Η αυγή των ζιβάγκο

Τα ζιβάγκο ήρθαν ξανά στη μόδα, ενημερώνει τους αναγνώστες του ένα διαδικτυακό περιοδικό μόδας. Οχι όμως τα μαύρα, τα γνωστά ανδρεοπαπανδρεϊκά, αλλά τα πολύχρωμα – ροζ, κόκκινα, πράσινα και μπλε παρουσιάστηκαν πριν από λίγους μήνες στις επιδείξεις και βρίσκονται ήδη στα ράφια και στους δρόμους, ντύνοντας street μοντέλα, επίδοξους ινφλουένσερ και πολιτικούς αρχηγούς με φιλοδοξίες. Τα χρόνια πέρασαν, οι καιροί άλλαξαν, όμως τα ζιβάγκο βρίσκουν πάντα έναν τρόπο να επιβιώνουν. Κάποτε κλεισμένα σε μια ντουλάπα, περιμένοντας την ώρα τους να ξαναφορεθούν, άλλοτε στο σώμα επίμονων οπαδών που δεν τα ξεχνούν ποτέ και ενίοτε στο μυαλό ενός σχεδιαστή, που ψάχνοντας τον κατάλληλο συνδυασμό ρούχων για τη συλλογή του ανακυκλώνει ακόμα και τον εαυτό του. Πάντα εκεί τα ζιβάγκο, ό,τι κι αν γίνει – ακόμα κι αν τα περιοδικά που ανακοινώνουν την επιστροφή τους δεν τυπώνονται πια σε χαρτί.

Τι συμβαίνει, όμως, όταν σε προσπερνάει η ιστορία; Οταν ένα κρύο πρωινό σαν το χθεσινό, εκεί που περνούσες τον εαυτό σου για ανθεκτικό ζιβάγκο, μαθαίνεις πως είσαι πρόβλημα, κοστοβόρο απομεινάρι μιας άλλης εποχής που δεν αντέχει πια κανείς να συντηρεί; Στην αρχή είναι λίγο προσβλητικό. Δηλαδή, θα αντέξουν ένα σωρό σκουπίδια στον χρόνο, αλλά εσύ θα χαθείς; Κουβαλάς και μια ιστορία στην πλάτη σου, μην το ξεχνάμε. Ησουν πάντα αθόρυβα εκεί, άλλοτε κρυφά κάτω από μια βιαστική, φοβισμένη μασχάλη κι άλλοτε φανερά, πανηγυρικά, σε πρώτο πλάνο, πλάι σε έναν καλό πρωινό καφέ. Δεν ήσουν η πρώτη επιλογή, ήσουν όμως μια από τις καλές – και όσοι θυμούνται (και είναι πολλοί) έχουν να μιλούν για σένα. Στην άλλη χώρα, εκείνη που κοιτούσε το μέλλον της με αισιοδοξία, βλέποντας τις καλές μέρες να απλώνονται μπροστά της, ήσουν αναπόσπαστο κομμάτι. Πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε; Δέκα; Ισως και παραπάνω.

Τα ζιβάγκο έχουν απόλυτη συναίσθηση της παρουσίας τους. Οταν ο καιρός το σηκώνει, γίνονται μόδα. Συνήθως όμως είναι για τους λίγους και εκλεκτούς, για εκείνους που εκτιμούν τη μαλακή τους υφή και την προστασία που προσφέρουν από το κρύο, που ζυγίζουν πάντα αν αξίζει να πνίγονται και λίγο για να έχουν κάτι να φορούν που τους εκφράζει. Πληρώνουν όσο χρειαστεί για ένα καλό ζιβάγκο, αυτό είναι το μόνο βέβαιο. Κι αν δεν έχουν, πάντα κάτι βρίσκουν, εκ των ενόντων – ένα δανεικό τέλος πάντων, έτσι για το γαμώτο. Αν όμως κάποια μέρα τα ζιβάγκο άρχιζαν να φέρνουν σε φούτερ με κουκούλα, αν έχαναν τον χαρακτήρα τους συμβιβασμένα με νέες εποχές και νέες καταστάσεις, κανείς δεν θα τα ήθελε πια. Ούτε καν εκείνος που θα επέβαλλε την αλλαγή, βλέποντας πως τα φούτερ με κουκούλα κατακτούσαν τις βιτρίνες. Αν θες να πάρεις φούτερ, παίρνεις φούτερ – τι να σου κάνει ένα ζιβάγκο που δεν είναι πια ζιβάγκο, γιατί παριστάνει κάτι άλλο;

Πρέπει να το παραδεχτείς: έχεις πάψει να θυμίζεις ζιβάγκο εδώ και καιρό. Επεσες στην παγίδα της αγοράς, αγρίεψε η πλέξη σου. Εκλεισες την πόρτα στους επίμονους οπαδούς, δεν αντιστάθηκες στις αλλαγές που δεν σου ταίριαζαν, μεγαλοπιάστηκες και πίστεψες πως οι νέοι σου συνέταιροι θα σε φορούν διαρκώς και καθημερινά. Εκανες λάθος – άλλαξε η χώρα, άλλαξε η εποχή, άλλαξες και εσύ. Η αξία σου, βέβαια, δεν αξίζει, ούτε μπορεί να μετρηθεί απ’ τα στερνά. Τα ζιβάγκο δεν ξηλώνονται εύκολα.