Ωρα για πρωτοβουλίες

Ωρα για πρωτοβουλίες

Δεν ξέρω αν ζητώντας «μία προσωπική και ειλικρινή συγγνώμη από τους συμπολίτες μας οι οποίοι ταλαιπωρήθηκαν επί πολλές ώρες», μπορεί να διαγραφεί το σοβαρό πολιτικό κόστος που εισέπραξε η κυβέρνηση από το «επιτελικό μπάχαλο» της περασμένης Δευτέρας. Εστω και αν αυτή η συγγνώμη είναι διά στόματος του προέδρου Κυριάκου. Διέγνωσα όμως μια ειλικρίνεια στη συγγνώμη αυτή και την αποδίδω ως αποτέλεσμα στη σωστή αποκωδικοποίηση της οργής, του θυμού και της απογοήτευσης του κόσμου, και ως εκ τούτου νομίζω ότι πρέπει να την αθροίσουμε στα θετικά του.

Αλλά αρκεί; Γνώμη μου είναι πως όχι. Καθώς η κλιματική αλλαγή – με τα ακραία καιρικά φαινόμενα να πλήττουν πλέον τη χώρα σχεδόν ολόκληρο τον χρόνο – είναι πλέον μέρος της ζωής μας, ούτε οι συγγνώμες αρκούν ούτε οι καλές προθέσεις. Ο ίδιος είπε ακόμη στο Υπουργικό Συμβούλιο «διδασκόμαστε και προχωράμε». Θέλω να ελπίζω ότι αυτή η… διδασκαλία δεν θα κρατήσει εσαεί! Χρειάζονται αμέσως πρωτοβουλίες, προκειμένου το κάθε ακραίο καιρικό φαινόμενο να μη συνοδεύεται από καταστροφές εξαιτίας της απουσίας του κρατικού μηχανισμού. Αρκούν όσα θα επιφέρει από μόνο του το ίδιο το ακραίο καιρικό φαινόμενο. Δεν υπάρχει λόγος να πολλαπλασιάζονται αυτές οι επιπτώσεις από την ανυπαρξία ενός κράτους, το οποίο συντηρείται από τον ιδρώτα του ελληνικού λαού, αλλά την κρίσιμη στιγμή όταν πρέπει να είναι εκεί και τότε, δεν είναι. Και όχι μόνο δεν είναι, άλλα αρνείται να αναγνωρίσει και τις ευθύνες που του αναλογούν.

Επιμύθιο δεν έχει. Υπάρχουν μόνο μερικοί, σκόρπιοι, στίχοι από ένα υπέροχο τραγούδι του τεράστιου Πασχάλη Τερζή, τον «Παλιόκαιρο» – οι ακόλουθοι: «Δεν έχω περιθώρια, στενέψανε τα όρια (…)/ Συγγνώμες κι άλλα θύματα θα πάρουνε τα κύματα / βουλιάζεις στην ελπίδα που κρατάω».

Αφιερωμένοι (οι συγκεκριμένοι στίχοι), όπου δει…

Η απόδοση των ευθυνών

Ενα ειδικό κεφάλαιο όλης αυτής της υπόθεσης αφορά στη λεγόμενη απόδοση ευθυνών και στην οποία αναφέρθηκαν κατά κόρον τόσο ο πρόεδρος Κυριάκος όσο και διάφοροι άλλοι, που περιέφεραν την ανιαρή ύπαρξή τους στα κανάλια, πολιτικοί. Προφανώς υπάρχουν υπεύθυνοι που δεν μπόρεσε το κράτος να συντονίσει έγκαιρα και αποτελεσματικά τις δομές του. Που δεν βγήκαν έγκαιρα στους δρόμους τα εκχιονιστικά, οι «αλατιέρες», τα πεζοπόρα τμήματα της ΕΜΑΚ. Που ο Στρατός κινητοποιήθηκε για να βοηθήσει τους εγκλωβισμένους της Αττικής Οδού επτά ή οκτώ ώρες μετά τη διαπίστωση ότι 3.000 αυτοκίνητα είχαν εγκλωβιστεί στον αυτοκινητόδρομο και ενώ η χιονόπτωση συνεχιζόταν αδιάλειπτα. Ασφαλώς επίσης υπάρχουν υπεύθυνοι που δεν σκέφθηκαν ότι οι προσπάθειες για τον απεγκλωβισμό έπρεπε να ξεκινήσουν από πολλές εξόδους του αυτοκινητοδρόμου ταυτόχρονα, και αφού προηγουμένως είχαν κινητοποιηθεί και ιδιώτες να συνδράμουν με γερανούς, φορτηγά κ.λπ. προς την κατεύθυνση αυτή.

