Ρένα Σακελλαρίδου

Υπάρχουν όνειρα που κάνεις με μάτια ανοιχτά. Ονειροπολήσεις για στιγμές μελλοντικές, για κόσμους καλύτερους από αυτούς που βιώνεις. Μικρές φυγές που δίνουν μορφή στην επιθυμία σου.

Και υπάρχουν τα πραγματικά όνειρα, αυτά που σε βυθίζουν σε κόσμο μυστικό και σκοτεινό, τον τρομαχτικό κάποιες φορές του μη συνειδητού. Υπάρχουν όνειρα που βλέπεις και ξεχνάς. Και όνειρα που δεν θα ξεχάσεις ποτέ. Που ίσως προσπάθησες πολύ να τα ξεχάσεις, γιατί κάποτε σε τρόμαξαν.

Εδώ και καιρό με ενδιαφέρουν περισσότερο τα όνειρα που αναδύονται μέσα στο σκοτάδι, όνειρα με μάτια πραγματικά κλειστά. Δεν τα θυμάμαι πάντα δυστυχώς. Οταν όμως κάποιο καταφέρει να αναδυθεί μέσα από τη λήθη της εγρήγορσης, τότε νιώθω χαρά. Γιατί για μένα τα όνειρα αυτά μιλούν για τα άλλα σου κομμάτια, αφήνουν τον μυστικό εαυτό να φανερωθεί μήπως και επιτέλους του δώσεις σημασία. Ονειρα που μιλούν για το τώρα και το πριν, για όλα όσα δυσκολεύτηκες να δεις, όνειρα ερμητικά. Θέλει κόπο να τα αποκρυπτογραφήσεις, να συνομιλήσεις με το «εντός», να ακούσεις τον ψίθυρό του. Δεν εμφανίζονται συχνά.

Και όμως υπάρχουν όνειρα που επανεμφανίζονται ξανά και ξανά. Σαν παραλλαγές στο ίδιο θέμα. Τότε είμαι σίγουρη ότι η επανάληψή τους κάτι θέλει να μου πει. Η οικειότητα που μου γεννούν με την εμφάνισή τους ουδόλως μετριάζει την αίσθηση που μου προκαλούν όταν τα βλέπω. Γιατί όταν τα μάτια είναι βυθισμένα στον ύπνο η επανάληψη δεν γίνεται αντιληπτή. Χρειάζεται η ερμηνεία για να δώσει χώρο στην κατανόησή τους.

Τα όνειρα με πρωταγωνιστή τον χώρο, με «σπίτια» όπως τα αποκαλώ, είναι η μια δική μου κατηγορία. Δεν ξέρω αν τα βλέπω γιατί είμαι αρχιτέκτονας ή μήπως έγινα αρχιτέκτονας γιατί από παιδί η γλώσσα του χώρου ήταν αυτή που χρησιμοποιούσα για να αφηγηθώ τις ιστορίες μου. Είναι όνειρα που καλοδέχομαι όταν κάνουν την εμφάνισή τους. Ονειρα «αποδοχής και σύνδεσης» τα θεωρώ. Αντίθετα με τα άλλα, τα επαναλαμβανόμενα και πάλι, τα όνειρα της «καθυστέρησης» όπως τα ονομάζω, που αυτό που θέλω να κάνω όλο καθυστερεί και καθυστερεί… Ευτυχώς έχουν καιρό να εμφανιστούν…

Και υπάρχουν τα άλλα όνειρα που με συνδέουν με αυτό που σχεδιάζω εκείνη την εποχή. Είναι όνειρα σπάνια, αυθεντικά. Τις φορές εκείνες που για όποιους λόγους και αφορμές διακόπτουν τον ύπνο σου τα χαράματα και αίφνης η διαίσθησή σου σε οδηγεί σε ό,τι πριν δεν έβλεπες στη συνθετική σου αναζήτηση, αυτά τα όνειρα είναι στιγμές πολύτιμες, παράξενες και μυστικές. Δεν έρχονται επειδή τις βίασες να έρθουν. Θα έρθουν μόνο αν θέλουν, όποτε θέλουν, πότε συχνά, πότε ποτέ.

Να για παράδειγμα, θα σας αφηγηθώ μια τέτοια ιστορία.

Τα τέσσερα πρώτα χρόνια μου στη Σάμο που γεννήθηκα χάνονται σε αχλύ. Θυμάμαι όμως το όνειρό μου να γίνω καπετάνιος που τολμηρά κάποια μέρα ανακοίνωσα. Με θάμπωνε η λευκή στολή του λιμενάρχη, είχα και το αγαπημένο μου βιβλίο, με εικόνες φυσικά, δεν ήξερα ακόμη να διαβάζω, με το μικρό ρυμουλκό που θαρραλέα οδηγούσε τα τεράστια καράβια στο λιμάνι, στην προκυμαία όλες οι βόλτες μας. Θέλει πολύ να ονειρευτείς να οδηγείς κάποτε εσύ τα καράβια;

Χρόνια αργότερα, αλλεπάλληλα όνειρα που κατέγραψα ένα πρωί με οδήγησαν στο να βάλω σε λέξεις αυτό που έψαχνα αρχιτεκτονικά ως concept για το Αγγεμάρ, το «θαλάσσιο ταξίδι». Μόνο που η ρίζα του ταξιδιού αυτού χανόταν βαθιά στα άδυτα της προσωπικής μου ιστορίας. Περίεργο που με παραξενεύει η μυστική κλωστή που μας δένει με το τότε και το τώρα;