Η πράσινη ανάπτυξη

Η πρόοδος στις τεχνολογίες μεταφορών τον εικοστό αιώνα σήμαινε ότι ο κόσμος έγινε «επίπεδος» από ενεργειακή άποψη. Επειδή το πετρέλαιο μπορούσε να μεταφερθεί από τον Περσικό Κόλπο στη Νέα Υόρκη ή τη Σεούλ για ένα κλάσμα του κόστους ενός βαρελιού πετρελαίου στην πηγή του, η απουσία τοπικών πηγών ενέργειας δεν αποτελούσε εμπόδιο. Πολλά όμως αλλάζουν.

Ενώ οι χαμένοι από την απαλλαγή από τις εκπομπές άνθρακα είναι σχετικά προφανείς, οι νικητές θα είναι αυτοί που συνδυάζουν τη γεωγραφική τύχη με την έξυπνη δράση. Ο ήλιος και ο άνεμος δεν γίνονται ηλεκτρισμός χωρίς ανθρώπινη προσπάθεια.

Οι πόλεις, οι περιφέρειες και οι χώρες που θέλουν να επωφεληθούν από τη μετεγκατάσταση βιομηχανιών έντασης ενέργειας θα πρέπει να διασφαλίσουν ότι μπορούν να προσφέρουν αξιόπιστα ασφαλή πρόσβαση στην πράσινη ενέργεια. Αυτό θα εξαρτηθεί από την ικανότητά τους να μεταμορφώσουν τα ενεργειακά τους συστήματα. Ορισμένες χώρες θα μπορούσαν να ακολουθήσουν τη Γαλλία στην ανάπτυξη του δυναμικού πυρηνικής ενέργειάς τους.

Το Καζακστάν, για παράδειγμα, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τα άφθονα αποθέματα ουρανίου του για να αναπτύξει πυρηνικούς σταθμούς επόμενης γενιάς και να καλύψει τις ανάγκες του υπόλοιπου κόσμου. Η Βενεζουέλα θα μπορούσε να μεγιστοποιήσει την παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας του ποταμού Καρονί για να αναζωογονήσει τις βιομηχανίες χάλυβα και αλουμινίου της χώρας.

Η Αυστραλία, η Ναμίμπια και η Χιλή θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τα υψηλά ποσοστά ηλιακής ακτινοβολίας τους για να γίνουν οι κύριοι παραγωγοί πράσινου υδρογόνου. Η Βολιβία, η Χιλή και το Μεξικό θα μπορούσαν να κυριαρχήσουν στον τομέα των μπαταριών λιθίου μετατρέποντας τους πόρους σε πράσινη ενέργεια. Αλλες χώρες ενδέχεται να αναπτύξουν ικανότητα αποθήκευσης άνθρακα.

Η απαλλαγή από τον άνθρακα θα αλλάξει τους εθνικούς αναπτυξιακούς δρόμους και θα αναγκάσει τους υπευθύνους χάραξης πολιτικής να επανεξετάσουν τις οικονομικές στρατηγικές τους. Υπερβολικά μεγάλο μέρος της πράσινης συζήτησης έχει επικεντρωθεί στις θυσίες που μπορεί να κάνει κάθε χώρα για να μειώσει τις εκπομπές της.

Αλλά το τέλος της ενεργειακής επιπεδότητας θα προκαλέσει μαζική μετεγκατάσταση της βιομηχανίας, ενώ η διάσωση της ατμόσφαιρας θα απαιτήσει την εξεύρεση καλύτερων τρόπων για τον μετριασμό των ζημιών στη Γη. Οι πρώτοι φορείς που αναπτύσσουν μια εθνική συναίνεση για την προώθηση του κατάλληλου οικοσυστήματος για πράσινη ανάπτυξη είναι βέβαιο ότι θα πάρουν κεφάλι.

Ο Ρικάρντο Χάουσμαν είναι πρώην υπουργός Σχεδιασμού στη Βενεζουέλα και πρώην επικεφαλής οικονομολόγος της Inter-American Development Bank. Είναι καθηγητής στο John F. Kennedy School of Government του Harvard και διευθυντής στο Harvard Growth Lab