Αλλά δεν μπορεί να είναι ένας υπεύθυνος γι’ αυτό, και δεν μπορεί ο ένας υπεύθυνος να ονομάζεται Χρήστος Στυλιανίδης. Ο άνθρωπος κλήθηκε να βοηθήσει στην οικοδόμηση μιας σωστής Πολιτικής Προστασίας για τη χώρα, με προσωπικό πολιτικό κόστος (απεμπόλησε ουσιαστικά την προοπτική του να θέσει κάποια στιγμή υποψηφιότητα στις προεδρικές εκλογές στην Κύπρο) και με μόνο κίνητρο την αγάπη του για την Ελλάδα. Ηρθε και ανέλαβε υπουργός και βρέθηκε να στήνει από την αρχή ένα υπουργείο που δεν υπήρχε, αντιμέτωπος με όλες τις παθογένειες της ελληνικής Δημόσιας Διοίκησης, χωρίς την παραμικρή βοήθεια από πουθενά. Θα τον κατηγορήσουμε κι από πάνω;

(Διαβεβαιώ ότι ξέρει πού πέφτει η Ομόνοια. Και ας μην ανησυχεί κανείς, δεν πρόκειται να χαθεί…)

Προαιώνιο μένος

Και μέσα στον γενικό χαμό, προβάλλει και το προαιώνιο μένος της κυρίας Σίας (Αναγνωστοπούλου) κατά της Λίνας Μενδώνη. Βεβαίως θα μπορούσε και το πέταγμα μιας μύγας να αποτελέσει αφορμή για μια ακόμη, τη χιλιοστή εξακοσιοστή όγδοη επίθεση κατά της υπουργού Πολιτισμού, από την κυρία Σία, αλλά αυτό που αποτέλεσε την αφορμή, για τη συγκεκριμένη (τη 1.608η φορά) ενδεχομένως ξεπερνάει κάθε προηγούμενο. Προσέξτε παρακαλώ: υπάλληλος της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού, που υπάγεται στο υπουργείο Πολιτισμού, κάνει πλακίτσα της κακιάς ώρας με τους συναδέλφους του, και στέλνει σε διάφορα mails οδηγίες για το πώς να φορέσουν αλυσίδες στα αυτοκίνητά τους. Για να το κάνει πιο «σέξι» το θέμα, επισυνάπτει φωτογραφία ευειδούς νεαράς με μίνι και τακούνια να επιχειρεί να περάσει αλυσίδες στο δικό της αυτοκίνητο, εν μέσω χιονιών. Η κυρία Σία φυσικά επιτίθεται στη Λίνα Μενδώνη, την κατηγορεί για… σεξιστικές συμπεριφορές (γυναίκα προς γυναίκα τώρα, για να ξέρουμε τι λέμε) και της ζητάει εξηγήσεις διότι «γίνεται μπροστάρης στην “παραδοσιακή” και αρχαϊκή χρήση των γυναικών»!!!

Η Μενδώνη, που το έγκλημά της είναι ότι δεν διέβλεψε ότι ένας κάποιος υπάλληλος της ΓΓΑ θα επιχειρήσει μια βλακεία, καταγγέλλεται από την κ. Σία ως «μπροστάρης» στην «αρχαϊκή χρήση των γυναικών»!

Η κυρία Σία τι ακριβώς είναι, διερωτώμαι με τη σειρά μου, όταν χρησιμοποιεί, γυναίκα ούσα, ορισμούς όπως ο συγκεκριμένος; Υπάρχει «χρήση» των γυναικών; Αρχαϊκή ή παραδοσιακή; Και ποια είναι αυτή; Και τι είναι οι γυναίκες άραγε, για να έχουν κάποιου είδους «χρήση»; Τρελαίνομαι με τον προοδευτισμό μερικών μερικών. Τι ντροπή!

O «εμφύλιος» έσβησε στο χιόνι

Στο μεταξύ, λένε όλοι, η αξιωματική αντιπολίτευση δηλαδή, ότι ο χιονιάς και ό,τι επακολούθησε διέσωσε την «τιμή» του Μεγάρου Μαξίμου από τις αποκαλύψεις για τα πάρε – δώσε με τον Φουρθιώτη, αλλά νομίζω ότι ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με τον ΣΥΡΙΖΑ. Στον οποίο σκοτώνονται οι μεν με τους δε, αναφορικά με τις προτάσεις του «Λεγάμενου», σχετικά με το (μεγαλοφυές θα το χαρακτηρίσω) σχέδιό του να εξωπετάξει τη γηραιά αντιπολίτευση με τη μέθοδο «πλαφόν» εκλογής. Εχουν αντιδράσει πολλοί και διάφοροι με πρώτους την τριάδα Τσακαλώτου – Φίλη – Σκουρλέτη, αλλά δεν είναι οι μόνοι.

