Στη ζούγκλα με τον Ταρζάν

Ενα και ένα κάνουν δύο. Δεν είναι άποψη για να συμφωνεί ή να διαφωνεί κανείς και να υποστηρίζει ότι εκείνος έχει τη γνώμη ότι κάνουν δεκατρία.

Τα εμβόλια σώζουν ζωές και πάντως μειώνουν τις συνέπειες του κορωνοϊού. Δεν είναι άποψη για να συμφωνεί ή να διαφωνεί κανείς.

Νομίζω ότι το έχουμε παρακάνει στον «δικαιωματισμό» όπου μπορεί κάποιος να υποστηρίξει την οποιαδήποτε βλακεία ή τρέλα όχι μόνο με τα λόγια αλλά και έμπρακτα. Γιατί ζούμε σε κοινωνίες. Και οι κοινωνίες έχουν κανόνες, έχουν δικαιώματα και υποχρεώσεις. Δεν μπορεί να είσαι γιατρός και να είσαι αντιεμβολιαστής. Βασικά δεν μπορεί να ασκείς το επάγγελμα του γιατρού και να υποστηρίζεις και να δρας εναντίον του. Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν έχει αφαιρεθεί η άδεια επαγγέλματος από αυτούς/ές που δρουν ενάντια στην επιστήμη που σπούδασαν.

Οπως κι εγώ ως πολιτικός μηχανικός δεν μπορεί να διαφωνώ (;) στο να βάζουμε σιδηρού οπλισμό στο οπλισμένο σκυρόδεμα. Δεν θα ήταν άποψη, θα ήταν ακραία βλακεία. Και σίγουρα δεν ζούμε στον Μεσαίωνα για να υπάρχουν παπάδες που να υποστηρίζουν ότι δεν κολλάς μέσα στην εκκλησία (και επιπλέον να πληρώνονται από το Δημόσιο…).

Και βέβαια δεν μπορείς να περιφέρεσαι ανεμβολίαστος και χωρίς μάσκα σε κοντινή επαφή με άλλους ανθρώπους γιατί τη δική σου βλακεία μπορεί να την πληρώσουν και άλλοι (σημ.: το βλακεία γράφεται για να αποφύγω άλλη λέξη).

Οποιος/α λοιπόν «διαφωνεί» με το εμβόλιο ή τις μάσκες να μείνει κλεισμένος/η σπίτι του/της ή αλλιώς να πάει στη ζούγκλα με τον Ταρζάν. Θέση στην κοινωνία δεν δικαιούται και εναπόκειται στη δημοκρατική πολιτεία να το κάνει σαφές με τα εντεταλμένα όργανά της.

Ο Σπύρος Καβουνίδης είναι Δρ. Πολιτικός Μηχανικός