«Κάηκε το ρούτερ μου»

Κάθε τόσο ή μάλλον πολύ συχνά, μου έρχονται κάτι μηνύματααναρτήσεις διαφόρων όπου σ’ ένα κατάμαυρο φόντο με κάτασπρα γράμματα κεφαλαία ως επί το πλείστον διαβάζεις ένα αρχαίο ρητό όπου υποτίθεται άπτεται της σημερινής κατάστασης και με το οποίον αυτό αρχαίο ρητό ο γράφων καυτηριάζει, στηλιτεύει, εκδικείται με τον τρόπο του, την κυβέρνηση άλλοτε την αντιπολίτευση, φορές έναν προσωπικό εχθρό του ή την γκόμενα που τον παράτησε, κι από κάτω φαρδιά πλατιά ένα βαρυσήμαντο όνομα της αρχαίας γραμματείας, ΠΛΑΤΩΝ. Ποιος Πλάτων αγόρι μου; πού το γράφει αυτό ο Πλάτων να πάμε να το διαβάσουμε να ξεστραβωθούμε κι εμείς οι αγράμματοι.

Είχε έρθει θυμάμαι κάποτε, πάνε λίγα χρόνια, ένας βαρυσήμαντος σκηνοθέτης εκ του εξωτερικού, με πολλές περγαμηνές δεν λέω, και με μεγάλες επιτυχίες, στον ευρύτερο για να μην πω παγκόσμιο καλλιτεχνικό χώρο. Θα ανέβαζε μια αρχαία ελληνική τραγωδία και τον πρώτο μήνα των προβών τους έστρωσε κάτω να αναλύσουνε τον Πλάτωνα. Εκπληκτος διεπίστωσε ότι οι Ελληνες ηθοποιοί δεν τον ξέραν απ’ έξω όπως θεωρούσε αυτονόητο. Μπορεί βέβαια αυτοί να μην τον ήξεραν αλλά κι αυτός αγνοούσε παντελώς ότι ο Πλάτων ήταν δηλωμένος εχθρός του θεάτρου. Μη δει φενάκη (φενάκη = περούκα παιδιά να ξέρουμε και τι λέμε), έξαλλος γινόταν ο φιλόσοφος. Εκτός αν την φόραγε ο Αγάθωνας γνωστός παρενδυσίας της εποχής, του άρεσε του ανθρώπου το Cross-dressing πώς να το κάνουμε τώρα. Και την καούκα του θα φόραγε και το κραγιονάκι του θα έβαζε και όλα τα σιπρεπά.

Πολύ τον πήγαινε τον Αγάθωνα ο Πλάτων. Μην ξεχνάμε στο σπίτι του δόθηκε το περίφημο Συμπόσιο. Κι αν δεν με πιστεύετε ανοίχτε το βιβλίο να διαβάσετε, όχι στο πρωτότυπο, δεν ζητάω πολλά, σε μια μετάφραση. Θα σας πρότεινα τη μετάφραση του Ιωάννη Συκουτρή που περιέχει και ένα ευρύτατο ερμηνευτικό σχολιασμό μια εκτεταμένη εισαγωγή που όταν εξεδόθη στο τέλος του ’30 έκανε πάταγο μεν, αλλά εξόργισε δε, τους «τα φαιά φορούντες και περί ηθικής λαλούντες» σε τέτοιον βαθμό που οδήγησαν τον συγγραφέα στην αυτοκτονία. Μάλιστα ο Τάκης Θεοδωρόπουλος έγραψε ένα μυθιστόρημα πάνω σ’ όλο αυτό («Βερονάλ» εκδόσεις Μεταίχμιο).

Α, θα το ευχαριστηθείτε, και απ’ την άλλη πού ξέρεις μπορεί να έρθει κάποιος απ’ την εσπερία και να σας ρωτήσει. Να μην γνωρίζετε τι να πείτε και να σας πάρει η ντροπή του κόσμου. Και μη σας φοβίζει το βάρος που φέρνει το μέγιστο αυτό έργο. Ενα θα σας πω. Ο τρόπος που αρχίζει η αφήγηση δεν έχει τίποτα το βαρύγδουπο, όχι. Αρχίζει εντελώς Ελληνικά. Δυο Αθηναίοι πολίτες έρχονται απ’ το Φάληρο που μένουν στην Αθήνα κι ο ένας μόλις βλέπει τον Απολλόδωρο να προπορεύεται του φωνάζει.

– Απολλόδωρε, έλα τώρα που σε βρήκα σε ήθελα να μου πεις εσύ που ξέρεις, τι έγινε, και τι είπανε σ’ αυτό το συμπόσιο που έγινε τις άλλες ο Αγάθωνας ο Σωκράτης κι ο Αλκιβιάδης για τον έρωτα;

Και η αφήγηση γίνεται στο δρόμο, περπατώντας. Εν είδει κουτσομπολιού θα τόλεγες.

Πώς να σας το πω; πράγματα δικά μας. Γραικικά. Και γω μην σας κάνω τώρα τον καμπόσο, κάηκε το ρούτερ μου, για τρεις ολόκληρες μέρες δεν είχα Ιντερνετ κι «Εν μέρει για να εξακριβώσω μια εποχή, εν μέρει και την ώρα να περάσω, την νύχτα χθες πήρα» κι άνοιξα τον Πλάτωνα και άνοιξε η καρδιά μου.

Καλή να είναι η ανάγνωση.

Καληνύχτα σας.