Back to the future

Πριν από δύο χρόνια ακριβώς. Παραμονές Πρωτοχρονιάς, με ευχές για αίσιο και ευτυχές το 2020. Τι μας απασχολούσε εκείνη την τόσο κοντινή αλλά και τόσο μακρινή εποχή;

Ο εορταστικός διάκοσμος της Βασ. Σοφίας που έμοιαζε σαν τις παλιές, καλές ψηστιέρες, η εισβολή της Αστυνομίας στο σπίτι του Δημήτρη Ινδαρέ, το κρυφτούλι του δημάρχου της Αθήνας με τους αναρχομπάχαλους στα Εξάρχεια για εκείνο το έρμο το δέντρο που μια το στόλιζαν, μια το ξεστόλιζαν.

Οι πιο ιντερνάσιοναλ μιλούσαν για το επικείμενο Brexit. Και οι ακριβολόγοι τσακώνονταν στα σόσιαλ αν η δεκαετία ξεκινάει από το 2020 ή το 2021. Εμένα προσωπικά με απασχολούσε και τι θα φορέσω στο ρεβεγιόν. Είχα αγοράσει ένα ειδικό για την περίσταση ρούχο, αλλά, όπως συνήθως συμβαίνει, τελικά προτίμησα ένα πιο άνετο φόρεμα. «Δεν βαριέσαι, θα το βάλω του χρόνου». Καθώς ντυνόμουν το βράδυ της παραμονής, από μια τηλεόραση στο βάθος άκουγα στις ειδήσεις για εκείνη την επιδημία στην Κίνα. «Αμάν πια πρωτοχρονιάτικα. Τι μας κόφτει τώρα μια επιδημία στην Κίνα».

Πριν από έναν χρόνο. Το ρούχο που είχα πάρει για την προηγούμενη Πρωτοχρονιά κρεμόταν αφόρετο στην ντουλάπα. Εγώ παράγγελνα από το Ιντερνετ παντόφλες και πιτζάμες.

Την προηγούμενη, για να σώσω το εορταστικό πνεύμα, είχα αγοράσει για τους δικούς μου δωράκια από… φαρμακείο. Μόνη στο σπίτι, έφαγα ζεσταμένα μακαρόνια με κιμά, άλλαξα χρόνο δίνοντας φιλιά στον αέρα και έκοψα μια βασιλόπιττα στα τέσσερα. Ολα τα κομμάτια για εμένα, έτσι, για να σπάσει η γκίνια. Μοναξιά; Οχι, καθόλου. Υστερα από εννέα μήνες, είχα συνηθίσει.

Σκεφτόμουν ότι, σε κανονικές συνθήκες, θα με είχε ήδη χτυπήσει το κότσι μου από τα τακούνια, θα είχα ήδη πρηστεί από το φαγητό και θα είχα ήδη βαρεθεί. Του χρόνου όμως θα του δίναμε να καταλάβει. Δεν λένε ότι για να εκτιμήσεις κάτι πρέπει, για λίγο, να το στερηθείς;

Φέτος. Το περσινό «του χρόνου» δηλαδή. Το γνωστό ρούχο κρέμεται ακόμη στην ντουλάπα με την ετικέτα του. Θα το βάλω άραγε σε κάποιο ρεβεγιόν στο μέλλον; Τι είναι ρεβεγιόν; Εχω αρχίσει να ξεχνάω (όπως έχω ξεχάσει τα περισσότερα ρούχα μου, τα παπούτσια μου, να περπατάω σε τακούνια).

Ακούω για το τι θα ισχύσει αύριο ως προς τη λειτουργία των νυχτερινών κέντρων και μου φαίνεται τόσο αδιάφορο όσο μου φαινόταν, πριν από δύο χρόνια, εκείνη η επιδημία στην Κίνα. Εμείς, τέσσερα πέντε άτομα δηλαδή, οι φίλες και οι φίλοι που είναι η «οικογένειά» μου, θα μαζευτούμε σε ένα σπίτι. Αυτό όμως δεν είναι ρεβεγιόν. Είναι πιτζάμα πάρτι. Οπως κάναμε όταν είχαν ρεβεγιόν οι γονείς μας και μάντρωναν όλα τα παιδιά σε ένα δωμάτιο.

Ακούω για πάνω από 20.000 κρούσματα την ημέρα. Θυμάμαι, εκείνο τον πρώτο καιρό της κορωνοϊκής αθωότητας, που λέγαμε με τρόμο ότι μπορεί να φτάσουμε και τα 100 κρούσματα ημερησίως. Γελάω. Και σκέφτομαι πόσο δίκιο είχε ο γερο-Δαρβίνος όταν έλεγε πως το είδος που επιβιώνει δεν είναι το πιο δυνατό αλλά αυτό που προσαρμόζεται πιο εύκολα. Καλή μας χρονιά!