«Οπου και να κοιτάξεις»

«Οπου και να κοιτάξεις λερώνεσαι». Το ‘λεγε το ξανάλεγε ποιος την ακούει; Γερμένη στα 70 της ζωής, άσ’ την να μουρμουρίζει τους δυσοίωνους χρησμούς της. Κι όμως το είδα το μήνυμα γραμμένο τον τοίχο της ημέρας με χρυσά χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια ν’ αναβοσβήνει. Με το να τρέχω όλην ώρα να προλάβω τα γεγονότα σαν ειδήσεις μου κόπηκαν τα γόνατα, κι κόντυνε η ανάσα.

Είναι κι αυτές οι «Αρβύλες» με τις λάσπες τους, που κάναν τη μοκέτα χάλια, άσπρη μοκέτα και παχιά, μόλις απ’ το καθαριστήριο. Να πω; μη μου ζητάς δεν ξέρω. Μια δυο φορές έπεσε το μάτι μου στο πλάνο τους, και κάτι στο ύφος, κάτι στον τόνο της φωνής, στο δείκτη του χεριού το σηκωμένο, στο καλαμπούρι μεταξύ πενταήμερης και ΚΨΜ, λέω, κάνε πιο κει θα λερωθείς γιατί εδώ βάφουνε.

Αλλά κι απέναντι αυτός ο πρώην παρουσιαστής ισχνός με τα χέρια στο πι, εκεί που δίνει τη συνέντευξη τον συλλαμβάνουν, κι εκεί που μόλις συνελήφθη τον απολύουν. Δεν βγάζεις άκρη. Τον άλλον γυμνασιάρχη άνθρωπο δεν τον συνέλαβαν αστυνομικοί, τον συνέλαβαν κάτι θεματοφύλακες συντάγματος, διορισμένοι από μόνοι τους και τον πήγαν κατευθείαν στην αστυνομία, η οποία με τη σειρά της, συνέλαβε αυτούς και τους πήγε σηκωτούς στα δικαστήρια. «Οπου και να κοιτάξεις θα λερωθείς» επιμένει η εβδομηκοντούτης.

Και να φωνάζουν οι σειρήνες, Μία είναι η αλήθεια. Μία. Και καμία άλλη. Κι όποιος την πρόλαβε την καπάρωσε για πάρτι του κι εμείς όλοι απ’ όξω. Και δεν είναι θέμα ιδιοκτησίας, να την έχει να την χαίρεται. Με γεια του με χαρά του. Είναι που πρέπει και συ να συμφωνήσεις με τη δικιά του. Με την ξένη αλήθεια τώρα. Που δεν σου χωράει με το τίποτα. Αλλού στενεύουν τα μανίκια αλλού περσέβουν τα μπατζάκια. Αντε να βγεις στο δρόμο. Εδώ σε θέλω. Και για πες την αλήθεια σου. Αμ δεν τη λες. Πού να την πεις; Καραδοκούν δημόσιες ξεφτίλες. Την φιλάς πίσω από κάτι σκονισμένα πλαστικά μπουμπούκια στη στεφανοθήκη της ζωής. Και μη νομίζεις ότι τη γλύτωσες. Οχι. Τότε είσαι πολύ χειρότερος. Ισαποστάκιας. Ναι έτσι σε βάφτισε η νονά του διαδικτύου. Πότε γιορτάζω αλήθεια; Πότε είναι του αγίου μου, να κεράσω κι εγώ μια ρακή, μια μαστίχα, άντε στην υγειά σας και στο γάμο σου σουμάδα. «Οπου και να κοιτάξεις θα λερωθείς» επιμένει η κυρία με τη μαύρη ρίζα στο μαλλί.

Ρίχνεις τα μάτια κατά τη Βουλή. «Είστε δολοφόνοι» κράζει ο κ. Κουρουμπλής στους βουλευτές της ΝΔ. Ο πρόεδρος του ρίχνει ένα πρόστιμο του πεντακοσάρικου, να το κρατήσει απ’ το μισθό του βουλευτή τον άλλον μήνα, πριν περάσει, όχι μήνας, μέρα, τον διαγράφει ο κ. Τσίπρας απ’ την ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ και μπράβο του και χίλια μπράβο για τ’ αντανακλαστικά του. Μόνο που κάτι μου λέει πως αν δεν είχε βγει στο ΚΙΝΑΛ ο Ανδρουλάκης δεν θα έπραττε το ίδιο ο Τσίπρας. Κάνω λάθος; Μπορεί. Για αυτό και δεν θα ξαναπεράσω απ’ τη γωνία της ζωής που έχει απάγκιο η γηραιά κυρία, γιατί φοβάμαι μην έρθει η ώρα να μου πει κατάμουτρα.

– «Οποιος σε κοιτάξει λερώνεται».

Που ξορκισμένη νάναι. Ξορκισμένη με τον άγριο απήγανο.