NON PAPER

Ενοικιάζεται διά γάμους και βαπτίσεις

Το μοτίβο είναι κλασικό. Κι αν άνθησε στις σπουδαίες αστυνομικές ταινίες του αμερικανικού κινηματογράφου, οι ρίζες του βρίσκονται πολύ πίσω. Στους αρχαίους έλληνες τραγικούς, στον Σαίξπηρ, στους μεγάλους δραματουργούς. Ο καταπατητής του νόμου, ο εγκληματίας, ο παραβάτης, ο μαφιόζος, που όμως τον συνδέουν υπόγειες διαδρομές με την εξουσία. Η οποία, αν δεν συνεργάζεται μαζί του, κάνει, τουλάχιστον, τα στραβά μάτια. Ενίοτε τον απειλεί αλλά ουδέποτε τον τιμωρεί, ανέχεται τη δράση του, του παρέχει ένα ιδιότυπο άσυλο και τελικά τον αφήνει να δρα ανενόχλητος. Πώς το λέμε αυτό; Διαφθορά. Γνωστά πράγματα.

Το άλλο (που όμως είναι ίδιο), αυτό δηλαδή που συμβαίνει εδώ και δεκαετίες στα ελληνικά πανεπιστήμια, πώς θα το πούμε; Το ότι ομάδες τραμπούκων κουκουλοφόρων μπουκάρουν όποτε και όπου θέλουν, δέρνουν, προπηλακίζουν, εκδιώκουν, απειλούν, καταστρέφουν, κάνουν μπραβούρες με την ανοχή του επίσημου κράτους, της Αστυνομίας και των κομμάτων (τα οποία άντε να βγάλουν, κατά κανόνα με χρονοκαθυστέρηση, κάποια ανακοίνωση για να «καταδικάσουν» – κάτι που, επί της ουσίας, ισούται με αυτό που έκανε η γνωστή φοράδα στο Γενί Τζαμί), τι όνομα έχει;

Τα περιστατικά τον τελευταίο καιρό είναι αλλεπάλληλα. Ενα παιχνίδι «α λα μανιέρ» Εμανουέλ Μακρόν. Ποιος (Αστυνομία και μπαχαλάκηδες) θα σπάσει πρώτος τα νεύρα του άλλου. Εκκένωση, ανακατάληψη, ξανά εκκένωση και έτσι πάει σκοινί κορδόνι. Εντάξει, έχουν ξαναγίνει αυτά. (Θυμάμαι πριν από δύο χρόνια εκείνο το χριστουγεννιάτικο δεντράκι που στόλισε, για πρώτη φορά, ο Δήμος Αθηναίων στην πλατεία Εξαρχείων και κάθε μέρα μια που το ξεστόλιζαν οι αναρχοsomething ώστε να μη μολυνθεί η πλατεία τους από «αστικές εμμονές», μια που το ξαναστόλιζαν οι δημοτικοί υπάλληλοι.) Μέχρι που κάποια από τις δύο πλευρές – ή και οι δύο – κουράζεται και το θέμα ξεχνιέται μέχρι να σκάσει το επόμενο.

Προχθές, «ομάδα κουκουλοφόρων» ξυλοκόπησε, εν ώρα μαθήματος, καθηγητή του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Και ενώ τον έδερναν, του απήγγειλαν και συγκεκριμένες κατηγορίες. Διότι είχε, λένε, ανοιχτές υποθέσεις με τη Δικαιοσύνη. Και να χαρώ εγώ τα κακοκρυμμένα νοητά χαμόγελα ικανοποίησης των δημοσιολογούντων (επισήμων και μη) στην αναφορά της «άλλης πλευράς» του περιστατικού.

Συγγνώμη, δεν υπάρχει «άλλη πλευρά» σε αυτή την υπόθεση. Οι ανοιχτές υποθέσεις που έχει ο καθηγητής με τη Δικαιοσύνη θα λυθούν εντός των δικαστηρίων. Αυτό λέει ο νόμος και το νομικό σύστημα είναι θεμέλιος λίθος του πολιτισμού. Απο εκεί και πέρα ο ξυλοδαρμός εν είδει «απονομής δικαιοσύνης» είναι χειρότερος ακόμη και από τον ξυλοδαρμό χωρίς λόγο. Διότι καλλιεργεί μια εντελώς μαφιόζικη αντίληψη περί δικαιοσύνης. Στη δε προκειμένη περίπτωση σημαίνει ότι «ο χώρος», δηλαδή το πανεπιστήμιο, «ενοικιάζεται διά γάμους, βαπτίσεις, ξυλοδαρμούς, προπηλακισμούς, βανδαλισμούς για λογαριασμό τρίτων».

Σιγά τα σάλια
Περίμενα να συμπληρωθεί ο χρόνος σύμφωνα με την παροιμία. Αυτή που λέει ότι «όλα τα θαύματα στην Ελλάδα κρατάνε τρεις ημέρες και το πιο μεγάλο τέσσερις». Εγώ, επειδή είμαι λαρτζ, έδωσα και δυο μέρες παραπάνω. Σύνολο έξι. Πριν από έξι μέρες δεν έσκασε η ιστορία με τον Κωνσταντίνο Τζούμα;

Είπε λοιπόν ο Τζούμας αυτό που είπε. Κακώς; Κάκιστα. Αν και για όσους τον ξέρουμε προσωπικά πάνω από σαράντα χρόνια θα μπορούσε να ήταν και αναμενόμενο, εντός των πλαισίων της προκλητικότητας και του παιγνιώδους λόγου του και όχι των ιδεών του. Οσοι μάλιστα τον είδαμε στην τηλεόραση, στη συνέντευξη που ακολούθησε την επίμαχη κουβέντα του, υποθέσαμε ότι κάτι άλλο συμβαίνει, πέρα από «τα γνωστά του Τζούμα».

Με εντυπωσίασε όμως πώς αντέδρασε η, διαδικτυακή, κοινή γνώμη στα λεγόμενα του Τζούμα. Με φρενίτιδα ηλικιακού ρατσισμού και ομοφοβικό αμόκ. Ετσι αντιμετωπίζεται δηλαδή ο σεξισμός; Με την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος; Και αμάν πια με την υπερχρήση του «κατάπτυστος». Πού το θυμηθήκαμε το «πτύειν»; Είχα την εντύπωση ότι οι ροχάλες ανήκαν σε άλλα στάδια του καθημερινού μας πολιτισμού.