Αυταρέσκεια

Eνας από τους μεγαλύτερους εχθρούς μιας κυβέρνησης, δεξιάς ή αριστερής, είναι η αλαζονεία. Η πεποίθηση δηλαδή ότι εκείνη, και μόνο εκείνη, γνωρίζει ποιο είναι το καλό των πολιτών και, κατά συνέπεια, η σιγουριά ότι η πολιτική που ακολουθεί είναι σωστή. Οποιοσδήποτε διαφωνεί μαζί της έχει εξ ορισμού άδικο και καλό είναι να σωπάσει. Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είχε έντονο αυτό το χαρακτηριστικό, ως αποτέλεσμα της εμμονής της στο περίφημο – και ιδιαιτέρως επικίνδυνο –  «ηθικό πλεονέκτημα». Από την αλαζονεία δεν γλίτωσε ούτε η κυβέρνηση της ΝΔ, τόσο επειδή αρκετά στελέχη της προέρχονταν από την πνευματική ελίτ, όσο και επειδή η διαφορά της από τους προηγούμενους ήταν καταφανής. Σήμερα όμως θα έλεγε κανείς ότι πάσχει περισσότερο από αυταρέσκεια, από την αίσθηση δηλαδή ότι ακόμη κι αν υστερεί σε αρκετούς τομείς, είναι «καταδικασμένη», ελλείψει αξιόπιστης εναλλακτικής λύσης, να κυβερνήσει για τουλάχιστον άλλη μια τετραετία.

Μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί η τάση που παρατηρείται τελευταία να συγχαίρει η κυβέρνηση τον εαυτό της. Στην αρχή ήταν τα μετάλλια του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής, για τα οποία έγραφε αυτή την εβδομάδα ο Γιώργος Παπαχρήστος: ο Νότης Μηταράκης φέρεται να σχεδιάζει να βραβεύσει, εκτός από τον αμφιλεγόμενο επικεφαλής της Frontex, τον Πρωθυπουργό, τον υπουργό Αμύνης και τον… εαυτό του. Κι αυτό, σε μια περίοδο που το υπουργείο και η κυβέρνηση δέχονται αυστηρή κριτική από ευρωπαϊκούς θεσμούς και οργανώσεις επειδή προβαίνουν σε επαναπροωθήσεις προσφύγων και μεταναστών.

Υστερα ήρθε το σποτάκι για τα Rafale με την υπογραφή της Νέας Δημοκρατίας. Απαντώντας στην κριτική που ασκήθηκε στην κυβέρνηση από τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος επισήμανε ότι δεν μπορεί να κομματικοποιείται η αγορά αεροσκαφών με χρήματα του ελληνικού λαού, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κατηγόρησε τον Αλέξη Τσίπρα για «μικροπρέπεια». Αλλά και ο υπουργός Εσωτερικών Μάκης Βορίδης, όταν ρωτήθηκε από τον ΣΚΑΪ για το θέμα, εξανέστη: «Πού ακούστηκε να μην μπορεί να συγχαρεί για κάτι η Νέα Δημοκρατία την κυβέρνηση;».

Ισως η αυταρέσκεια να είναι σε έναν βαθμό αναμενόμενη για ένα κόμμα που κοντεύει να κλείσει τρία χρόνια στην εξουσία. Δεν παύει όμως να αποτελεί σημάδι παρακμής. Θυμάμαι έναν διευθυντή των «ΝΕΩΝ» που όταν ανέλαβε τα καθήκοντά του είχε κάνει ακριβώς αυτή την παρατήρηση (μιλούσε για complacency) και είχε βαλθεί να κάνει διάφορες αλλαγές μόνο και μόνο για να κρατά τους συντάκτες σε εγρήγορση. Το να σε βγάζουν από τη βολή σου δεν είναι ποτέ ευχάριστο και καμιά φορά δεν είναι και αναγκαίο. Κατά κανόνα όμως είναι παραγωγικό. Ο Πρωθυπουργός το γνωρίζει. Οπως γνωρίζει ότι μετάλλια μπορεί να πάρει μόνο από τον ελληνικό λαό.