Εντιμος πόλεμος

Το βιβλίο αυτό μένει πάντα στο ράφι της παιδικής βιβλιοθήκης, όσες εκκαθαρίσεις κι αν έγιναν ανά τα χρόνια. Οι σελίδες του δεν είναι πολλές, μόλις που περνούν τις εξήντα. Γράφτηκε το 1991 και εκδόθηκε το 1992 – στην πραγματικότητα, έχει την ίδια ακριβώς ηλικία με το κοριτσάκι που το άνοιξε για πρώτη φορά δέκα χρόνια αργότερα, για να της κρατήσει συντροφιά στις καλοκαιρινές διακοπές. Το εξώφυλλό του είναι πια σκισμένο, κολλημένο στη θέση του με σελοτέιπ, έχει δαχτυλιές και σημάδια από στιλό. Ο συγγραφέας, όμως, φαίνεται ξεκάθαρα, όπως και ο τίτλος του. Τα «Μαγικά Μαξιλάρια» διηγούνται την ιστορία του βασιλιά Αρπατίλαου, ο οποίος πίστεψε πως μπορούσε να ελέγξει τα όνειρα των υπηκόων του με εφιαλτικά μαξιλάρια, γεμισμένα με ό,τι πιο άσχημο μπορεί να υπάρξει στον φανταστικό κόσμο του Ευγένιου Τριβιζά. Σπόιλερ: τίποτα δεν κατάφερε τελικά ο Αρπατίλαος. Μια τάξη γεμάτη παιδιά, όπως κι αυτή που πρωταγωνιστεί στο βιβλίο του για τον κορωνοϊό που καθόλου δεν άρεσε στους αρνητές από τη Χαλκίδα, είναι αυτή που τελικά αναλαμβάνει τη σωτηρία όλων – ειδικά των μεγάλων.

Η μεγαλύτερη αρετή του βιβλίου είναι ότι σου προτείνει έναν πόλεμο έντιμο, έγραψε ο Αγγελος Τερζάκης. Αυτό κάνει κάθε βιβλίο του Τριβιζά, προτείνει έναν πόλεμο καθαρό, ειδικά όταν η ήττα μοιάζει πιο κοντά από τη νίκη – είτε πρόκειται για τη συμμόρφωση της Φρικαντέλας, της μάγισσας που μισούσε τα κάλαντα, είτε της μαύρης γάτας που μένει να παλεύει τελευταία γιατί οι υπόλοιπες σιγά σιγά εξαφανίζονται ή βουτούν στον ασβέστη για να σωθούν. Εναν τέτοιο πόλεμο, γεμάτο απώλειες, μάσκες και αποστάσεις, δεν λέμε πως ζούμε τα τελευταία δύο χρόνια; Μια μάχη άνιση που ακόμα δεν έχουμε κερδίσει, απέναντι σε έναν εχθρό που δεν έχει μάθει να παίζει τίμια – μάλλον το αντίθετο. Και, παράλληλα, δίνουμε και έναν δεύτερο, ίσως πιο σημαντικό: αυτόν της λογικής απέναντι στην παράνοια, της πραγματικότητας απέναντι στη φαντασιοπληξία, της επιστήμης απέναντι στις θεωρίες συνωμοσίας. Ούτε αυτόν έχουμε καταφέρει να τον κερδίσουμε, παρότι μοιάζει πια να έχουμε φτάσει στις τελευταίες γραμμές άμυνας. Εκεί πια ακόμα και οι πιο σκληροί αντιεμβολιαστές λυγίζουν από το βάρος των επιλογών τους, φεύγουν χωρίς να χαιρετήσουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Οσοι μένουν πίσω, βέβαια, θα μιλήσουν κάποτε και για τους φόβους τους παράλογους, τους εμμονικούς. Για τους φόβους που δεν είναι δικοί τους, αλλά κάποιου εκεί έξω που δεν θέλει να καταλάβει. Ποιος ξέρει; Σε έναν επόμενο έντιμο πόλεμο ενδεχομένως να χρησιμεύσει η μαρτυρία τους.

Κάποιοι άλλοι συνεχίζουν να στέκονται στην απέναντι όχθη, μέχρι το τέλος. Υπερασπίζονται την ελευθερία να διαλέγουν τι θα κάνουν στο σώμα τους, χωρίς να υπολογίζουν τα σώματα των άλλων. Υπερασπίζονται την ελευθερία των παιδιών τους να αγκαλιάζουν τους παππούδες τους, χωρίς να υπολογίζουν την υγεία κανενός. Καθόλου τυχαία, έκαψαν το βιβλίο εκείνου που έμαθε σε τουλάχιστον δύο γενιές αναγνωστών να σκέφτονται και να νιώθουν με μια ελευθερία που δεν αφορά μόνο τους ίδιους – και ο οποίος ακριβώς γι’ αυτό επιλέχθηκε να «εκπαιδεύσει» τα παιδιά στην πανδημία. Δεν τους φταίνε οι «μπολιασμένοι»,  οι κυβερνητικοί ή οι αντιπολιτευόμενοι, άλλον σκοπό έχουν. Τους νοιάζει μόνο μην τυχόν και μάθει κανείς πως η πραγματική ελευθερία δεν μοιάζει καθόλου με αυτήν που οι ίδιοι ευαγγελίζονται.