Θα μεταφέρω εδώ την άποψη του κυρίου Χριστόφορου Παπαδόπουλου, ο οποίος είναι θεωρητικός του κόμματος και ο οποίος εκφράζει σοβαρότατους προβληματισμούς για μια άλλη πρόταση του «Λεγάμενου» – τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής να εκλέγονται με πανελλαδική λίστα. Ιδού τι αναφέρει σχετικά ο άνθρωπός μας: «αυτή τη δυνατότητα (εκλογής θα) την έχουν οι “προβεβλημένοι”, όσοι έχουν πρόσβαση στην τηλεόραση και στη βιομηχανία του θεάματος – ακροάματος, οι “influencers”. Ταυτόχρονα, οι οργανώσεις μελών κινδυνεύουν να μετατραπούν σε μηχανισμούς προσωπικής προβολής και ανάδειξης στελεχών. Αντιθέτως, δεν έχουν πιθανότητα εκλογής τα τοπικά στελέχη, οι νέοι και οι νέες, οι συνδικαλιστές, οι ακτιβιστές της οικολογικής κρίσης, οι αγρότες, εκείνοι και εκείνες που παλεύουν για τα δικαιώματα και τα δίκτυα αλληλεγγύης, αυτοί που συμμετέχουν στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και σε κινήματα πόλης. Δηλαδή όλοι και όλες που απευθυνθήκαμε για να πυκνώσουν τις γραμμές μας προκειμένου να αποκτήσουμε κοινωνική γείωση. Απώλεια επίσης η συντροφικότητα, αφού η αντιπαράθεση απόψεων επί του προκειμένου αποκτά ακραία ανθρωποφαγικά χαρακτηριστικά, με την υποδαύλιση μάλιστα λίγων κεντρικών στελεχών. Παράπλευρη απώλεια η ύλη του συνεδρίου: τα προγραμματικά, η αντιπολιτευτική στρατηγική, οι προϋποθέσεις δημιουργίας πλειοψηφικού ρεύματος με ορίζοντα την κυβερνητική εξουσία».

Ολα του γάμου δύσκολα…

Μία σοβαρή εκδήλωση

Επειδή όμως δεν υπάρχουν μόνο τα χιόνια και όσα προβλήματα δημιούργησαν, πολιτικά και ουσιαστικά, αλλά υπάρχει και η πανδημία που είναι πάντα εδώ, εκδήλωση σοβαρή επ’ αυτού οργανώνει (την προσεχή Δευτέρα 31 του μηνός, στις 7 μ.μ.) ο πολιτικός όμιλος, σοσιαλδημοκρατικών αποχρώσεων, Ακτίδα. Η εκδήλωση έχει τίτλο «Στην Αρχή του Τέλους ή στο Τέλος της Αρχής;», και ομιλητές θα είναι ο Γιώργος Σαρόγλου, ομότιμος καθηγητής Παθολογίας – Λοιμωξιολογίας ΕΚΠΑ, ο πρόεδρος του ΕΟΔΥ Θεοκλής Ζαούτης, ο υπουργός Ανάπτυξης και πρώην υπουργός Υγείας Αδωνις Γεωργιάδης, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην υπουργός Υγείας Ανδρέας Ξανθός, ο βουλευτής του Κινήματος Αλλαγής-ΠΑΣΟΚ και πρώην υπουργός Υγείας  Ανδρέας Λοβέρδος και ο πνευμονολόγος και βουλευτής του ΚΚΕ Γιώργος Λαμπρούλης. Παρεμβάσεις θα κάνουν επίσης τα μέλη της Ακτίδας  Κώστας Μελάς, καθηγητής Οικονομικών, Δημήτρης Κοτρόγιαννος, καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας, Νίκος Ιωσήφ, επιχειρησιακός σύμβουλος Υγείας. Τη συζήτηση θα συντονίσει ο πρόεδρος της Ακτίδας, γνωστός καθηγητής της Νευροχειρουργικής (και φίλος μου…) Δημήτρης Ρολόγης.

Οσοι πιστοί προσέλθετε (στις οθόνες των υπολογιστών σας…).