί με ένα αλλόφρον τίναγμα ενός ανθρώπου ο οποίος είναι στριμωγμένος στο καναβάτσο. Είναι, όμως, μια τρομερή αργή αιμορραγία, την οποία πάντα υπάρχει κάτι που μοιάζει να σταματά. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν πολλές δικαιολογίες τις οποίες μπορεί κανείς να επικαλεστεί προτού συνειδητοποιήσει ότι η μη αποχώρηση του Τζόνσον δεν οφείλεται σε κάποιους σωτήρες της τελευταίας στιγμής, αλλά στο οικοσύστημα που του επιτρέπει να παραμένει στο θέση του.

Σε αυτό το οικοσύστημα, οι κανόνες που κάποτε συνέδεαν τις πράξεις με τις συνέπειές τους έχουν διαταραχθεί. Εδώ και χρόνια, το Συντηρητικό Κόμμα έχει κατοχυρώσει ένα πολιτικό πρόγραμμα στο πλαίσιο του οποίου το ψεύδεσθαι – και μάλιστα το έντεχνο ψεύδεσθαι – αποτελεί κεντρικό στοιχείο στον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται τα πράγματα το κόμμα.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι εξελίξεις είναι τόσο αργές. Αυτός και για το γεγονός ότι η χαρά για τα τελευταία πλήγματα που έχει δεχθεί το κύρος του Τζόνσον μοιάζουν περισσότερο με μια νευρική αντίδραση σε μια σχέση που έχει παρατραβήξει, παρά με ανακούφιση. Θεωρητικά, όντως υπάρχουν όρια στο πόσο πολλά μπορεί να αντέξει ένας πολιτικός εντός μιας δημοκρατικής κοινωνίας. Στην πράξη, ωστόσο, ότι μια ολόκληρη κυβέρνηση έχει οικοδομηθεί πάνω σε φαντασιώσεις και ψεύτικες υποσχέσεις, η αποκατάσταση του πραγματικού κόσμου έχει κόστος. Πρέπει να γίνει αργά και προσεκτικά, καθώς το κόμμα και ο σύγχρονος συντηρητισμός απομακρύνονται από τον λαϊκισμό του Τζόνσον και του Brexit.

Προς ποια κατεύθυνση, όμως; Οσο θα προσπαθούν να την ορίσουν, ο Τζόνσον θα παραμένει στη θέση του, έστω και νεκροβατώντας, ενώ η ασημένια σβούρα θα συνεχίσει να γυρίζει.