Είναι θλιβερό ένα νέο παιδί να χάνει τη ζωή του στον δρόμο για την μπάλα. Είναι θλιβερό ένας άνθρωπος να γίνεται φονιάς επειδή ο άλλος υποστηρίζει διαφορετική ομάδα από τη δική του. Δεν το χωρά ανθρώπου νους. Είναι θλιβερό και εντελώς παράλογο. Δεν βγάζει κανένα νόημα. Η οπαδική βία δεν είναι τωρινό πρόβλημα. Υπάρχει πολλά χρόνια. Δεν είναι καν μόνο ελληνικό πρόβλημα. Υπάρχει παντού, όπου παίζεται μπάλα. Και δεν έχει εύκολη λύση. Διότι είναι σύνθετο.
Δεν αρκεί να αυστηροποιηθούν οι ποινές για τους δράστες ή να διαλυθούν οι σύνδεσμοι των οργανωμένων οπαδών, όπως ζητούν πολλοί ειδικά μετά από περιστατικά σαν κι αυτό στη Θεσσαλονίκη χθες. Η καταστολή προσφέρει πρόσκαιρη ικανοποίηση του δημόσιου αισθήματος ασφάλειας, αλλά δεν λύνει κανένα πρόβλημα σε βάθος. Διότι δεν το αντιμετωπίζει στην αιτία του. Πρέπει κάποια στιγμή η Πολιτεία και η κοινωνία να δουν τι πραγματικά είναι αυτό που ωθεί τους νέους ως επί το πλείστον ανθρώπους στη χρήση βίας για ασήμαντες αφορμές. Ποιο είναι το υπόβαθρο αυτών των παιδιών που μπλέκουν στους οπαδικούς καυγάδες, τι είδους πρόσβαση έχουν στην εργασία και την εκπαίδευση, πώς τα αντιμετωπίζει η ίδια η κοινωνία, αν τα θέτει στο περιθώριο και για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό. Η διαπίστωση των αιτίων θα κάνει εφικτή την ανάληψη των ανάλογων πρωτοβουλιών ώστε να χτυπηθεί το φαινόμενο στη ρίζα του. Η πρόληψη, άλλωστε, είναι πιο αποτελεσματική από την καταστολή. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να ενεργήσουν και οι παράγοντες του αθλητισμού. Δεν μπορούν να έχουν τον έλεγχο όλων όσοι πάνε στα γήπεδα, δεν μπορούν να λύσουν μόνοι τους το πρόβλημα. Μπορούν όμως να ρίξουν τους τόνους. Να ξαναθυμίσουν σε όλους ότι τα σπορ είναι απλώς παιχνίδι. Δεν είναι πόλεμος, δεν είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου. Οτι είτε χάσεις είτε κερδίσεις, την άλλη μέρα η ζωή σου θα συνεχιστεί κανονικά. Για να μην τρελαίνεται ο κόσμος, να μην οξύνονται τα πάθη, να μην ανάβουν τόσο εύκολα τα φιτίλια της οπαδικής αντιπαράθεσης. Αυτό μπορούν να το κάνουν…
