Φύγε εσύ, έλα εσύ

Ο Νίκος Ανδρουλάκης βρίσκεται σε μια κορυφαία στιγμή της πολιτικής του σταδιοδρομίας. Η εκλογή του στο ΠΑΣΟΚ (ας το λέμε έτσι, μια που το ΚΙΝΑΛ έπαιξε τον ιστορικό του ρόλο, της συγκόλλησης στελεχών και ομάδων του Κέντρου και της παλιάς δημοκρατικής Αριστεράς που δεν στοιχήθηκαν πίσω από τον Τσίπρα και δεν ένιωθαν βολικά να εκχωρήσουν εσαεί στη Δεξιά τον ιδεολογικοπολιτικό ρόλο τους) αρκούσε για να αποκτήσει νέα δυναμική ένας χώρος που πολλοί τον θεωρούσαν τελειωμένο.

Δεν χρειάστηκαν και πολλά για να καταμετρηθεί, εντυπωσιακά μάλιστα, η νέα κατάσταση. Αρκούσε η ένδειξη ότι στο παλαιό ΠΑΣΟΚ υπάρχει ζωή, ότι μια νέα ηγεσία είναι έτοιμη να αναλάβει τον ιστορικό ρόλο του κι ότι είναι διατεθειμένη να το ανανεώσει και να το προσγειώσει στην πραγματικότητα. Παίρνει δύναμη από την προοπτική αναβίωσης ενός πολιτικού οργανισμού, μετρημένου, που θα λειτουργήσει ως πόλος εξουσίας και ως στέγη για ένα παραδοσιακό κοινό μεγάλο μέρος του οποίου στο παρελθόν εκφράστηκε από κόμματα και χώρους της λεγόμενης πληθυντικής Αριστεράς. Ενα κοινό που κατανοεί ότι χρειάζεται ένας αξιόπιστος πολιτικός οργανισμός που θα μπορεί να αναλάβει, όταν χρειαστεί, κυβερνητικές ευθύνες χωρίς να διαλυθεί το σύμπαν.

Τον ρόλο αυτό διεκδίκησε ο ΣΥΡΙΖΑ κατά τη διάρκεια της δεύτερης θητείας του και, ιδίως, μετά την εκλογική ήττα του 2019. Ως κόμμα που, μετά το τρίτο Μνημόνιο, άσκησε εξουσία ουσιαστικά υπαγορευμένη από την Ευρωπαϊκή Ενωση, είχε όλο τον χρόνο να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις μιας σύγχρονης δημοκρατίας. Αποδείχτηκε ότι δεν είχε τα φόντα να εγγυηθεί την πολιτική σταθερότητα. Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε γεννηθεί ως ριζοσπαστικό κόμμα της Αριστεράς και ριζοσπαστικά, ως δύναμη ανατροπής, συνέχισε να κατανοεί τον κόσμο. Γι’ αυτό κάηκε. Κάηκε από την αδυναμία του να σκεφτεί την πολιτική του υπόσταση ως τμήμα ενός πολιτικού συστήματος, από την αδυναμία του να κατανοήσει την παιδεία και την αγορά ως βάση προόδου κι από την ουσιαστική υπονόμευση με πονηριές και τεχνάσματα πολιτικών όπως ο εμβολιασμός και τα περιοριστικά μέτρα για την πανδημία. Η εξήγηση του κόσμου μέσω της εχθροπάθειας, μιας εμφύλιας γκρίνιας και λούμπεν εκπροσώπων του Τύπου και των σόσιαλ μίντια τον περιθωριοποίησαν περισσότερο.

Σε αυτή τη συγκυρία, το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη προβάλει ως αυτόνομη δύναμη της αντιπολίτευσης. Ευλόγως θα είναι αντικυβερνητικό στην κοινοβουλευτική συζήτηση για την πρόταση δυσπιστίας. Αλλά θα διαφοροποιηθεί και από τον ΣΥΡΙΖΑ, με έμφαση στις διαφορές τους.

Το ΠΑΣΟΚ επείγεται να δείξει ότι είναι αυτόνομη πολιτική δύναμη με προοπτικές. Αν δεν πνιγεί στις αντιφάσεις, στις παλαιές πασοκικές ευκολίες, στην κενή νοήματος ρητορική και στον συνδικαλιστικό πατερναλισμό που υπονομεύει τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και, κυρίως, αν πείσει ότι είναι δύναμη σταθερότητας, το μέλλον του ανήκει.