Από κόμμα σε κώμα

Το περιστατικό συνέβη στη Σύρο και έχει καταγραφεί στην αστική μυθολογία του νησιού. Ηταν στα τέλη της μακρινής δεκαετίας του 1970, τότε που η Νέα Δημοκρατία διαπραγματευόταν την είσοδο της χώρας στην ΕΟΚ και οι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ διαδήλωναν ότι «Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες». Οι δυο γειτόνισσες – Νεοδημοκράτισα η μία, Πασοκτζού η άλλη – ήταν στα μαχαίρια όχι όμως, στην προκειμένη περίπτωση, για πολιτικούς λόγους. Για πολύ πιο πεζούς. Η μία, η Νεοδημοκράτισα, για να είναι καθαρή η είσοδος του σπιτιού της, άφηνε τα σκουπίδια της μπροστά στην πόρτα της άλλης. Τα έπαιρνε η Πασοκτζού τα άδειαζε έξω από το σπίτι της αντιπάλου και την άλλη μέρα, φτου κι απ’ την αρχή. Σκοινί κορδόνι πήγαινε η ιστορία και οι καβγάδες τους ήταν ομηρικοί. Εως ότου η του ΠΑΣΟΚ κατέφυγε σε μια πολύ θεαματική – και πολύ «συριανή» – λύση. Εγραψε με μπογιά στον τοίχο της απέναντι «Μωρή γλιτζού, η ΕΟΚ σε μάρανε».

Αναλογίζομαι τη γραφικότητα της απλοϊκής νησιώτισσας που ανήγαγε σε κομματική αντιπαλότητα μια σκουπιδοσακούλα που πηγαινοερχόταν και, παρατηρώντας το σημερινό πινγκ πονγκ των αντιπαραθέσεων στον δημόσιο λόγο (τον ανεπίσημο των σόσιαλ μίντια και τον επίσημο της πολιτικής), συνειδητοποιώ ότι η γραφικότητα της κομματικοποίησης των πάντων επανήλθε δριμύτερη. Και πιο ακραία. Αν, βέβαια, μας εγκατέλειψε ποτέ ή αν, τελικά, λαγοκοιμόταν κάτω από στρώματα φαντασιακής ευμάρειας. Τα πάλαι ποτέ «πράσινα» και «γαλάζια» καφενεία έχουν αναβιώσει με τον πιο αιχμηρό τρόπο στις γειτονιές του Διαδικτύου.

Εγκλήματα, ατυχήματα, εκτροπές, κοινωνικές συμπεριφορές εργαλειοποιούνται κομματικά και γίνονται πλαστικά σπαθιά που προσποιούνται ότι ξιφομαχούν. Οσο όμως κι αν τα ουσιαστικά πλήγματα που μπορούν να επιφέρουν είναι μηδαμινά, κάνουν πολύ μεγάλο θόρυβο.

Ναι, τα πάντα είναι πολιτική αλλά η πολιτική, σε αυτό το πλαίσιο, δεν γίνεται με κομματικούς όρους. Ή τουλάχιστον, δεν θα έπρεπε, να γίνεται. Διότι, αν, για παράδειγμα, αντιμετωπίζεις κομματικά έναν βιασμό, το πράγμα θολώνει και από αυτήν τη θολούρα βγαίνει, τελικά, χαμένη η ηθική που προσβάλλεται μία τέτοια πράξη. Μακροπρόθεσμα δε και η ίδια η πολιτική. Εδώ, με το που σκάει ένα θέμα το οποίο ανεβαίνει ψηλά στην ειδησεογραφία, σημαντικό ή ασήμαντο, είτε πρόκειται για εγκληματική πράξη είτε για μία διαφήμιση, ξέρεις με μαθηματική ακρίβεια πώς θα την επεξεργαστούν και από τι φίλτρα θα την περάσουν οι Συριζαίοι, πώς οι Νεοδημοκράτες (και πώς οι του ΠΑΣΟΚ, με τον φανατισμό των ίσων αποστάσεων).

Πώς και πότε αναζωπυρώθηκε αυτή η κομματίλα επί παντός επιστητού; Το γερό προσάναμμα το έβαλε, προφανώς, ο ΣΥΡΙΖΑ στην πορεία του προς την εξουσία, με εκείνα τα «Ή εμείς ή αυτοί» και την αναγωγή της κομματικής επιλογής σε αδιαπραγμάτευτο ηθικό πλεονέκτημα. Πού οδηγεί; Το παρελθόν μας έχει δείξει σε μετωπική με τοίχο. Οχι διαδικτυακό, από τους άλλους που σπάνε κεφάλια. Διότι το κόμμα οδηγεί πολύ συχνά σε συνειδησιακό κώμα. Αλλωστε μπορεί και πρώτα να του φεύγει ενός λαού η ψυχή και μετά το χούι.