Διαιρώ {CR}αυτό που ξέρω

Βρέθηκε βιασμένη και κακοποιημένη επί ώρες σε αστυνομικό τμήμα προσπαθώντας να καταγγείλει τα όσα συνέβησαν. Περίμενε τρεις μέρες την ιατροδικαστική εξέταση χωρίς να πρέπει να κάνει μπάνιο, «χωρίς να μπορώ να βγάλω από πάνω μου αυτή τη βρώμα» και 14 μέρες για να την καλέσει η ανακρίτρια. Κι όμως η 24χρονη Γεωργία Μπίκα (1) περιγράφει με τόλμη τα όσα υπέστη από θύτες που έχουν μια προκλητική αίσθηση ατιμωρησίας. Η υπόθεση θυμίζει ανάλογες στο εξωτερικό. Ας αποκαλυφθούν κυκλώματα.

Για τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες ήταν ο «αληθινός άρχοντας της δημοσιογραφίας», για τη Μάργκαρετ Ατγουντ «ο απόλυτος μάρτυρας της εποχής μας». Οταν πέθανε το 2007 το γερμανικό περιοδικό «Σπίγκελ» τον χαρακτήρισε ως «τον καλύτερο ρεπόρτερ του κόσμου». Δύο βιβλία ετοιμάζονται αυτό τον καιρό στην πατρίδα του την Πολωνία για τη ζωή και το έργο του Ρίσαρντ Καπισίνσκι (2) που από το 1957 έως το 1981 κάλυψε 27 επαναστάσεις σε όλο τον κόσμο. «Ηθελα πάντα να μαθαίνω τι υπάρχει στην άλλη πλευρά», έλεγε. «Σίγουρα κάτι διαφορετικό. Ομως τι σημαίνει διαφορετικό»;

Ο Τζο Μπάιντεν διεκδίκησε και κέρδισε την προεδρία των ΗΠΑ κάνοντας έκκληση για ενότητα στη χώρα. Τώρα, που συμπληρώθηκε ο πρώτος χρόνος της θητείας του στον Λευκό Οίκο, η σύζυγός του Τζιλ Μπάιντεν (3) περιγράφει πως ο ρόλος της δίπλα του, επικεντρώνεται στο να «θεραπευθεί» ένα έθνος πληγωμένο από μια θανατηφόρα πανδημία εν μέσω βαθιάς πολιτικής πόλωσης. «Είναι απαραίτητο», λέει, «έπειτα από όσα έχουν συμβεί, να περάσουμε στην ίαση των πληγών μας. Αυτό είναι το πιο σημαντικό».

Οχι πια «κινητή περιουσία», ούτε «αντικείμενα». Τα κατοικίδια (4) θεωρούνται πλέον με νόμο στην Ισπανία «αισθανόμενα όντα». Που σημαίνει ότι ακόμα και σε ένα διαζύγιο το «αισθανόμενο ον» θα λαμβάνεται υπόψη η ευημερία και η προστασία τους και θα έχουν διαφορετική νομική υπόσταση από κάποιο άψυχο αντικείμενο. «Είμαστε το μόνο είδος που αναγνωρίζει τα βάσανα των άλλων και ως εκ τούτου έχουμε υποχρέωση να αποτρέψουμε αυτά τα δεινά», τόνισε ο βουλευτής Γκιγιέρμο Ντίαθ. Μια ηθική νίκη σε μια χώρα που εγκαταλείπονται 200.000 οικόσιτα ζώα τον χρόνο.

«Στα 9 μου είδα τον πατέρα μου να γρονθοκοπεί τη μητέρα μου που κατέρρευσε. Εφτυνε αίμα. Αυτή ήταν η στιγμή που με καθόρισε. Ολα όσα έκανα κατόπιν – οι ταινίες, τα βραβεία και η φήμη – ήταν μια αλυσίδα από συγγνώμες στη μητέρα μου επειδή εκείνη την ημέρα δεν έκανα κάτι. Να ξέρετε ότι ο σταρ Γουίλ Σμιθ (5) που ξέρετε εσείς είναι μια περσόνα για να προστατεύσω τον εαυτό μου, να κρύψω εκείνο το παιδί που δεν έκανε κάτι για να σώσει τη μητέρα του».

Δεκαπέντε χρόνια έχουν περάσει από τη δολοφονία του Χραντ Ντινκ στην Κωνσταντινούπολη και ακόμα υπάρχουν σκοτεινά σημεία. Στην κηδεία του αρμενικής καταγωγής δημοσιογράφου που ενοχλούσε το «βαθύ κράτος» της Τουρκίας πήραν μέρος 100.000 άνθρωποι. «Ο Χραντ ήταν μια πιθανότητα», λέει η συνάδελφός του Γκαγιέ Μποραλίογλου (6). «Η πιθανότητα ότι οι διαφορές μπορούν να συνυπάρχουν σε αυτή τη χώρα, ότι μπορούμε να διαφωνούμε ελεύθερα, να ζητάμε συγγνώμη και να συγχωρούμε. Ο Χραντ έγινε σύμβολο για όσους ζητούν δικαιοσύνη στην Τουρκία».