Το πικρό χαμόγελο του Σεραφείδη

Πόσοι Σεραφείδηδες υπάρχουν σήμερα στο ποδόσφαιρο; Το ερώτημα έλαβε ρητορική όψη στην αμφιλύκη του επαγγελματισμού που μετέτρεψε τους αθλητές σε εξωμότες. Οχι, δεν πρέπει να τους κατηγορούμε γιατί κι εμείς στη θέση τους θα κάναμε τα ίδια. Ποτέ δεν θα μάθουμε ωστόσο τι θα έκαναν οι παίκτες των χωμάτινων γηπέδων, όπως ο Στέλιος Σεραφείδης, αν μεγαλουργούσαν σήμερα.

Οι μύθοι και τα πινδαρογραφήματα δημιουργούν συνθήκες ιστορικής ορθοδοξίας στους συλλόγους, όπως συμβαίνει με τα έθνη και τους ήρωές τους.

Ο Σεραφείδης πέρασε χθες επίσημα στο πάνθεον των μεγάλων της ΑΕΚ. Θεωρείται μύθος για την Ενωση αν και στο βιογραφικό του διακρίνουμε μόλις τρεις τίτλους πρωταθλήματος, τρία Κύπελλα και μία συμμετοχή με την εθνική ομάδα.

Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τη μεγάλη αγάπη του αποθανόντος για την ΑΕΚ. Ηταν το πάθος του, το μεράκι του, η οικογένειά του, η ίδια η ζωή του. Την υπηρέτησε ως τερματοφύλακας για μια εικοσαετία αλλά και πολλά ακόμα χρόνια από διάφορα πόστα. Ονειρό του ήταν να πατήσει το χορτάρι του νέου γηπέδου. Δεν πρόλαβε.

Στάθηκε πιστός στρατιώτης δίπλα στον Δικέφαλο, στις καλές και στις κακές στιγμές. Ιδιαίτερα στις τελευταίες. Ο Ανδρέας Δημάτος έγραψε πολύ εύστοχα πως «σε μία ομάδα που διαχρονικά τρέφει τη διχόνοια, εσύ ήσουν η ενότητα. Αν η ΑΕΚ είχε πρόσωπο αυτό θα ήταν η δική σου μορφή και το δικό σου πικρό χαμόγελο, στα εύκολα και στα δύσκολα».  Αυτή η στάση τού χάρισε τα κλέη που τον έχρισαν ποδοσφαιρικό ημίθεο, μύθο και όχι τα ποδοσφαιρικά του κατορθώματα ή οι αριστερές του πεποιθήσεις, που κατά την άποψή του τού στέρησαν συμμετοχές στην εθνική ομάδα.

Ο Στέλιος Σεραφείδης πρέπει να μνημονεύεται ως ο αιώνιος φίλος της ΑΕΚ. Ανιδιοτελής μέχρι την τελευταία ώρα της ζωής του. Η πραγματική του θέση δεν βρίσκεται στους πυλώνες του νέου γηπέδου αλλά στην είσοδο του μουσείου, ως άλλος οικοδεσπότης στον σύλλογο που λάτρεψε.