Τρέχοντας ζεις, δεν επιβιώνεις απλά

Θα σας πω ένα μυστικό. Θα ακουστεί οξύμωρο, αλλά το τρέξιμο είναι σαν το τσιγάρο. Ναι, ναι… είναι το ίδιο, μη σας πω και ακόμα περισσότερο εθιστικό. Απαξ και το βάλεις στη ζωή σου, δεν βγαίνει. Θα τρέχεις συστηματικά όσο αντέχουν τα πόδια, οι πνεύμονες και η καρδιά σου.

Του λόγου το αληθές επιβεβαιώνουν άπειρες περιπτώσεις δρομέων. Σε ό,τι με αφορά, πάνω από 3-4 ημέρες δεν αντέχω χωρίς τρέξιμο. Και ευτυχώς οι μικροτραυματισμοί που είχα μέχρι σήμερα δεν με άφησαν εκτός δραστηριότητας για μεγαλύτερο διάστημα. Ακόμα και ένα λουμπάγκο που με ταλαιπώρησε πρόσφατα, έπειτα από 5 ημέρες το πήρα απόφαση ότι δεν θα του επιτρέψω άλλο να με κρατάει μακριά από τα δρομικά μου παπούτσια και έτρεξα ξανά! Για να είμαι ειλικρινής, σε αυτά τα 12 χρόνια που τρέχω συστηματικά, το περασμένο καλοκαίρι σταμάτησα οικειοθελώς για δύο ολόκληρες εβδομάδες μετά τον αγώνα μου στον Μαραθώνιο της Κρήτης στις 13 Ιουνίου. Εννοείται «τρωγόμουν» να τρέξω, αλλά είχα πάρει απόφαση να ξεκουράσω το σώμα μου. Απείχα με το ζόρι και τελικά έκανα πολύ κακώς. Πέρα από το ψυχολογικό κόστος, για να ξαναβρώ τη φόρμα μου στις προπονήσεις πέρασαν σχεδόν δύο μήνες…

Αλλά δεν είναι το άγχος ή η έγνοια να παραμείνεις σε καλή φυσική κατάσταση που σε κάνει να θέλεις και να ξαναθέλεις να τρέξεις. Γνωρίζω και δρομείς – εννοώ φυσικά αθλούμενους – που δεν τους καίγεται καρφάκι για επιδόσεις και ρεκόρ. Αποτελούν ίσως το πιο υγιές τμήμα των αθλούμενων δρομέων. Είναι εκείνοι που βγαίνουν καθημερινά για την προπόνησή τους επειδή το διασκεδάζουν, επειδή κάνουν τέλεια αυτοψυχοθεραπεία, ηρεμούν, χαλαρώνουν, ξεφεύγουν από τη ρουτίνα και αφήνουν την ψυχή τους να «χορεύει» στον ρυθμό της μουσικής που εκπέμπουν οι ενδορφίνες. Αν πρωτίστως ανήκεις σε αυτή την ομάδα, δεν κόβεις το τρέξιμο ούτε για αστείο. Γιατί στην πραγματικότητα τρέχοντας αναπνέεις, υπάρχεις, ζεις και δεν επιβιώνεις απλά.