Με πάταγο

Μέσα στην κορύφωση της πανδημίας, με την Ομικρον να μην έχει αφήσει ρουθούνι, τους ειδικούς να είναι διχασμένοι, την κυβέρνηση να μαδάει τη μαργαρίτα και την ενεργειακή κρίση να σφυροκοπά αδιακρίτως, εμφανίζεται ξανά η μοιραία κατάσταση στον χώρο των πανεπιστημίων.

Αυτό σημαίνει απλώς ότι το πρόβλημα είναι πολύ μεγάλο και, προφανώς, η αντιμετώπισή του τουλάχιστον αναποτελεσματική.

Τα τελευταία εικοσιτετράωρα, σε πρώτο πλάνο παρελαύνουν το ανατριχιαστικό κηδειόχαρτο του πρύτανη – με έμφαση μάλιστα σε όλες τις κανιβαλιστικές λεπτομέρειες περί θανάτου και ταφής του -, τα επεισόδια με τον ξυλοδαρμό του καθηγητή και των φοιτητών σε ώρα μαθήματος, οι νέες καταλήψεις, οι επεμβάσεις της Αστυνομίας, η σύγκρουση και, γενικώς, τα γνωστά… εδώδιμα και αποικιακά!

Η μοιραία κατάσταση οδήγησε ξανά στη μοιραία συζήτηση, με τα ίδια, μοιραία ερωτήματα.

«Καταδικάζετε τις επιθέσεις, τη βιαιότητα και τα επεισόδια;» το κλασικό ερώτημα προς τους πολιτικούς.

Μετά από όλα όσα συμβαίνουν, όταν το ακούει ένας μέσος συνετός, λογικά σκεπτόμενος και δυσανεκτικός στον λαϊκισμό άνθρωπος, νιώθει την έκπληξη του αυτονόητου.

«Μα είναι δυνατόν; Θέλει και ρώτημα;» σκέφτεται ο σκεπτόμενος…

Υπάρχει τίποτε άλλο, εκτός από τη ρητή, κατηγορηματική, σαφή, ευθεία και αδιαπραγμάτευτη καταδίκη του κανιβαλισμού, του μπάχαλου και των κουκουλοφόρων;

Αγνώστων ή… γνωστών;

Κι όμως!

Η έκρυθμη κατάσταση στον χώρο των πανεπιστημίων, που επαναλαμβάνεται όπως η κίνηση του καλοκουρδισμένου εκκρεμούς, δεν αφήνει καμία αμφιβολία ότι είναι μια κακοφορμισμένη πληγή.

Εκτός από την εντυπωσιακά θολή θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τις πολυσυζητημένες κλεφτές ματιές της στα δήθεν «οργισμένα νιάτα» – αγνώστων λοιπών στοιχείων, που κατοικοεδρεύουν στις πανεπιστημιακές αυλές, για να οργανώνουν επιθέσεις στις πανεπιστημιακές αίθουσες -, κεντρικό ζήτημα είναι η διαχείριση του θέματος από την κυβέρνηση και η παταγώδης αποτυχία της, όχι να λύσει το ζήτημα, όπως με πάθος διακήρυττε, αλλά, έστω, να βάλει μια τάξη στα ασυμμάζευτα.

Και η αποτυχία της κάνει πάταγο μεγάλο, διότι επένδυσε πολλά στη… διαφήμιση του προϊόντος «τάξη στα πανεπιστήμια – νοικοκύρεμα στις σχολές» και όταν αυτό κυκλοφόρησε στην πραγματική αγορά, δεν πληρούσε ούτε καν τις στοιχειώδεις προδιαγραφές.

Η περιβόητη Πανεπιστημιακή Αστυνομία, αποκλειστικής εμπνεύσεως της ΝΔ, δεν εμφανίστηκε ακόμη, η κυβέρνηση ψελλίζει τις γνωστές δικαιολογίες για την καθυστέρηση, για να πάρει από τον Νίκο Ανδρουλάκη την αφοπλιστική απάντηση ότι αν αλήθεια νοιάζεται και κόπτεται γιατί δεν συνεργάζεται με τα πανεπιστήμια, ώστε να τοποθετηθούν σεκιούριτι και να διασφαλίσει, έστω προς το παρόν, την ομαλότητα στην κατάσταση…

Αναμενόμενες όλες οι απαντήσεις, αλλά καμία δεν δόθηκε.

Ομως πλέον ο στρουθοκαμηλισμός τελείωσε.

Το πρόβλημα είναι εδώ, και είναι δυναμικό.

Ούτε το δόγμα «νόμος και τάξη» ούτε το χάιδεμα του περιθωρίου είναι η λύση.

Η πρόταση του ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής, για συνέργεια όλων των θεσμικών φορέων και των πολιτικών παρατάξεων στην εκπόνηση ολοκληρωμένου σχεδίου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, που θα περιλαμβάνει και την ασφάλεια στον χώρο των πανεπιστημίων, δείχνει ότι είναι μονόδρομος.

Προφανώς, αυτό δεν βολεύει, διότι τι αλήθεια να πουλήσει ένα «ολοκληρωμένο σχέδιο στρατηγικής για τη λειτουργία των πανεπιστημίων» στη σύγχρονη πολιτική πιάτσα, του τοξικού δικομματισμού;

Ενώ το κηδειόχαρτο; Πάταγο έκανε!

Η Ευαγγελία Λιακούλη είναι ποινικολόγος, γραμματέας της ΚΟ Κινήματος Αλλαγής και βουλευτής Λάρισας