Υπάρχει ακόμη {LF}χρόνος να τα καταφέρει

Εναν χρόνο συμπληρώνει σε λίγες ημέρες ο Τζο Μπάιντεν στην προεδρία των ΗΠΑ. Σε αυτό το διάστημα έχει παραγάγει σημαντικό έργο, παρά τις δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι η πλειοψηφία των Αμερικανών πιστεύει ότι δεν έχει κάνει τίποτα. Κι όμως: προώθησε σημαντικά νομοθετήματα για νέες υποδομές και δημιούργησε νέες θέσεις εργασίας. Ωστόσο αυτές τις ημέρες σκέφτομαι ότι δεν γνωρίζω πολλά για τον πρόεδρο Μπάιντεν, τον οποίο ψήφισα και στήριξα. Φαίνεται ότι κάτι σχετικά με τον Μπάιντεν δεν φτάνει μέχρι εμάς, τους πολίτες. Αναρωτιέται κάποιος αν φταίει αυτός ή εμείς.

Οι Αμερικανοί, ζώντας σε μια πολιτική κουλτούρα που προτιμά την ελαφριά οπερατική εκστρατεία από την εκπόνηση σοβαρής νομοθεσίας, φαίνεται να ενδιαφέρονται πολύ λιγότερο για το ποιος είναι στον Λευκό Οίκο και περισσότερο από το ποιος δεν είναι. Το αποκαλώ σύνδρομο της Χίλαρι. Δίνουμε περισσότερη σημασία στο ποιος έχασε. Οι Αμερικανοί επίσης δεν βλέπουν πραγματικά την εθνική πολιτική και τη διακυβέρνηση ως ένα πιεστικό εγχώριο μέλημα – περισσότερο ως μια ενοχλητική υποχρέωση για την οποία χαίρονται να μένουν παραπληροφορημένοι. Οι άνθρωποι στην περιφέρεια πιστεύουν ότι οι πολιτικοί στην πρωτεύουσα δεν ξέρουν ή δεν ενδιαφέρονται τι συμβαίνει αλλού.

Το να διαδεχθεί κάποιος τον Τραμπ βέβαια δεν ήταν εύκολο. Ο Μπάιντεν, κατά την άποψή μου, πέτυχε πολύ περισσότερα από να αντιστρέψει την ατζέντα του Τραμπ – διόρισε λεγεώνες ομοσπονδιακών δικαστών, η βιομηχανική παραγωγή αυξήθηκε κατά 0,5% από τον Νοέμβριο του 2021, προχώρησε σε επιθετική διανομή εμβολίων για την COVID και άλλα. Ωστόσο ο Τραμπ παραμένει γελοία δημοφιλής μεταξύ των Ρεπουμπλικανών ψηφοφόρων, το 53% των οποίων πιστεύει ότι κέρδισε τις εκλογές του 2020 και τους τις έκλεψαν, ενώ το 42% φοβάται ότι οι ενδιάμεσες εκλογές του φετινού φθινοπώρου δεν θα διεξαχθούν δίκαια, παρά τα στοιχεία για το αντίθετο. Πράγμα που σημαίνει ότι και τα δύο κόμματα φοβούνται τώρα πως ο πιο ζωτικός δημοκρατικός μας θεσμός – οι εκλογές μας – έχει απονομιμοποιηθεί. Είκοσι τρία εκατομμύρια Αμερικανοί αγόρασαν όπλο πέρυσι. Δεν είναι όλοι Ρεπουμπλικανοί. Αλλά πολλοί είναι οι ίδιοι άνθρωποι που πιστεύουν ότι το εμβόλιο COVID περιέχει μαγνήτες που θα κάνουν ένα κουτάλι σούπας να κολλήσει στο μπράτσο σας αν το βάλετε εκεί.

Θα παραδεχθώ ότι τον περασμένο χρόνο ήταν ανακούφιση να νιώθουμε απλώς πολίτες έχοντας ξεφύγει από εκείνα που ζούσαμε υπό τον Τραμπ – αυτόν τον παράξενο, αστικό χορό θανάτου. Αυτή η ανακούφιση μπορεί να έκανε εμένα και άλλους να αφήσουμε το μυαλό μας να περιπλανηθεί από το πώς ήταν πριν γίνει πρόεδρος ο Μπάιντεν στο το τι γίνεται τώρα για να μην επιστρέψει αυτή η κακή στιγμή.

Ηταν ένας κολασμένος χρόνος να είσαι πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς χρειαζόταν η αποκατάσταση μιας υγιούς κυβέρνησης. Το 2021, είδαμε τη βίαιη απόπειρα ανατροπής των προεδρικών μας εκλογών, μια αναζωπυρωμένη θανατηφόρα πανδημία, μια παραπομπή, τουλάχιστον 470 μαζικούς δολοφονίες που στοίχισαν τη ζωή σε 482 πολίτες μας. Χιλιάδες ζωές έχουν χαθεί από την παγκόσμια κλιματική καταστροφή. Εν τω μεταξύ, το κόμμα που βρίσκεται στην εξουσία είναι διχασμένο και δεν μπορεί να βρει ένα κοινό όραμα για το τι είναι καλό για τη χώρα και η αντιπολίτευση συνεχίζει παράλογα αμέριμνη να διχάζει τη χώρα. Πρέπει να φαίνεται, μερικές φορές, στον Μπάιντεν ότι το μόνο που ενώνει όλες τις πλευρές του πολιτικού φάσματος είναι η παρόρμηση να αφήσουμε τη χώρα να καταστραφεί για να δούμε πώς θα είναι.

Στην αρχή της δεύτερης χρονιάς στη θητεία του Μπάιντεν σκέφτομαι ότι θα χάσουμε όλοι εάν αποτύχει να μας κάνει να κοιτάξουμε ειλικρινά τη χώρα μας μέσα από εκείνον και μέσα από το πρίσμα των όσων πιστεύει, πριν χρειαστεί και πάλι να κοιτάξουμε τους χειρότερους εφιάλτες μας. Ελπίζω ότι υπάρχει ακόμη χρόνος να τα καταφέρει.

O Ρίτσαρντ Φορντ είναι από τους σημαντικότερους εν ζωή αμερικανούς συγγραφείς. Μεταξύ των βιβλίων του που έχουν κυκλοφορήσει στα ελληνικά είναι: «Η χώρα όπως είναι», «Μεταξύ τους» και «Καναδάς».