«Η ιστορία της Ομικρον»*

^«Αν αποφασίσουμε να πάμε σε ωράριο πριν από την Πρωτοχρονιά, θα εκτιμήσουμε το γεγονός ότι ο χρόνος αλλάζει στις 24.00 και άρα δεν μπορεί να είναι 24.00 η ώρα το ωράριο της Πρωτοχρονιάς». Καταλαβαίνετε τίποτα; Πολύ ωραία. Ούτε εγώ. Αυτό πάντως δήλωσε ο υπουργός της Υγείας μας κύριος Πλεύρης. Με τις υγείες μας. Εγώ, με το που τον βλέπω αυτόν τον άνθρωπο, ο Θεός να με συγχωρέσει, πάω αμέσως και κάνω το σελφ, το ράπιντ και το μοριακό μαζί. Δεν ξέρω γιατί, αλλά πιστεύω πως άμα τη εμφανίσει του κάτι θα με κολλήσει.

Φεύγω από τον κ. Πλεύρη και πάω ολοταχώς στον κ. Μόσιαλο που και εμπιστοσύνη τού έχω και εκτίμηση, τολμώ να πω (αυτά τα πράγματα θέλουνε τόλμη. Μεγάλη τόλμη. Δεν αστειεύονται). Διαβάζω τον τίτλο. «Οσοι μολύνονται με τη μετάλλαξη Ομικρον προστατεύονται από επανανόσηση με τη Δέλτα». Μάλιστα. Δεν πολυκαταλαβαίνω, είναι η πικρή αλήθεια, αλλά λέω είναι επιστημονικά πράγματα αυτά, θα διαβάσω το άρθρο. Και διαβάζω τα πιο αναλυτικά. «Εάν η δυνατότητα εξουδετέρωσης που έχουμε εάν κολλήσουμε την παραλλαγή Ομικρον ενισχύει τη δυνατότητα εξουδετέρωσης έναντι της παραλλαγής Δέλτα».

Πολλά «εάν». Πολλά «εάν» και πολλές «παραλλαγές» και με ζώνουνε τα φίδια. Δεν θέλω και πολύ. Τα νεύρα μου είναι και τεντωμένα και κρόσσια εναλλάξ. Προσέξτε πώς μου μιλάτε. Προσέξτε, γιατί μου τέλειωσαν και τα ηρεμιστικά, δυο δυο τα

κατάπινα και πού να ηρεμήσω. Είμαι σε μεγάλη «συρεξιτασιόν», που λέει κι η φίλη μου η Μανουέλλα, να σκεφτείς ούτε τηλέφωνο για «χρόνια πολλά» που γιόρταζε τα Χριστούγεννα δεν την πήρα, τόσο σε ταραχή είμαι. Μέσα σ’ όλα τ’ άλλα, πολύ γαϊδούρι μ’ έκανε αυτή η πανδημία. Ούτε ξέρω τι μέρα είναι, τι ώρα, ποιος γιορτάζει, ποιος νοσεί, ποιος αντιστέκεται, ποιος κυβερνάει, ποιος διαμαρτύρεται και ποιος μοιρολογάει. Κι αυτά τα μέτρα αλλάζουνε πιο συχνά κι απ’ ό,τι αλλάζουνε μπικίνι οι ινφλουένσερ.

Δεν ξέρω αν είναι η ιδέα μου, αλλά νομίζω χάσαμε την μπάλα. Ποια μπάλα; Δεν υπήρξε μπάλα. Ετσι κάνουμε παιχνίδι δυο χρόνια τώρα, σαν το φινάλε του Αντονιόνι στο «Μπλόου απ», όπου δυο ομάδες παίζουνε τένις χωρίς μπαλάκι. Αναυδος ο πρωταγωνιστής, τους βλέπει έτσι όπως είναι, βαμμένοι με μπογιές στα πρόσωπα, σαν κλόουν ένα πράγμα, να τρέχουνε σαν αφιονισμένοι, να χτυπάνε με τη ρακέτα το ανύπαρκτο, λούτσα στον ιδρώτα και λυσσασμένοι για τη νίκη. Ποια νίκη; Ομως και τον πρωταγωνιστή δεν τον αφήνει έτσι ο σκηνοθέτης. Του κάνει ένα αργό ζουμ-άουτ και τον εξαφανίζει ως διά μαγείας από το πλάνο κι αυτόν. Κι ο ήρωας ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΣ.

Αυτό μου θυμίζουμε. Εξαφανισμένοι πρωταγωνιστές κι ανύπαρκτοι. Δεν ζούμε. Ή μάλλον αυτό που ζούμε δεν είναι ζωή, είναι μια εικονική πραγματικότητα. Ενας εφιάλτης που τρέχει με ταχύτητα αστρική για το πουθενά. Παρ’ όλα αυτά, ας ευχηθούμε. Δεν χάνουμε και τίποτα. Ετσι κι αλλιώς, τα ‘χουμε χάσει όλα. Αβγά και πασχάλια. Τι άλλο πια να χάσουμε. Χρόνια πολλά λοιπόν κι ευτυχισμένος ο καινούργιος. Μέχρι εκεί. Κάλαντα δεν λέω.

*«Η ιστορία της Ομικρον» ήταν μια ταινία σοφτ πορνό, σαδομαζόχ. Αυτό, πολύ παλιά. Τώρα από την Ομικρον πάει το σοφτ, πάει το πορνό κι έμεινε το σαδομαζόχ. Δείγματα των καιρών.