Οι πρώτες ενδείξεις

Η Ομικρον επελαύνει ασυγκράτητη σαν τη Χρυσή Ορδή των Μογγόλων και η κυβέρνηση, με τα μέτρα που ανακοίνωσε, προσπαθεί να εξισορροπήσει την υγεία με την οικονομία. Δυνατότητα αποτροπής του επερχόμενου κύματος δεν υπάρχει καμία· η μόνη δυνατότητα που προσφέρεται είναι ο έλεγχος, κατά το δυνατόν, των συνεπειών της επιδρομής, ώστε να αντέξει το σύστημα. Η γενική εντύπωση, ωστόσο, είναι ότι η κυβέρνηση διστάζει. Ανακοινώνει, λ.χ., μέτρα που θα ισχύσουν από τις 3 Ιανουαρίου και μετά, αλλά δεν αποκλείει να επισπεύσει την εφαρμογή τους, αν κριθεί σκόπιμο από την επιδείνωση της υγειονομικής κατάστασης. Ο αντίλογος από την κυβερνητική πλευρά είναι ότι αυτό που εκλαμβάνεται ως διστακτικότητα είναι, στην πραγματικότητα, ευελιξία ενόψει εξελίξεων, τις οποίες κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια. Οταν δεν έχεις την πολυτέλεια να κλείσεις την οικονομία και να τους στείλεις όλους σε διακοπές πληρωμένες από το κράτος, η τακτική ευελιξία είναι απαραίτητη.

Αυτό είναι λοιπόν το πλαίσιο της πολιτικής συγκυρίας, μέσα στην οποία μπαίνει στην εικόνα ο Νίκος ο Ανδρουλάκης με την κριτική του στην κυβέρνηση και τις προτάσεις του. Καταλογίζει στην κυβέρνηση «δειλία μπροστά στο πολιτικό κόστος» και προτείνει συγκεκριμένα μέτρα: τον υποχρεωτικό εμβολιασμό δημοσίων υπαλλήλων που έρχονται σε επαφή με το κοινό, υποχρεωτικό PCR για ανεμβολίαστους εργαζομένους σε εστίαση και λιανική πώληση, δωρεάν αυτοδιαγνωστιά τεστ κ.λπ. Δεν μένω στην αξιολόγηση των επιμέρους μέτρων που προτείνει ο Ανδρουλάκης, αλλά στο ύφος της παρέμβασής του. Θέτει το ζήτημα ευθέως και συγκεκριμένα, μιλάει ψύχραιμα και δεν χαρίζεται καθόλου στην κυβέρνηση. Με δυο λέξεις, αντιπολιτεύεται αξιοπρεπώς. Αντιπολιτεύεται με τρόπο που σε προσκαλεί να σκεφθείς την κριτική του.

Για να είμαστε δίκαιοι, και ο Αλέξης Τσίπρας είχε προτάσεις, όχι μόνον ο Ανδρουλάκης. Ισως οι δικές του προτάσεις να ήσαν λιγότερο επεξεργασμένες και περισσότερο ιδεολογικά φορτισμένες, αλλά ποιος να τις προσέξει; Τις έθαψε ο ορυμαγδός της υπερβολής και της υστερίας, που χρωματίζει μονίμως τον αντιπολιτευτικό λόγο του ΣΥΡΙΖΑ. Ηδη λοιπόν από τα πρώτα βήματα της νέας ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ διακρίνουμε τις διαφορές: ο Τσίπρας προσπαθεί να φοβίσει τον κόσμο, ενώ ο Ανδρουλάκης προσπαθεί να τον κερδίσει· ο πρώτος φανατίζει τους ήδη πεπεισμένους, ενώ ο δεύτερος προσπαθεί να ανοίξει μια συζήτηση. Οσο και αν κουράζει, θα το ξαναπώ ότι ακόμη είναι πολύ νωρίς για να δούμε τι υπάρχει πίσω από τον γρίφο του Ανδρουλάκη. Οι πρώτες ενδείξεις, πάντως, δικαιολογούν τη φούρια του ΣΥΡΙΖΑ για εκλογές τώρα…

ΠΙΚΡΟ ΤΕΛΟΣ

Κρίμα τη φόρμα παραλλαγής, που μας προϊδέαζε για πολλή αντρίλα! Κρίμα… Η απόπειρα για την απρόσμενη και θριαμβευτική επιστροφή στο προσκήνιο (αυτό που λέμε στα ελληνικά «come back») κατέληξε σε δάκρυα. Ο Πανίκας Ψωμιάδης αποχώρησε από το τηλεπαιχνίδι στο οποίο συμμετείχε, με δικαιολογίες αόριστες και μάλλον ακατάληπτες, ενδεχομένως φιλοσοφικού χαρακτήρα («ήρθα να δοκιμάσω τις αντοχές μου», «το 2021 ήταν δύσκολος χρόνος», «η ζωή δεν τελειώνει στα 70 και τα 80» κ.λπ.), με άφθονες συγγνώμες και παρακάλια και, φυσικά, με δάκρυα, που ήταν πάντα το σήμα κατατεθέν της δημόσιας παρουσίας του. Ο πρώην νομάρχης ουσιαστικά αποχαιρέτησε οριστικά την αυταπάτη της μίας ακόμη ευκαιρίας, την οποία καλλιεργεί η επικρατούσα σαχλοκουλτούρα της διαρκούς νεότητας. Ηταν η σκληρή στιγμή της τραγικής αναγνώρισης, εξού η συναισθηματική φόρτιση και τα δάκρυα. (Μπορεί, δεν το ξέρω με βεβαιότητα, να συνέβαλε στη συγκίνησή του και η πρόσφατη απώλεια του Γιώργου Τράγκα, με τον οποίον ανήκαν στην ίδια γενιά και μεγαλούργησαν κατά την ίδια ιστορική περίοδο…)